ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Δ’ Πολιτικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Σωκράτη Πλαστήρα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ερασμία Λιούλη, Ζωή Καραχάλιου, Αθανάσιο Νικολόπουλο και Αναστάσιο Σάββα, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Ιανουαρίου 2026, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία “Allianz Ελλάς Μονοπρόσωπη ΑΑΕ” (πρώην “Allianz Ελλάς ΑΑΕ”) και ήδη “ALLIANZ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΙΣΤΗ Μονοπρόσωπη ΑΑΕ”, που εδρεύει στο Χαλάνδρι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Ρωξάνη Τσιμογιάννη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και η οποία στην εν λόγω από 21-1-2026 δήλωση, καθώς και με τις κατατεθείσες προτάσεις της, δήλωσε την ως άνω μεταβολή της επωνυμίας της αναιρεσείουσας εταιρείας.
Του αναιρεσιβλήτου: Ν. Δ. του Γ., κατοίκου …, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Λαμπράκη.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14-6-2015 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου (ατομικά και ως ασκούντος τη γονική μέριμνα των τεσσάρων ανηλίκων τέκνων του), που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Άρτας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 31/2018 μη οριστική και 114/2020 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 202/2022 τελεσίδικη του Μονομελούς Εφετείου Ιωαννίνων. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 5-9-2022 αίτησή της.
Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Αναστάσιο Σάββα, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ι. Η υπό κρίση από …2022 (Αρ. Κατ. : …/2023) αίτηση περί αναιρέσεως της εκδοθείσης, κατ’ αντιμωλία των διαδίκων, κατά την ειδική διαδικασία των περιουσιακών διαφορών (άρθρα 591 παρ. 1 και 614 αρ. 6 Κ.Πολ.Δ.), υπ’ αριθμόν 202/2022 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Ιωαννίνων, έχει ασκηθεί νομοτύπως και εμπροθέσμως (άρθρα 552, 553 παρ. 1β’, 556, 558 Κ.Πολ.Δ.) από την νομιμοποιούμενη προς τούτο (εν μέρει ηττηθείσα) διάδικο, εντός της διετούς (καταχρηστικής) προθεσμίας του άρθρου 564 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ., όπως ισχύει μετά την αντικατάστασή με το άρθρο τρίτο του άρθρου 1 του Ν. 4335/2015, αφού από τα προσκομιζόμενα έγγραφα δεν προκύπτει, ούτε άλλωστε τα διάδικα μέρη επικαλούνται, επίδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.). Ως εκ τούτου η αίτηση αναιρέσεως είναι παραδεκτή (άρθρο 577 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.). Πρέπει, επομένως, να εξετασθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των κατ’ ιδίαν λόγων της (άρθρο 577 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.). Επισημαίνεται ότι στη θέση της αναιρεσείουσας, αρχικώς ανωνύμου ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία “ALLIANZ EΛΛΑΣ ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ Α.Α.Ε.” υπεισήλθε, ως καθολική διάδοχός της, η ανώνυμη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία “Allianz Eυρωπαϊκή Πίστη Μονοπρόσωπη Α.Α.Ε.”, λόγω απορροφήσεως της δευτέρας από τη πρώτη, με συνέπεια η απορροφούσα εταιρία να υποκαθίσταται σε όλα γενικά τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της απορροφηθείσης εταιρίας (Α.Π. 174/2025, Α.Π. 1545/2024, Α.Π. 1209/2023).
ΙΙ. Από την παραδεκτή, κατ’ άρθρο 561 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. , επισκόπηση, για τις ανάγκες του αναιρετικού ελέγχου, των σχετικών διαδικαστικών εγγράφων, προκύπτει ότι η διαδρομή της ένδικης υπόθεσης που απέληξε στο προκείμενο στάδιο εκδίκασής της είναι η εξής: Δυνάμει της από …2015 (Αρ. Κατ. Δικ. : …/2015), αγωγής, ασκηθείσης ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Άρτας, ο ενάγων (και ήδη αναιρεσίβλητος) ενεργώντας ατομικά και για λογαριασμό των ανηλίκων τέκνων του, εξέθετε ότι κατά τον ειδικότερα εις αυτήν (αγωγή) τόπο και χρόνο ο πρώτος των εναγομένων (μη διάδικος στη παρούσα δίκη), οδηγώντας το υπ’ αριθμόν κυκλοφορίας … Ι.Χ.