ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Κρατική φορολογία- ΕΝ.Φ.Ι.Α. Ν.4223/2013- Απόρριψη ενδικοφανούς προσφυγής για απαλλαγή από επιβολή ΕΝ.Φ.Ι.Α για το έτος 2024, βάσει των άρθρων 27 του ν. 5024/2023 και 115 του ν. 5104/2024, ακινήτου που χαρακτηρίστηκε διατηρητέο πριν από την 31.12.2021- Αβάσιμος ο ισχυρισμός της προσφεύγουσας για εφαρμογή μειωμένου συντελεστή ΕΝ.Φ.Ι.Α. σύμφωνα με το άρθρο 3 παρ. 2 εδ. α’ του ν. 4223/2013, διότι, μετά τον χαρακτηρισμό του ως διατηρητέο, ουσιαστικά έχει επιβληθεί μερική απαγόρευση χρήσης και κάθε αντίθετη ερμηνεία της ανωτέρω διάταξης αντίκειται στην αρχή της αναλογικότητας και της ισότητας στην επιβολή φόρου- Η απαγόρευση επέμβασης επί του επίδικου κτιρίου, σε κάποιες περιπτώσεις χωρίς την προηγούμενη έγκριση της αρμόδιας υπηρεσίας, δεν συνεπάγεται μερική απαγόρευση χρήσης, ώστε να πρέπει να καταλογιστεί, βάσει του άρθρου 3 παρ. 2 περ. α’ του ν. 4223/2013, μειωμένος κατά 60% ΕΝ.Φ.Ι.Α., καθώς η προσφεύγουσα δύναται να χρησιμοποιεί ακώλυτα το συγκεκριμένο ακίνητο- Βάσιμος ο ισχυρισμός της προσφεύγουσας περί εσφαλμένου υπολογισμού ΕΝ.Φ.Ι.Α για το επίδικο ακίνητο , λόγω εσφαλμένης ερμηνείας των άρθρων 27 του ν. 5024/2023 και 115 του ν. 5104/2024, διότι δεν εφαρμόστηκε η Ενότητα Γ΄ του άρθρου 4 του ν. 4223/2013, όπως η διάταξη αυτή τροποποιήθηκε με το άρθρο 27 του ν. 5024/2023- Εφόσον το εν λόγω ακίνητο κατασκευάστηκε πριν από την 1-1-1940 και είχε χαρακτηριστεί ως διατηρητέο πριν από την 31-12-2021, εσφαλμένως το δικαίωμα της προσφεύγουσας επί του ακινήτου αυτού δεν απαλλάχθηκε από τον φόρο επί της συνολικής αξίας ανά εμπράγματο δικαίωμα και, συνεπώς, εσφαλμένως ο σχετικός φόρος ελήφθη υπόψη κατά τον συνολικό υπολογισμό του κύριου φόρου, σύμφωνα με την Ενότητα Δ’ του άρθρου 4 του ν. 4223/2013- Δεκτή εν μέρει.
ΤΟ
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
(Τμήμα ΙΓ’ – Μονομελές)
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 18 Μαρτίου 2026, με δικαστή τον Σωτήριο – Αιμίλιο Τσούγκο, Πρωτοδίκη Δ.Δ., και γραμματέα την Ευθυμία Παναγιωτίδου, δικαστική υπάλληλο,
για να δικάσει την προσφυγή με ημερομηνία κατάθεσης 14 Οκτωβρίου 2024 (αριθ. κατ. …/14-10-2024),
της … … του …, κατοίκου Θεσσαλονίκης, οδός … αριθ. …, η οποία παραστάθηκε με την από 17-3-2026 δήλωση, κατ’ άρθρο 133 παρ. 2 Κ.Δ.Δ., του πληρεξούσιου δικηγόρου Αθανασίου Γκιούρκα,
κατά της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων (Α.Α.Δ.Ε.), ως εκπροσώπου του Δημοσίου, που εκπροσωπείται στην προκειμένη περίπτωση από τον Προϊστάμενο της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (Δ.Ε.Δ.), ο οποίος δεν παραστάθηκε.
