Αγωγή άρθρων 105 και 106 ΕισΝΑΚ – Οι ενάγοντες ζητούν να αναγνωριστεί η υποχρέωση των εναγομένων α) Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΠΑ), β) Ελληνικού Δημοσίου, γ) Περιφερειακής Ενότητας Πειραιώς και δ) Δήμου Τροιζηνίας – Μεθάνων να τους καταβάλουν, εις ολόκληρον, τα αναφερόμενα στην αγωγή ποσά ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης που ισχυρίζονται ότι υπέστησαν από τον θάνατο του συζύγου, πατέρα και παππού τους, συνεπεία παράνομων ενεργειών των αντιδίκων τους. Επιπλέον, η σύζυγος του θανόντος ζητεί αποζημίωση για παρελθούσα και μέλλουσα στέρηση διατροφής και συνεισφορά στην διοίκηση του κοινού οίκου – Έλλειψη παθητικής νομιμοποίησης της ΥΠΑ. Κατά τον χρόνο συζήτησης της αγωγής δεν είχε αρχίσει η λειτουργία της ως ν.π.δ.δ., αλλά παρέμενε αυτοτελής δημόσια υπηρεσία υπαγόμενη στο Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών – Οι διατάξεις που αφορούν τις εποπτικές και ελεγκτικές αρμοδιότητες των οργάνων του Ελληνικού Δημοσίου για ομαλή αεροναυτιλία και αερομεταφορές (ν. 4427/2016) και τη θέσπιση υποχρέωσης συνεργασίας και συντονισμού μεταξύ κεντρικών υπηρεσιών αεροναυτικών πληροφοριών και αρχών ελικοδρομίου (απόφαση Διοικητή ΥΠΑ/Δ3/Α/2467/490) δεν αφορούν αποκλειστικά τους χώρους προσγείωσης και απογείωσης που λειτουργούν με άδεια ίδρυσης και λειτουργίας – Το συγκεκριμένο πεδίο προσγείωσης ήταν γνωστό και λειτουργούσε ως τέτοιο εν τοις πράγμασι επί τριακονταετία – Η πτώση του ελικοπτέρου, που προήλθε εκ της επαφής του με τους εκείθεν διερχόμενους εναερίως ηλεκτροφόρους αγωγούς, συνδέεται με την παράλειψη σήμανσης τούτων στον ειδικό αεροναυτικό χάρτη και τοποθέτησης επ’ αυτών ειδικών σφαιρικών αντανακλαστικών σημαντήρων, οφειλόμενη ενέργεια που είχε υποδειχθεί σε προγενέστερο χρόνο ως αναγκαία για την ασφάλεια των πτήσεων με έγγραφο της επιτροπής ατυχημάτων προς τον ΔΕΔΔΗΕ, με κοινοποίηση στο γραφείο του Διοικητή της ΥΠΑ. Οι αρμόδιες υπηρεσίες της ΥΠΑ οφείλαν, πέραν των άλλων υποχρεώσεών τους, να εκδώσουν αμέσως αγγελία (ΝΟΤΑΜ) έτσι ώστε η πληροφορία, η οποία επηρέαζε άμεσα τις πτητικές λειτουργίες των ελικοπτέρων, να καταστεί διαθέσιμη σε όσους κυβερνήτες προσπαθούσαν να προσεγγίσουν το μέρος – Οι ανωτέρω αλληλοδιάδοχες παράνομες παραλείψεις των οργάνων του Ελληνικού Δημοσίου, εκτιμώμενες ως ενότητα έκνομης ενέργειας, ήταν ικανές και πρόσφορες να επιφέρουν το ζημιογόνο αποτέλεσμα της θανάτωσης του χειριστή – Ο χειριστής του ελικοπτέρου δεν συνετέλεσε από δικό του πταίσμα στη ζημία ή την έκτασή της (άρθρο 300 ΑΚ), όπως αβασίμως κατ’ ένσταση ισχυρίζεται το Ελληνικό Δημόσιο – Υφίσταται αποζημιωτική ευθύνη του Ελληνικού Δημοσίου – Η ευθύνη των λοιπών εναγομένων ν.π.δ.δ. θεμελιώνεται, με την αγωγή, μόνο στην παράλειψη τούτων ως φορέων διαχείρισης του επίμαχου πεδίου προσγείωσης. Πλην όμως το συγκεκριμένο πεδίο λειτουργούσε χωρίς άδεια και δεν στοιχειοθετείται ως προς αυτά ευθύνη αποζημίωσης – Το Δικαστήριο δέχεται εν μέρει την αγωγή. Αναγνωρίζει την υποχρέωση του Ελληνικού Δημοσίου να καταβάλει χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης στους ενάγοντες, σύζυγο, τέκνα και εγγόνια του θανόντος, πλην των εγγονών που κατά το χρόνο θανάτου του ήταν σε βρεφονηπιακή ηλικία. Μειοψήφησε η Πρόεδρος, κατά τη γνώμη της οποίας δικαιούνται χρηματική ικανοποίηση και τα πρόσωπα αυτά. Αναγνωρίζει επίσης το Δικαστήριο την υποχρέωση του Ελληνικού Δημοσίου να καταβάλει στη σύζυγο του θανόντος αποζημίωση, λόγω της απώλειας της συνεισφοράς του στην κάλυψη των οικογενειακών αναγκών, μέχρι 31-12-2029. Απορρίπτει το αίτημα επιδίκασης μελλοντικής αποζημίωσης από 1-1-2030 και έπειτα.