Φ. αυτοκίνητο, ιδιοκτησίας της δευτέρας (εναγομένης), το οποίο, κατ’ εκείνον το χρόνο ήταν ασφαλισμένο για τις ζημίες τις δυνάμενες να προκληθούν εις βάρος τρίτου από την κυκλοφορία του στη τρίτη εναγομένη – ασφαλιστική εταιρία, προκάλεσε εξ υπαιτιότητός του το θανάσιμο τραυματισμό της συντρόφου (και συζύγου του κατά τα έθιμα των αθιγγάνων), μητέρας των τεσσάρων τέκνων τους, κατά το αυτοκινητικό ατύχημα που έλαβε χώρα υπό τις ειδικότερα αναφερόμενες στην αγωγή συνθήκες. Βάσει του ιστορικού αυτού αιτείτο, κατόπιν μερικής τροπής του αγωγικού αιτήματος από καταψηφιστικό σε αναγνωριστικό και κατόπιν παραιτήσεως από του δικογράφου της αγωγής ως προς τους πρώτο και δευτέρα των εναγομένων, αφενός μεν να υποχρεωθεί αφετέρου δε να αναγνωρισθεί ότι η τρίτη των εναγομένων υποχρεούτο να του καταβάλει γι’ αποζημίωσή του και για χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης, τόσο του ιδίου ατομικώς όσο και των υπ’ αυτού εκπροσωπουμένων τέκνων, τα ειδικότερα στην αγωγή αναφερόμενα ποσά. Επ’ αυτής (αγωγής) εξεδόθη, κατά την ειδική διαδικασία που ακολουθείται για την επίλυση των διαφορών που αφορούν απαιτήσεις αποζημιώσεως για ζημίες που προκλήθηκαν από αυτοκίνητο και τη σύμβαση ασφαλίσεώς του (άρθρα 681 Α’, 666, 667 και 670 έως 676 Κ.Πολ.Δ., όπως ίσχυαν προ της θέσεως σε ισχύ του άρθρου τετάρτου του άρθρου 1 Ν. 4335/2015, Φ.Ε.Κ. Α’87), αρχικώς η υπ’ αριθμόν 31/2018 (μη οριστική απόφαση) του Μονομελούς Πρωτοδικείου Άρτας, δυνάμει της οποίας ανεβλήθη η έκδοση οριστικής αποφάσεως μέχρι αμετακλήτου περατώσεως της ποινικής διαδικασίας και ακολούθως η υπ’ αριθμόν 114/2020 (οριστική) απόφαση του ιδίου Δικαστηρίου, δυνάμει της οποίας η αγωγή έγινε εν μέρει δεκτή, ως και κατ’ ουσία βάσιμη, κατά τα ειδικότερα εις αυτήν (απόφαση) εκτιθέμενα. Την ανωτέρω απόφαση προσέβαλε η τρίτη εναγομένη δυνάμει της από …2021 (Αρ. Κατ. Δικ. : …/2021) εφέσεως, εξεδόθη δε επ’ αυτής (εφέσεως) η υπ’ αριθμόν 202/2022 (τελεσίδικη) απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Ιωαννίνων, δυνάμει της οποίας, γενομένης δεκτής της εφέσεως, επανεκδικάσθηκε η αγωγή και έγινε εν μέρει δεκτή, ως και κατ’ ουσία βάσιμη, κατά τα ειδικότερα εις αυτήν (απόφαση) εκτιθέμενα.
ΙΙΙ. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται μόνον αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιαφόρως αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο. Η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναιρέσεως, μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν στην ερμηνεία κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ’ αυτούς. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοσθεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένως, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε δια ψευδούς ερμηνείας είτε δια κακής εφαρμογής, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολομ. Α.Π. 1/2022, Ολομ. Α.Π. 4/2021, Ολομ. Α.Π. 2/2021, Ολομ. Α.Π. 2/2019). Με τον εκ του αρ. 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. λόγο αναιρέσεως ελέγχονται τα σφάλματα του Δικαστηρίου κατά την εκτίμηση του νόμω βασίμου της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Ελέγχεται, δηλαδή, αν η αγωγή, ένσταση κ.λπ. ορθώς απερρίφθη ως μη νόμιμη ή αν, κατά παράβαση ουσιαστικού κανόνος δικαίου, έγινε δεκτή ως νόμιμη ή απερρίφθη ή έγινε δεκτή κατ’ ουσία (Ολομ. Α.Π. 3/2020). Σε περίπτωση κατά την οποία το δικαστήριο έκρινε κατ’ ουσία, η παραβίαση κανόνος ουσιαστικού δικαίου κρίνεται βάσει των πραγματικών περιστατικών που ανελέγκτως το δικαστήριο της ουσίας εδέχθη ότι απεδείχθησαν και την υπαγωγή τους στο νόμο, ιδρύεται δε αυτός ο λόγος αναιρέσεως αν οι πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως καθιστούν φανερή την παραβίαση. Με το λόγο αυτό δεν επιτρέπεται να πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση κατά την εκτίμηση των αποδείξεων, υπό την επίκληση ότι αυτή παραβίασε κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο, κατά το άρθρο 561 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ. (Α.Π. 1009/2021, Α.Π. 997/2021, Α.Π. 123/2021).
Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς, σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από την εν λόγω διάταξη, που αποτελεί κύρωση της παραβάσεως του άρθρου 93 παρ. 3 του Συντάγματος, προκύπτει ότι ο παρών λόγος αναιρέσεως ιδρύεται, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας) ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της εννόμου συνεπείας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή της (ανεπαρκής αιτιολογία) ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία) (Ολ.ΑΠ 6/2006, Α.Π. 457/2025, Α.Π. 80/2025, Α.Π. 1709/2024, Α.Π. 1032/2024). Δεν υπάρχει όμως ανεπάρκεια αιτιολογιών, όταν η απόφαση περιέχει συνοπτικές αλλά πλήρεις αιτιολογίες (Α.Π. 1709/2024, Α.Π. 1101/2023).