Η κρίση του Δικαστηρίου είναι η εξής:
1. Επειδή, με την κρινόμενη προσφυγή, για την άσκηση της οποίας καταβλήθηκε το νόμιμο παράβολο, ποσού 32,90 ευρώ (σχετ. τα δεσμευμένα με κωδικούς πληρωμής 72061918595504100045 και 14977499695609140048 e-παράβολα), επιδιώκεται η ακύρωση της υπ’ αριθ. …/16-9-2024 απόφασης του Προϊσταμένου της Δ.Ε.Δ. της Α.Α.Δ.Ε., κατά το μέρος που με αυτήν απορρίφθηκε η υπ’ αριθ. …/1-5-2024 ενδικοφανής προσφυγή που άσκησε η προσφεύγουσα κατά της με αριθμό ειδοποίησης …/7-4-2024 πράξης διοικητικού προσδιορισμού του ΕΝ.Φ.Ι.Α. (ν. 4223/2013), έτους 2024, βάσει της οποίας προέκυψε φόρος συνολικού ποσού (κύριος φόρος ύψους 2.990,53 + προσαύξηση ύψους 299,05 =) 3.289,58 ευρώ.
2. Επειδή, η υπόθεση συζητήθηκε νομίμως, παρά την απουσία του Προϊσταμένου της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών της Α.Α.Δ.Ε. (άρθρο 135 παρ. 1 Κ.Δ.Δ.), καθόσον ο τελευταίος κλητεύθηκε νόμιμα να παραστεί κατά την παρούσα δικάσιμο (σχετ. το από 30-10-2025 αποδεικτικό επίδοσης κλήσης του δικαστικού επιμελητή Σωκράτη Παντελίδη).
3. Επειδή, στο άρθρο 1 του ν. 4223/2013 (ΦΕΚ Α’ 287), όπως ίσχυε κατά τον κρίσιμο χρόνο, ορίζεται ότι: «1. Από το έτος 2014 και για κάθε επόμενο έτος επιβάλλεται Ενιαίος Φόρος Ιδιοκτησίας Ακινήτων (ΕΝ.Φ.Ι.Α.) στα δικαιώματα της παραγράφου 2 του παρόντος, σε ακίνητα που βρίσκονται στην Ελλάδα και ανήκουν σε φυσικά ή νομικά πρόσωπα ή κάθε είδους νομικές οντότητες την 1η Ιανουαρίου κάθε έτους. 2. Ο ΕΝ.Φ.Ι.Α. επιβάλλεται στα εμπράγματα δικαιώματα της πλήρους κυριότητας … 3. Ο ΕΝ.Φ.Ι.Α. ισούται: α) με τον κύριο φόρο επί του κάθε ακινήτου και την προσαύξηση επί αυτού σύμφωνα με την Ενότητα Ε’ του άρθρου 4, εάν υποκείμενο του φόρου είναι φυσικό πρόσωπο …», στο άρθρο 2 ότι: «1. Υποκείμενο του ΕΝ.Φ.Ι.Α. είναι κάθε πρόσωπο ή οντότητα του άρθρου 1, ανάλογα με το δικαίωμα και το ποσοστό του, και ειδικότερα: α) Αυτός που αποκτά δικαίωμα σε ακίνητο από οποιαδήποτε αιτία, από την ημερομηνία σύνταξης του οριστικού συμβολαίου κτήσης … 2. … 3. Ο πλήρης κύριος υποχρεούται στην καταβολή του συνολικού ΕΝ.Φ.Ι.Α. που βαρύνει το ακίνητο κατά το ποσοστό της συνιδιοκτησίας του. 4. … 9. Για τον φόρο επί της συνολικής αξίας ανά εμπράγματο δικαίωμα επί ακινήτου της Ενότητας Γ και την προσαύξηση του κύριου φόρου φυσικών προσώπων της Ενότητας Ε του άρθρου 4 … εφαρμόζονται ανάλογα οι παρ. 3 έως και 8», στο άρθρο 3 παρ. 2 ότι: «Απαλλάσσονται από τον ΕΝ.Φ.Ι.