Εξάλλου, το κατά νόμο αναγκαίο περιεχόμενο της ελάσσονος προτάσεως προσδιορίζεται από τον εκάστοτε εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, του οποίου το πραγματικό πρέπει να καλύπτεται πλήρως από τις παραδοχές της αποφάσεως στο αποδεικτικό της πόρισμα, και να μην καταλείπονται αμφιβολίες (Α.Π. 457/2025, Α.Π. 1032/2024, Α.Π. 453/2022). Μόνο το τι απεδείχθη ή δεν απεδείχθη είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς και όχι γιατί απεδείχθη ή γιατί δεν απεδείχθη, ελλείψεις δε αναγόμενες μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα ως προς την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αν αυτό διατυπώνεται σαφώς, δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες (Α.Π. 457/2025, Α.Π. 80/2025, Α.Π. 1709/2024). Έτσι, τα επιχειρήματα του δικαστηρίου που σχετίζονται με την εκτίμηση των αποδείξεων δεν συνιστούν παραδοχές βάσει των οποίων διαμορφώνεται το αποδεικτικό πόρισμα και, συνεπώς, δεν αποτελούν “αιτιολογία” της αποφάσεως, ώστε, στο πλαίσιο της εν λόγω διατάξεως του άρθρου 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ., να επιδέχεται αυτή μομφή για αντιφατικότητα ή ανεπάρκεια ενώ δεν δημιουργείται ο ίδιος λόγος αναιρέσεως ούτε εξαιτίας του ότι το δικαστήριο δεν αναλύει ιδιαιτέρως και διεξοδικώς τα επιχειρήματα των διαδίκων, που δεν συνιστούν αυτοτελείς ισχυρισμούς, οπότε ο σχετικός λόγος αναιρέσεως απορρίπτεται ως απαράδεκτος (Α.Π. 1514/2025, Α.Π. 1590/2024, Α.Π. 1589/2024). Τέλος, κατά τη διάταξη του άρθρου 932 Α.Κ. “Σε περίπτωση αδικοπραξίας, ανεξάρτητα από την αποζημίωση για την περιουσιακή ζημία, το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη, κατά την κρίση του, χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Αυτό ισχύει ιδίως για εκείνον που έπαθε προσβολή της υγείας, της τιμής ή της αγνείας του ή στερήθηκε την ελευθερία του. Σε περίπτωση θανάτωσης προσώπου η χρηματική ικανοποίηση μπορεί να επιδικαστεί στην οικογένεια του θύματος λόγω ψυχικής οδύνης”. Στη διάταξη αυτή δεν γίνεται προσδιορισμός της έννοιας του όρου “οικογένεια του θύματος”, προφανώς διότι ο νομοθέτης δεν θέλησε να διαγράψει δεσμευτικώς τα όρια ενός θεσμού, ο οποίος, ως εκ της φύσεώς του, υφίσταται αναγκαίως τις επιδράσεις από τις κοινωνικές διαφοροποιήσεις, κατά τη διαδρομή του χρόνου (Α.Π. 442/2017, Α.Π. 775/2011, Α.Π. 528/2011). Κατά την αληθή, όμως, έννοια της εν λόγω διατάξεως, που απορρέει εκ του σκοπού της θεσπίσεώς της, στην οικογένεια του θύματος περιλαμβάνονται οι εγγύτεροι και στενώς συνδεόμενοι συγγενείς του θανατωθέντος, που δοκιμάσθηκαν ψυχικώς από την απώλειά του και προς ανακούφιση του ηθικού πόνου αυτών, στοχεύει η διάταξη αυτή, αδιαφόρως αν συζούσαν μαζί του ή διέμεναν χωριστά (Ολομ. Α.Π. 10/2011, Ολομ. Α.Π. 21/2000). Υπό την έννοια αυτή μεταξύ των προσώπων τούτων αναμφισβητήτως περιλαμβάνονται ο σύζυγος, τα τέκνα, οι αδελφοί του θανόντος (αμφιθαλείς ή ετεροθαλείς), οι ανιόντες (παππούδες – γιαγιάδες) οι απώτεροι κατιόντες (εγγονός – εγγονή αλλά και δισέγγονα) και οι αγχιστείς συγγενείς πρώτου βαθμού του θανόντος, δηλαδή οι πενθερός, πενθερά, ο σύζυγος της θυγατρός (γαμβρός) ή η σύζυγος του υιού (νύφη) του θανόντος (Α.Π. 1194/2023, Α.Π. 447/2017) όχι όμως οι αγχιστείς περαιτέρω βαθμού (Α.Π. 1723/2012, Α.Π. 1503/2012). Επίσης περιλαμβάνονται, τα τέκνα του ενός συζύγου, που γεννήθηκαν από άλλο γάμο, τα οποία εν περιπτώσει θανατώσεως του συζύγου του δευτερόγαμου γονέως τους (δηλαδή του πατριού ή της μητριάς), δικαιούνται χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης, καθώς και ο μνηστήρας ή η μνηστή αυτού, ήτοι εκείνος/η που συνδέεται με το θύμα δια συμβάσεως για μελλοντικό γάμο, δηλαδή μνηστεία, η οποία καταρτίζεται με αμοιβαία υπόσχεση των μελλονύμφων για την τέλεση γάμου (Α.Π. 43/2012), μετά δε τη θέση σε ισχύ του Ν. 4536/2015 “Σύμφωνο συμβίωσης, άσκηση δικαιωμάτων, ποινικές και άλλες διατάξεις”, (Φ.Ε.Κ. Α’ 181/24.12.2015) ενόψει και του ότι ο νομοθέτης, εμμέσως αναγνωρίζει τη δημιουργία οικογενειακών δεσμών μεταξύ των προσώπων που συμβιώνουν στα πλαίσια ελευθέρας ενώσεως, εντάσσοντας αρχικώς εντός του πλαισίου προστασίας του Ν. 3500/2006 περί ενδοοικογενειακής βίας τη “μόνιμη σύντροφο” και εν συνεχεία (άρθρο 3 § 1 Ν 4531/2018, δυνάμει του οποίου προσετέθη εδ. γ’ στην § 2 του άρθρου 1 του Ν. 3500/2006), παρέχοντας πλέον ρητώς προστασία στους μονίμους συντρόφους, στους τέως μόνιμους συντρόφους και στα μέρη συμφώνου συμβιώσεως μετά από τη λύση του, πρέπει να γίνει δεκτό ότι και εκείνος ή εκείνη που συμβιώνει σε ελεύθερη ένωση (ιδίως αν από την ένωση αυτή έχουν αποκτηθεί τέκνα – Α.Π. 1194/2023, Α.Π. 1159/2022), νομιμοποιείται ενεργητικώς να ασκήσει αγωγή καταβολής χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ψυχικής οδύνης, κατ’ άρθρο 932 εδ. γ’ Α.Κ. (contra η μέχρι πρότινος κρατούσα γνώμη Α.Π. 775/2011, Α.Π. 1141/2007, Α.Π. 1735/2006, Α.Π. 434/2005).
Περαιτέρω, ο προσδιορισμός του καταβλητέου σε κάθε πρόσωπο της οικογενείας ποσού, λόγω της ψυχικής του οδύνης, μπορεί να διαφέρει κατά περίπτωση και απόκειται στην ελευθέρα εκτίμηση του δικαστηρίου, βάσει των υποβαλλομένων στην κρίση του περιστατικών, σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας και λογικής (Α.Π. 80/2025). Κατά την έννοια του εν λόγω άρθρου, το δικαστήριο της ουσίας, αφού δεχθεί ότι συνεπεία αδικοπραξίας προεκλήθη σε κάποιο πρόσωπο ηθική βλάβη ή ψυχική οδύνη, καθορίζει εν συνεχεία στη συνέχεια το ύψος της οφειλομένης χρηματικής ικανοποιήσεως, βάσει των κανόνων της κοινής πείρας και της λογικής, λαμβάνοντας ιδίως υπ’ όψιν, ως κριτήρια, το είδος της προσβολής, την έκταση της βλάβης, τις συνθήκες τελέσεως της αδικοπραξίας, τη βαρύτητα του πταίσματος του υπόχρεου, το τυχόν συντρέχον πταίσμα του δικαιούχου και την οικονομική και κοινωνική κατάσταση των διαδίκων μερών (Ολομ. Α.Π. 10/2017, Ολομ. Α.Π. 19/2011) πλην της περιουσιακής καταστάσεως της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας, της οποίας η ευθύνη είναι εγγυητική (Α.Π. 291/2025, Α.Π. 1535/2024, Α.Π. 44/2024), χωρίς να απαιτείται η ειδικότερη αιτιολόγηση εκάστου στοιχείου (Α.Π. 1821/2025, Α.Π. 457/2025, Α.Π. 265/2025, Α.Π. 174/2025). Η επιδίκαση της εκ του άρθρου 932 εδ. γ’ Α.Κ. προβλεπομένης χρηματικής ικανοποιήσεως υπέρ των δικαιουμένων προσώπων, τελεί υπό την αυτονόητη προϋπόθεση, που συνιστά πραγματικό ζήτημα, της υπάρξεως, κατ’ εκτίμηση του δικαστή της ουσίας, μεταξύ αυτών και του θανατωθέντος, όταν ο τελευταίος ζούσε, αισθημάτων αγάπης και στοργής, η διαπίστωση της ανυπαρξίας των οποίων μπορεί να οδηγήσει στον αποκλεισμό είτε όλων των προσώπων αυτών είτε κάποιων ή κάποιου εξ αυτών από την επιδίκαση της εν λόγω χρηματικής ικανοποιήσεως (Ολομ. Α.Π. 21/2000). Σκοπός της εν λόγω διατάξεως, η οποία δεν αποτελεί κύρωση εις βάρος του ζημιώσαντος, είναι να επιτυγχάνεται μία υπό ευρεία έννοια αποκατάσταση του παθόντος για την ηθική του βλάβη (ή τη ψυχική του οδύνη εν περιπτώσει θανάτου) λόγω της αδικοπραξίας, ώστε αυτός να απολαύει μία δίκαιη και επαρκή ανακούφιση και παρηγοριά, χωρίς, από το άλλο μέρος, να εμπορευματοποιείται η προσβληθείσα ηθική αξία και να επεκτείνεται υπέρμετρα το ύψος της ηθικής βλάβης, που δεν δύναται να αποτιμηθεί επακριβώς εις χρήμα. Βάσει του σκοπού αυτού αντλούνται, εν συνεχεία, ως ουσιώδη χαρακτηριστικά της εννοίας του “ευλόγου”, εκείνα τα στοιχεία που αποτελούν τα πλέον πρόσφορα μέσα για την εκπλήρωση του σκοπού της εν λόγω διατάξεως. Τέτοια στοιχεία είναι ιδίως, όπως προανεφέρθη: το είδος και η βαρύτητα της ηθικής προσβολής, η περιουσιακή, κοινωνική και προσωπική κατάσταση των μερών και κυρίως του παθόντος, η βαρύτητα του πταίσματος του δράστη (στο βαθμό που επηρεάζει την ένταση της ηθικής βλάβης), η βαρύτητα του τυχόν συντρέχοντος