Α. και τα δικαιώματα στα ακίνητα για τα οποία: α) Υφίσταται απαγόρευση οποιασδήποτε χρήσης, σύμφωνα με τον ισχύοντα Πολεοδομικό Σχεδιασμό, ιδίως ρυμοτομικό βάρος, ρυμοτομική απαλλοτρίωση, δέσμευση ακινήτου για κοινωφελή ή κοινόχρηστο σκοπό ή για λόγους προστασίας μνημείων και αρχαιοτήτων, ιδίως αρχαιολογική δέσμευση για ανασκαφές, κήρυξη αρχαιολογικού χώρου, καθώς και για λόγους προστασίας του περιβάλλοντος, που έχει επιβληθεί από φορείς της Γενικής Κυβέρνησης, αποκλειστικά κατά το μέρος για το οποίο υφίσταται η ως άνω απαγόρευση. … Σε περίπτωση μερικής απαγόρευσης χρήσης ακινήτου εντός σχεδίου πόλης ή οικισμού, ο ΕΝ.Φ.Ι.Α. μειώνεται κατά εξήντα τοις εκατό (60%). …» και στο άρθρο 4, υπό τον τίτλο «Υπολογισμός του κύριου φόρου», όπως οι ενότητες Γ’ και Ε’ τροποποιήθηκαν με το άρθρο 27 του ν. 5024/2023 (ΦΕΚ Α’ 41) και διαμορφώθηκαν με το άρθρο 115 του ν. 5104/2024 (ΦΕΚ Α’ 58), ότι: «Α. … Γ. Υπολογισμός φόρου επί της συνολικής αξίας ανά εμπράγματο δικαίωμα επί ακινήτου. Για δικαιώματα επί ακινήτων υπολογίζεται φόρος επί της συνολικής αξίας ανά εμπράγματο δικαίωμα επί ακινήτου, όπως αυτό αποτυπώνεται στη δήλωση στοιχείων ακινήτων του άρθρου 23 του ν. 3427/2005 (Α’ 312), σύμφωνα με την κατωτέρω κλίμακα: … Ο φόρος υπολογίζεται στη συνολική αξία του εκατό τοις εκατό (100%) της πλήρους κυριότητας του ακινήτου, όπως το δικαίωμα αυτό αναγράφεται στη δήλωση στοιχείων ακινήτων … και επιμερίζεται σύμφωνα με την παρ. 9 του άρθρου 2. Η αξία του προηγούμενου εδαφίου υπολογίζεται σύμφωνα με το τρίτο και το τέταρτο εδάφιο της Ενότητας Ε’. Η παρούσα Ενότητα εφαρμόζεται, εφόσον η συνολική αξία της ακίνητης περιουσίας του υποκειμένου στον φόρο, όπως αυτή υπολογίζεται βάσει της Ενότητας Ε’, υπερβαίνει τις τριακόσιες χιλιάδες (300.000) ευρώ. … Ειδικά για τον ΕΝ.Φ.Ι.Α. ετών 2022, 2023 και 2024 η παρούσα Ενότητα δεν εφαρμόζεται και για δικαιώματα επί ιστορικών διατηρητέων μνημείων ή έργων τέχνης, που προστατεύονται από τον ν. 4858/2021 (Α’ 220) και τα οποία δεν καταλαμβάνονται από το προηγούμενο εδάφιο, καθώς και για δικαιώματα επί κτιρίων, τα οποία έχουν χαρακτηρισθεί μέχρι την 31η.12.2021 ως διατηρητέα, σύμφωνα με το άρθρο 4 του ν. 1577/1985 (Α’ 210), εφόσον τα ως άνω μνημεία, έργα τέχνης ή κτίρια είναι προγενέστερα της 1ης Ιανουαρίου 1940, και για τα αναλογούντα σε αυτά ποσοστά επί των γηπέδων ή οικοπέδων στα οποία βρίσκονται. Δ. Συνολικός υπολογισμός κυρίου φόρου: α. Ο κύριος φόρος των φυσικών προσώπων ισούται με το άθροισμα του κύριου φόρου κτισμάτων της Ενότητας Α’, του κύριου φόρου οικοπέδων και γηπέδων της Ενότητας Β’ και του φόρου επί της συνολικής αξίας ανά εμπράγματο δικαίωμα επί ακινήτου της Ενότητας Γ’. β. … Ε. Προσαύξηση του φόρου φυσικών προσώπων ανάλογα με τη συνολική αξία της περιουσίας. Ο ΕΝ.Φ.Ι.