πταίσματος του θύματος όπως και οι τυχόν προσωπικές σχέσεις των μερών, η συμπεριφορά του υπευθύνου μετά την πράξη, η ένταση και η διάρκεια του ψυχικού άλγους εκείνου που ζημιώθηκε, η ηλικία του και η απαιτουμένη για την καταπολέμηση του άλγους προσπάθεια, οι απώλειες και ελλείψεις στο συναισθηματικό κόσμο του παθόντος καθώς και η οικονομική (περιουσιακή) και κοινωνική κατάσταση των μερών, ιδίως του υποχρέου. Τα στοιχεία αυτά πρέπει να οδηγούν το δικαστή να σχηματίσει την κατά το άρθρο 932 Α.Κ. “εύλογη” κρίση του, όχι κατά τις υποκειμενικές του ανέλεγκτες αντιλήψεις αλλά κατ’ εφαρμογή του αντικειμενικού μέτρου που θα εφάρμοζε και ο νομοθέτης, αν έθετε ο ίδιος τον κανόνα αποκαταστάσεως της ηθικής βλάβης στην ατομική περίπτωση. Συνάγεται δε το αντικειμενικό αυτό μέτρο από τον ανωτέρω σκοπό του άρθρου 932 Α.Κ. και μέσω αυτού από την όλη κλίμακα των υπερκείμενων σκοπών του συστήματος αποζημιώσεως λόγω αδικοπραξίας του Αστικού Κώδικα. Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, όσον αφορά το ύψος της επιδικαστέας χρηματικής ικανοποιήσεως, αποφασίζεται (κατ’ αρχήν αναιρετικώς ανελέγκτως – Α.Π. 162/2023) βάσει των ισχυρισμών και των αποδεικτικών στοιχείων που θέτουν στη διάθεσή του οι διάδικοι και δεν υπόκειται, κατ’ αρχήν, σε αναιρετικό έλεγχο, αφού σχηματίζεται από την εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων (άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.), χωρίς υπαγωγή του πορίσματος σε νομική έννοια, ώστε να μπορεί να νοηθεί εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου, είτε ευθέως, είτε εκ πλαγίου, για έλλειψη νομίμου βάσεως. Επιβάλλεται, όμως, σε κάθε περίπτωση, να τηρείται, κατά τον καθορισμό του ποσού που επιδικάζεται, η αρχή της αναλογικότητας, ως γενική νομική αρχή και μάλιστα αυξημένης τυπικής ισχύος, υπό την έννοια ότι η σχετική κρίση του δικαστηρίου δεν πρέπει να υπερβαίνει τα ακραία όρια της διακριτικής του ευχέρειας, πράγμα που, αν συμβαίνει, ελέγχεται ως παραβίαση της ανωτέρω γενικής νομικής αρχής, ήτοι ως πλημμέλειες του άρθρου 559 αρ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ. (Ολομ. Α.Π. 10/2017, Ολομ. Α.Π. 9/2015, Α.Π. 457/2025, Α.Π. 291/2025, Α.Π. 265/2025). Και τούτο, διότι, μία απόφαση, με την οποία επιδικάζεται ένα ευτελές ή υπέρμετρα μεγάλο ποσό, ως δήθεν εύλογο, κατά την ελεύθερη κρίση του δικαστηρίου, προς αποκατάσταση της ηθικής βλάβης ή της ψυχικής οδύνης, ευτελίζει, στην πρώτη περίπτωση (όσον αφορά τον δικαιούχο – παθόντα), το σεβασμό της αξίας του ανθρώπου και στη δεύτερη (όσον αφορά τον υπόχρεο), το δικαίωμα της περιουσίας του, αφού το δικαστήριο, επεμβαίνοντας στη διαφορά μεταξύ ιδιωτών, πρέπει να τηρεί μια δίκαιη ισορροπία ανάμεσα στα αντιτιθέμενα συμφέροντα, με παράλληλη προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων (Α.Π. 1909/2024, Α.Π. 1545/2024, Α.Π. 1347/2024).