Α. φυσικών προσώπων που προκύπτει από την εφαρμογή του παρόντος άρθρου, προσαυξάνεται ανάλογα με τη συνολική αξία της ακίνητης περιουσίας ως εξής: α) … β) για αξία ακίνητης περιουσίας έως και οκτακόσιες χιλιάδες (800.000) ευρώ, κατά ποσοστό δέκα τοις εκατό (10%), γ) … δ) για αξία ακίνητης περιουσίας από ένα εκατομμύριο και ένα λεπτό (1.000.000,01) ευρώ και άνω, κατά ποσοστό είκοσι τοις εκατό (20%). Η προσαύξηση σύμφωνα με τα οριζόμενα στο προηγούμενο εδάφιο εφαρμόζεται, εφόσον η συνολική αξία της ακίνητης περιουσίας υπερβαίνει τις πεντακόσιες χιλιάδες (500.000) ευρώ. … Ειδικά για τον Ε.Ν.Φ.Ι.Α. ετών 2022, 2023 και 2024 δεν συνυπολογίζεται και η αξία των δικαιωμάτων επί ιστορικών διατηρητέων μνημείων ή έργων τέχνης που προστατεύονται από τον ν. 4858/2021 (Α` 220) και τα οποία δεν καταλαμβάνονται από το προηγούμενο εδάφιο, καθώς και των δικαιωμάτων επί κτιρίων τα οποία έχουν χαρακτηρισθεί μέχρι την 31η.12.2021 ως διατηρητέα βάσει του ν. 1577/1985 (Α’ 210), εφόσον τα ως άνω μνημεία, έργα τέχνης ή κτίρια είναι προγενέστερα της 1ης Ιανουαρίου 1940, και των αναλογούντων σε αυτά ποσοστών επί των γηπέδων ή οικοπέδων στα οποία βρίσκονται».
4. Επειδή, στην προκειμένη περίπτωση, από τα στοιχεία του φακέλου της δικογραφίας προκύπτουν τα εξής: Με την υπ’ αριθ. ειδοποίησης …/7-4-2024 πράξη διοικητικού προσδιορισμού του ΕΝ.Φ.Ι.Α. (ν. 4223/2013), έτους 2024, καταλογίστηκε σε βάρος της προσφεύγουσας συνολικός φόρος ύψους 3.289,58 ευρώ (κύριος φόρος 2.990,53 + προσαύξηση βάσει συνολικής αξίας της ακίνητης περιουσίας 299,05), αφού η αξία της ακίνητης περιουσίας της προσδιορίστηκε στο ποσό του 1.194.976,55 ευρώ. Μεταξύ των ακινήτων στα οποία επιβλήθηκε ο παραπάνω φόρος περιλαμβανόταν και ένα διαμέρισμα, εμβαδού 147 τ.μ., που βρίσκεται στον …ο όροφο πολυκατοικίας κείμενης επί της … αριθ. … στη Θεσσαλονίκη, με έτος κατασκευής το 1930, στο οποίο η προσφεύγουσα έχει δικαίωμα πλήρους κυριότητας (100%). Η αξία του εν λόγω ακινήτου προσδιορίστηκε στο ποσό των 525.828 ευρώ και ο αναλογούν κύριος φόρος σε 2.453,32 ευρώ. Κατά (και) της προαναφερόμενης πράξης (ΕΝ.Φ.Ι.Α. 2024) η προσφεύγουσα άσκησε την υπ’ αριθ. …/1-5-2024 ενδικοφανή προσφυγή ενώπιον της Δ.Ε.Δ. της Α.Α.Δ.Ε., προβάλλοντας ότι το συγκεκριμένο ακίνητο, που κατασκευάστηκε το έτος 1930, ήτοι πριν από την 1η-1-1940, θα έπρεπε να απαλλαγεί από την επιβολή ΕΝ.Φ.Ι.Α. για το έτος 2024, βάσει των άρθρων 27 του ν. 5024/2023 και 115 του ν. 5104/2024, διότι είχε χαρακτηριστεί διατηρητέο βάσει της υπ’ αριθ. 3428/30-9-2016 απόφασης της Υφυπουργού Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης (ΦΕΚ Α.Α.Π. 229/4-11-2016), ήτοι πριν από την 31-12-2021. Η ως άνω (διοικητική) προσφυγή απορρίφθηκε με την προσβαλλόμενη υπ’ αριθ. …/16-9-2024 απόφαση του Προισταμένου της Δ.Ε.