Εν προκειμένω σε σχέση προς τις συνθήκες τελέσεως του ένδικου ατυχήματος και την αξίωση του ενάγοντος (ήδη αναιρεσιβλήτου) ως προς την επιδίκαση χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ψυχικής οδύνης, το Εφετείο εδέχθη τα ακόλουθα: “Στις 14-9-2014 και περί 14.00 ο Σ. Σ. του Δ. οδηγούσε το … ΙΧΦ αυτοκίνητο-ψυγείο μεταφοράς γαλακτοκομικών προϊόντων, που ανήκε στην ιδιοκτησία της ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία “…” και ήταν ασφαλισμένο για ζημιές που θα προξενούσε σε τρίτους στη τρίτη εναγομένη ασφαλιστική εταιρία, στην εθνική οδό … με κατεύθυνση προς … Η ανωτέρω οδός στο … χιλ. στο ύψος της … είναι ευθεία, διπλής κατεύθυνσης με μία λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση, χωρίζεται με μονή διακεκομμένη γραμμή, έχει πλάτος οδοστρώματος 8,40 μ. με εκατέρωθεν ασφάλτινο έρεισμα πλάτους 2,50 μ. προς την πορεία του οχήματος (προς …) και 2,20 μ προς …, ενώ παραπλεύρως του ασφάλτινου ερείσματος στα δεξιά σε σχέση με την πορεία του οχήματος (προς …) υπήρχε χωμάτινο πλάτωμα που οδηγούσε προς τον οικισμό …, στην έξοδο του οποίου υπήρχαν δύο κάδοι απορριμμάτων, ένα μεγάλος σιδερένιος και ένας μικρός πλαστικός, πέραν των οποίων (κάδων) και παραπλεύρως του ασφάλτινου ερείσματος υπήρχε χωμάτινο έρεισμα-μονοπάτι. Το όριο ταχύτητας στο σημείο εκείνο ήταν 90 χλμ/ώρα για επιβατηγά αυτοκίνητα και 80 χλμ/ώρα για τα φορτηγά αυτοκίνητα, ενώ στην πορεία του οχήματος προς … και σε απόσταση περίπου 500 μέτρων πριν το … χιλ. υπήρχε πινακίδα Κ-16 “κίνδυνος λόγω συχνής κίνησης παιδιών” ….. Όταν το ως άνω όχημα πλησίασε το 68° χιλ. της ανωτέρω οδού, προκειμένου να αποφύγει ένα μεγαλόσωμο σκύλο που εισήλθε αιφνίδια στο ρεύμα πορείας του από τα αριστερά σε σχέση με τη πορεία του, έκανε απότομο αποφευκτικό ελιγμό προς τα δεξιά σε σχέση με την πορεία του, με αποτέλεσμα να εκτραπεί από την πορεία του να εισέλθει διαγώνια στο ασφάλτινο έρεισμα, να προσκρούσει με το εμπρόσθιο δεξιό και πλάγιο δεξιό μέρος του οχήματος του στο ως άνω μεταλλικό κάδο απορριμμάτων και να επιπέσει με σφοδρότητα στη πεζή Α. Β. του Ι., αθίγγανη, η οποία εκτινάχθηκε σε απόσταση 25 μ. περίπου και κατέληξε σε παρακείμενο του χωμάτινου ερείσματος αύλακα. Η ως άνω πεζή τη χρονική εκείνη στιγμή είχε εξέλθει από τον παρακείμενο οικισμό Ρομά, όπου διέμενε, και είχε μόλις περάσει, έχοντας γυρισμένη την πλάτη της σε σχέση με την κίνηση του οχήματος, πίσω από τον μεταλλικό κάδο απορριμμάτων, προκειμένου να συνεχίσει την πορεία της (προς …) κινούμενη στο χωμάτινο έρεισμα που υπήρχε παράλληλα στο ασφάλτινο έρεισμα, στα δεξιά σε σχέση με την πορεία του οχήματος …. με σκοπό να μεταβεί σε περίπτερο της περιοχής, που βρισκόταν σε απόσταση 150-200 μ από την κατοικία της. Η παθούσα υπέστη από το ατύχημα κακώσεις κεφαλής, θώρακα και κοιλίας, καθώς και ρευστοποιό νέκρωση εγκεφάλου, εξαιτίας των οποίων και μόνο επήλθε ο θάνατός της την …2014 …. Ο θανάσιμος τραυματισμός της πεζής οφείλεται σε αποκλειστική αμέλεια του οδηγού του ΙΧΦ αυτοκινήτου Σ. Σ. του Δ. …
Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι η θανούσα, ηλικίας κατά το χρόνο του θανάτου της 32 ετών (γεννήθηκε στις …1982) ήταν αθίγγανη και είχε τελέσει με τον πρώτο ενάγοντα, επίσης αθίγγανο, γάμο κατά τα ήθη και έθιμα των αθίγγανων στις …1998. Από τη συμβίωσή τους ως έγγαμο ζευγάρι κατά τα έθιμα των αθίγγανων απέκτησαν τέσσερα τέκνα, ήτοι τον Κ. (δεύτερο ενάγοντα), ηλικίας κατά τον χρόνο του ατυχήματος 15 ετών και ήδη ενήλικα (γεννήθηκε στις …1999), τον Ι. (τρίτο ενάγοντα), ηλικίας κατά τον ίδιο χρόνο 14 ετών και ήδη ενήλικα (γεννήθηκε στις …2010), την Ε. (τέταρτη ενάγουσα) ηλικίας κατά τον ίδιο χρόνο 12 ετών και ήδη ενήλικη (γεννήθηκε στις …2002) και την Κ. (πέμπτη ενάγουσα) ηλικίας κατά τον ίδιο χρόνο 10 ετών (γεννήθηκε στις …2004), τα οποία έχουν αναγνωριστεί εκουσίως από τον πρώτο ενάγοντα με την υπ’ αριθ. …2014 συμβολαιογραφική πράξη της συμβολαιογράφου … Α. Γ. Από την τέλεση του ως άνω γάμου τους κατά τα έθιμα των αθιγγάνων και μέχρι το θάνατο της συμβίας του, ήτοι για 16 χρόνια συζούσαν αρμονικά αρχικά στην οικία των γονέων του πρώτου ενάγοντα στον συνοικισμό των αθίγγανων … και στη συνέχεια σε δική τους οικία, που κατασκεύασαν σε οικόπεδο που αγόρασαν από κοινού στη … Το γεγονός ότι η θανούσα και ο πρώτος ενάγων (αμφότεροι ελληνικής υπηκοότητας) δεν τέλεσαν νόμιμο γάμο συμβιώντας υπό καθεστώς ελεύθερης συμβίωσης κατά το ελληνικό δίκαιο, ως έγγαμο δε ζευγάρι κατά τα έθιμα των αθίγγανων, δεν σημαίνει ότι επέλεξαν αυτή την συμβίωση διότι δεν επιθυμούσαν την υπαγωγή τους σε νομικές ρυθμίσεις και άρα δεσμεύσεις, αλλά απλώς προτίμησαν να τηρήσουν τα έθιμα της φυλής τους με την τέλεση παραδοσιακού γάμου (τσιγγάνικου), όπως συνηθίζεται στη φυλή των τσιγγάνων.
Συνεπώς αν και ζούσαν σε ελεύθερη ένωση, χωρίς να έχουν προβεί σε ρύθμιση της σχέσης αυτής ή την τέλεση γάμου κατά το ελληνικό δίκαιο, λόγω της επί μακρώ χρόνο συμβίωσής τους, της ύπαρξης μεταξύ τους στενής συναισθηματικής σύνδεσης, της βούλησής τους να συζούν ως έγγαμο ζευγάρι κατά τα έθιμα των αθίγγανων και της απόκτησης τεσσάρων τέκνων, ο πρώτος ενάγων θεωρείται εν τοις πράγμασι μέλος της οικογένειας, που δημιούργησε με την θανούσα και νομιμοποιείται ενεργητικά να ζητήσει χρηματική ικανοποίηση για την ψυχική οδύνη που υπέστη από το θάνατο της συμβίας του ………… Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι οι ενάγοντες είχαν άριστες οικογενειακές σχέσεις με την θανούσα και συνδέονταν με αυτήν με ισχυρούς δεσμούς αγάπης και στοργής και ο ξαφνικός και βίαιος θάνατός της τους συγκλόνισε και τους προκάλεσε, όπως ήταν φυσικό, έντονα συναισθήματα θλίψης και πόνου. Υπέστησαν, συνεπώς, πράγματι ψυχική οδύνη από την απώλειά της και πρέπει, σύμφωνα με το άρθρο 932 ΑΚ, να τους επιδικασθεί χρηματική ικανοποίηση. Το Δικαστήριο, λαμβάνοντας υπόψη τις αναφερόμενες παραπάνω συνθήκες του ατυχήματος, την αποκλειστική υπαιτιότητα του οδηγού του ζημιογόνου αυτοκινήτου, την ηλικία της θανούσης και τη μέχρι το ατύχημα καλή κατάσταση της υγείας της, τη σχέση της και το βαθμό της συναισθηματικής της σύνδεσης με τα ανωτέρω μέλη της οικογενείας της, την ένταση και τη διάρκεια του ψυχικού άλγους που αυτοί υπέστησαν κρίνει ότι πρέπει να επιδικασθεί ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης, στον πρώτο ενάγοντα (συμβίο), ηλικίας κατά το χρόνο του θανάτου της 40 ετών, το ποσό των 60.000 ευρώ……..”. Με τον πρώτο λόγο (από τον αρ. 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ.) της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα αποδίδει στην προσβαλλομένη απόφαση την πλημμέλεια ότι παραβίασε ευθέως τους κανόνες ουσιαστικού δικαίου των διατάξεων του άρθρου 932 εδ. γ’ Α.Κ., την οποία, όπως ισχυρίζεται, εσφαλμένως ερμήνευσε και εφήρμοσε, με αποτέλεσμα να κάνει δεκτό το αγωγικό αίτημα του ενάγοντος (ήδη αναιρεσιβλήτου) για επιδίκαση χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ψυχικής οδύνης που υπέστη ένεκα του κατά το ένδικο αυτοκινητικό ατύχημα θανάσιμου τραυματισμού της συντρόφου του σε ελεύθερη ένωση και μητέρας των τεσσάρων κοινών τέκνων τους. Ο λόγος αυτός καίτοι ορισμένος και παραδεκτός, καθόσον αναφέρονται στο αναιρετήριο οι κανόνες του ουσιαστικού δικαίου που φέρονται παραβιασθείσες, τυγχάνει απορριπτέος ως αβάσιμος, καθόσον, κατά τα προεκτεθέντα, η συμβίωση δύο προσώπων σε ελεύθερη ένωση θεμελιώνει νομικώς τη δημιουργία “οικογενειακών δεσμών” και την ύπαρξη “οικογενείας” (πολλώ δε μάλλον όταν εξ αυτής (ελευθέρας συμβιώσεως) έχουν αποκτηθεί τέκνα), κατά την έννοια των ως άνω νομικών διατάξεων (άρθρα 932 εδ. γ’ Α.Κ και 8 της Ε.Σ.Δ.Α.) και ως εκ τούτου ο ενάγων (ήδη αναιρεσίβλητος), καθίσταται φορέας της αξιώσεως για χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης υπό την ιδιότητα του μέλους της οικογενείας της θανούσης συμβίας του και νομιμοποιείται να ασκήσει αγωγή περί επιδικάσεως χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ψυχικής οδύνης, κατ’ άρθρο 932 εδ. γ’ Α.Κ. για το θάνατο αυτής.