Δ., με το σκεπτικό ότι «το εν λόγω ακίνητο εμπίπτει στις διατάξεις της ενότητας Γ’ και Ε’ του άρθρου 4 του ίδιου νόμου [ν. 4223/2013], όπως τροποποιήθηκε με τις διατάξεις του άρθρου 27 του Ν. 5024/2023, που προβλέπουν ότι τα συγκεκριμένα κτίρια επιβαρύνονται μόνο με ΕΝ.Φ.Ι.Α. χωρίς την προβλεπόμενη προσαύξηση βάσει της συνολικής αξίας των ακινήτων που αναγράφονται στη δήλωση στοιχείων ακινήτων. Η προσφεύγουσα υπέβαλε δήλωση για ακίνητα αξίας άνω των 500.000,00 €, χωρίς ωστόσο η αξία του ακινήτου επί της οδού Λ. Νίκης 37 να προσμετρηθεί για την επιβολή προσαύξησης του φόρου που προβλέπεται στην ενότητα Ε’ του άρθρου 4 του Ν. 4223/2013. Ως εκ τούτου ο ισχυρισμός της προσφεύγουσας για απαλλαγή του ακινήτου της από τον ΕΝ.Φ.Ι.Α. τυγχάνει απορριπτέος ως νόμω αβάσιμος».
5. Επειδή, με την κρινόμενη προσφυγή, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι θα έπρεπε να εφαρμοστεί για το παραπάνω ακίνητο ο μειωμένος συντελεστής ΕΝ.Φ.Ι.Α. (εκπτωση 60%), που προβλέπεται στο άρθρο 3 παρ. 2 εδ. α’ του ν. 4223/2013, διότι, μετά τον χαρακτηρισμό του ως διατηρητέο, ουσιαστικά έχει επιβληθεί μερική απαγόρευση χρήσης, καθώς απαγορεύτηκε κάθε επέμβαση επί του κτιρίου χωρίς προηγούμενη έγκριση των αρμοδίων οργάνων, κάθε δε αντίθετη ερμηνεία της ανωτέρω διάταξης του ν. 4223/2013 αντίκειται στην αρχή της αναλογικότητας και της ισότητας στην επιβολή φόρου. Προς απόδειξη του εν λόγω ισχυρισμού της προσκομίζει και επικαλείται την υπ’ αριθ. 3428/30-9-2016 απόφαση της Υφυπουργού Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης, δυνάμει της οποίας χαρακτηρίζεται ως διατηρητέο, μεταξύ άλλων, το κτίριο που βρίσκεται επί των οδών … και … στη Θεσσαλονίκη (παρ. 5 – 6), ενώ για τα κτίρια που χαρακτηρίστηκαν ως διατηρητέα προβλέπεται οτι «απαγορεύεται κάθε αφαίρεση, αλλοίωση ή καταστροφή των επί μέρους αρχιτεκτονικών ή διακοσμητικών στοιχείων τους και γενικά κάθε επέμβαση που θίγει τον αρχιτεκτονικό χαρακτήρα και αλλοιώνει τη μορφή τους. Ο περιορισμός αυτός αφορά και στο εσωτερικό των κτηρίων (αξιόλογα δάπεδα, γύψινες διακοσμήσεις, κλιμακοστάσια και κιγκλιδώματα αυτών, θύρες κ.ά.) και ιδίως στους κοινόχρηστους χώρους (παρ. 8)», «επιτρέπεται η τοποθέτηση τεντών ή άλλων συστημάτων σκίασης, εφόσον δεν βλάπτουν την αρχιτεκτονική φυσιογνωμία των διατηρητέων κτηρίων μετά από γνωμοδότηση του Συμβουλίου Αρχιτεκτονικής και έγκρισης του Τμήματος Παραδοσιακών Οικισμών και Διατηρητέων Κτηρίων της Διεύθυνσης Περιβάλλοντος και Πολιτισμού του Υπουργείου Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης (παρ. 10 εδ. ε’)» και «για την τοποθέτηση επιγραφών στα χαρακτηριζόμενα ως διατηρητέα κτήρια απαιτείται η σύμφωνη γνώμη του οικείου Συμβουλίου Αρχιτεκτονικής (παρ. 14)».