Περαιτέρω, υπό τις προεκτεθείσες παραδοχές, το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, δεν στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση, καθόσον διέλαβε εις αυτήν (απόφαση) επαρκείς, σαφείς, χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά αιτιολογίες, ως προς τα ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο περί της ορθής η μη εφαρμογής της προδιαληφθείσης διατάξεως του άρθρου 932 Α.Κ., την οποία έτσι δεν παραβίασε εκ πλαγίου, καθόσον εκτίθενται στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού με σαφήνεια, επάρκεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, που θεμελιώνουν το σαφώς διατυπούμενο αποδεικτικό πόρισμα, ήτοι ότι ο ενάγων (ήδη αναιρεσίβλητος) τυγχάνει δικαιούχος χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ψυχικής οδύνης που υπέστη ένεκα του κατά το ένδικο ατύχημα θανασίμου τραυματισμού της συμβίας του. Ειδικότερα, το Εφετείο, προέβη στη στάθμιση όλων των κρισίμων κατά την ως άνω διάταξη του άρθρου 932 Α.Κ. περιστάσεων που αφορούν την ένδικη περίπτωση, όπως αυτές εδέχθη ότι προέκυψαν εκ του προσκομισθέντος αποδεικτικού υλικού και συγκεκριμένα (προέβη στη στάθμιση) της ηλικίας τόσο της θανούσης (32 ετών) όσο και του δικαιούχου ενάγοντος (40 ετών) κατά το χρόνο του ατυχήματος, των συνθηκών υπό τις οποίες συνέβη το ένδικο ατύχημα, τη βαρύτητα του πταίσματος του υπαιτίου οδηγού, την έλλειψη συντρέχοντος πταίσματος της θανούσης, τη σχέση της και το βαθμό της συναισθηματικής της συνδέσεως με τον ενάγοντα και τέλος, την ένταση και τη διάρκεια του ψυχικού άλγους που ο τελευταίος υπέστη συνεπεία του θανάτου της.
Συνεπώς, ο εκ του αρ. 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. δεύτερος λόγος αναιρέσεως, δια του οποίου η αναιρεσείουσα προσάπτει στη προσβαλλομένη την πλημμέλεια ότι παραβίασε εκ πλαγίου την αυτή ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 932 Α.Κ., στερώντας την απόφασή του νομίμου βάσεως, καθόσον διέλαβε στην απόφασή του ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες αναφορικώς προς το ουσιώδες και κρίσιμο αυτό ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, ώστε καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος περί της ορθής ή μη εφαρμογής της ως άνω ουσιαστικής διατάξεως (άρθρο 932 Α.Κ.), κρίνεται απορριπτέος, ως αβάσιμος. Τέλος, το Εφετείο, καθορίζοντας τη χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης που δικαιούται ο συμβίος της κατά το ένδικο ατύχημα θανούσης (ήδη αναιρεσίβλητος) στο προαναφερθέν ποσό, δεν παραβίασε την αρχή της αναλογικότητας ούτε υπερέβη τα ακραία όρια της διακριτικής του ευχέρειας, δεδομένου ότι το ως άνω ποσό, κατά την κοινή πείρα, τη δικαστηριακή πρακτική και την περί δικαίου συνείδηση, δεν υπερτερεί και μάλιστα καταφανώς, εκείνων που συνήθως επιδικάζονται σε ανάλογες περιπτώσεις. Επομένως, ο τρίτος (και τελευταίος) λόγος (εκ των αρ. 1 και 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ.), λόγος αναιρέσεως, δια του οποίου η αναιρεσείουσα, δια της επικλήσεως των διατάξεων των άρθρων 2 παρ. 1, 25 παρ. 1 του Συντάγματος και 932 Α.Κ., αποδίδει στη προσβαλλομένη απόφαση την πλημμέλεια ότι, κατά παράβαση της αρχής της αναλογικότητας και καθ’ υπέρβαση των ακραίων ορίων της διακριτικής του ευχέρειας, το Εφετείο, κατά την εφαρμογή των διατάξεων αυτών του ουσιαστικού δικαίου, επιδίκασε στον ενάγοντα εξ αυτής της αιτίας (χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης), το προαναφερθέν ποσό, το οποίο όμως, είναι δυσαναλόγως υψηλό σε σχέση προς τα επιδικαζόμενα σε ανάλογες περιπτώσεις, απορριπτέος ως αβάσιμος τυγχάνει. Κατ’ ακολουθία, μη υπάρχοντος άλλου λόγου αναιρέσεως προς εξέταση, πρέπει η αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί εν τω συνόλω της.
Περαιτέρω, ενόψει της ήττας της αναιρεσείουσας, πρέπει να διαταχθεί η εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του κατατεθέντος για την άσκηση της αιτήσεως αναιρέσεως παραβόλου (άρθρο 495 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.). Τέλος, ως προς τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου (ο οποίος κατέθεσε προτάσεις), για την επιδίκαση των οποίων έχει υποβληθεί σχετικό αίτημα, πρέπει να επιβληθούν εις βάρος της αναιρεσείουσας λόγω της ήττας της (άρθρα 176, 180 παρ. 1, 3, 183, 189 παρ. 1 και 191 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.), κατά τα ειδικότερα αναφερόμενα στο διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την αίτηση περί αναιρέσεως της υπ’ αριθμόν 202/2022 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Ιωαννίνων.
Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος για την άσκηση της αιτήσεως αναιρέσεως παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.
Επιβάλλει εις βάρος της αναιρεσείουσας τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία προσδιορίζει στο ποσόν των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.
ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 6 Μαρτίου 2026.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 21 Απριλίου 2026.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