6. Επειδή, ο λόγος αυτός, ανεξαρτήτως αν προβάλλεται παραδεκτώς, διότι δεν προβλήθηκε με την οικεία ενδικοφανή προσφυγή, πρέπει, εν πάση περιπτώσει, να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι η απαγόρευση επέμβασης επί του επίδικου κτιρίου, σε κάποιες περιπτώσεις χωρίς την προηγούμενη έγκριση της αρμόδιας υπηρεσίας, δεν συνεπάγεται, άνευ άλλου τινός, ότι έχει επιβληθεί σε αυτό μερική απαγόρευση χρήσης, ώστε να πρέπει να καταλογιστεί, βάσει του άρθρου 3 παρ. 2 περ. α’ του ν. 4223/2013, μειωμένος κατά 60% ΕΝ.Φ.Ι.Α. (βλ. ΔΕφΑθ 235/2021), καθώς η προσφεύγουσα δύναται να χρησιμοποιεί ακώλυτα το συγκεκριμένο ακίνητο.
7. Επειδή, ακολούθως, η προσφεύγουσα επαναφέρει τον ισχυρισμό περί εσφαλμένου υπολογισμού του φόρου (ΕΝ.Φ.Ι.Α.) για το επίδικο ακίνητο, λόγω εσφαλμένης ερμηνείας από την αρμόδια φορολογική αρχή των άρθρων 27 του ν. 5024/2023 και 115 του ν. 5104/2024, με τις οποίες τροποποιήθηκε το άρθρο 4 του ν. 4223/2013. Ο λόγος αυτός πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος, διότι, όπως συνομολογεί η καθ’ ης (σελ. 8 της προσβαλλόμενης απόφασης και της από 5-3-2026 έκθεσης απόψεων), παρότι το κείμενο επί της οδού … αριθ. … διαμέρισμα της προσφεύγουσας εμπίπτει στις διατάξεις των Ενοτήτων Γ’ και Ε’ του άρθρου 4 του ν. 4223/2013, όπως η διάταξη αυτή τροποποιήθηκε με το άρθρο 27 του ν. 5024/2023, εν προκειμένω, για τον υπολογισμό του ΕΝ.Φ.Ι.Α εφαρμόστηκε μόνο η Ενότητα Ε’, καθώς ναι μεν η αξία του παραπάνω ακινήτου δεν προσμετρήθηκε στη συνολική αξία των ακινήτων της προσφεύγουσας [με αποτέλεσμα να επιβληθεί προσαύξηση 10% (αξία ακίνητης περιουσίας έως και 800.000 ευρώ), αντί προσαύξησης 20% (αξία άνω του 1.000.000,01 ευρώ)], ωστόσο δεν εφαρμόστηκε η Ενότητα Γ’ της ίδιας διάταξης. Τούτο διότι, εφόσον το εν λόγω ακίνητο κατασκευάστηκε πριν από την 1-1-1940 (έτος κατασκευής 1930) και είχε χαρακτηριστεί ως διατηρητέο πριν από την 31-12-2021 (ήδη από το έτος 2016 – σχετ. η υπ’ αριθ. 3428/30-9-2016 απόφαση της Υφυπουργού Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης), εσφαλμένως το δικαίωμα της προσφεύγουσας επί του ακινήτου αυτού δεν απαλλάχθηκε από τον φόρο επί της συνολικής αξίας ανά εμπράγματο δικαίωμα (βλ. ΔΕφΠειρ 1814/2025 σκ. 5) και, συνεκδοχικά, εσφαλμένως ο σχετικός φόρος ελήφθη υπόψη κατά τον συνολικό υπολογισμό του κύριου φόρου, σύμφωνα με την Ενότητα Δ’ του ίδιου ως ανω άρθρου (άρθρο 4) του ν. 4223/2013. Κατόπιν τούτων, μη νομίμως απορρίφθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση η ενδικοφανής προσφυγή που άσκησε η προσφεύγουσα κατά της με αριθμό ειδοποίησης …/7-4-2024 πράξης διοικητικού προσδιορισμού του ΕΝ.Φ.Ι.Α., έτους 2024, ειδικά όσον αφορούσε τον υπολογισμό του φόρου για το προαναφερόμενο ακίνητο, οπότε η απόφαση αυτή πρέπει να ακυρωθεί μερικώς.
8. Επειδή, κατ’ ακολουθία τούτων, η προσφυγή πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτή και να ακυρωθεί μερικώς η υπ’ αριθ. …/16-9-2024 απόφαση του Προϊσταμένου της Δ.Ε.Δ. της Α.Α.Δ.Ε., κατά το μέρος που απορρίφθηκε η υπ’ αριθ. …/1-5-2024 ενδικοφανής προσφυγή της προσφεύγουσας κατά της με αριθμό ειδοποίησης …/7-4-2024 πράξης διοικητικού προσδιορισμού του ΕΝ.Φ.Ι.Α., έτους 2024, ειδικά δε για την παράλειψη εφαρμογής, κατά τον υπολογισμό του φόρου που αναλογεί στο ακίνητο με ΑΤΑΚ … (επί της οδού … αριθ. … στη Θεσσαλονίκη), της Ενότητας Γ’ του άρθρου 4 του ν. 4223/2013. Περαιτέρω, μέρος του καταβληθέντος παραβόλου, ποσού 12 ευρώ, πρέπει να επιστραφεί στην προσφεύγουσα, το δε υπόλοιπο παράβολο, ποσού 20,90 ευρώ, πρέπει να καταπέσει υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου (άρθρο 277 παρ. 9 Κ.Δ.Δ.), ενώ τα δικαστικά έξοδα πρέπει να συμψηφιστούν μεταξύ των διαδίκων, λόγω της μερικής νίκης και ήττας αυτών (άρθρο 275 παρ. 1 εδ. γ’ Κ.Δ.Δ.).
ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ
Δέχεται εν μέρει την προσφυγή.
Ακυρώνει εν μέρει την υπ’ αριθ. …16-9-2024 απόφαση του Προϊσταμένου της Δ.Ε.Δ. της Α.Α.Δ.Ε., μόνο κατά το μέρος που απορρίφθηκε η υπ’ αριθ. …/1-5-2024 ενδικοφανής προσφυγή της προσφεύγουσας κατά της με αριθμό ειδοποίησης …/7-4-2024 πράξης διοικητικού προσδιορισμού του ΕΝ.Φ.Ι.Α., έτους 2024, ειδικά δε για την παράλειψη εφαρμογής, κατά τον υπολογισμό του φόρου που αναλογεί στο ακίνητο με ΑΤΑΚ … (επί της οδού … αριθ. … στη Θεσσαλονίκη), της Ενότητας Γ’ του άρθρου 4 του ν. 4223/2013.
Διατάσσει τη διενέργεια νέας εκκαθάρισης του οφειλόμενου από την προσφεύγουσα ΕΝ.Φ.Ι.Α. για το έτος 2024, χωρίς να συνυπολογιστεί η αξία του δικαιώματος αυτής επί του παραπάνω ακινήτου για την εφαρμογή της Ενότητας Γ’ του άρθρου 4 του ν. 4223/2013.
Διατάσσει να επιστραφεί στην προσφεύγουσα μέρος του καταβληθέντος παραβόλου, ποσού δώδεκα (12) ευρώ, ενώ το υπόλοιπο παράβολο, ποσού 20,90 ευρώ, πρέπει να καταπέσει υπέρ του Εληνικού Δημοσίου.
Συμψηφίζει τα δικαστικά έξοδα μεταξύ των διαδίκων.
Η απόφαση δημοσιεύτηκε στη Θεσσαλονίκη στις 20-5-2026, σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του Δικαστηρίου, χωρίς την παρουσία των διαδίκων.
Ο ΔΙΚΑΣΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΠΗΓΗ adjustice.gr
