ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Με τις διατάξεις του άρθρου 6 του ν. 4251/2014, το οποίο αφορά τις γενικές διατυπώσεις του δικαιώματος διαμονής των αλλοδαπών, προβλέπεται διακριτική ευχέρεια της Διοίκησης, να προβαίνει σε απόρριψη αιτήματος χορήγησης ή ανανέωσης άδειας διαμονής στην ημεδαπή, εφόσον διαπιστώσει τη συνδρομή λόγων δημόσιας τάξης και ασφάλειας στο πρόσωπο του ενδιαφερόμενου αλλοδαπού. Μεταξύ των κριτηρίων που, σύμφωνα με τις ανωτέρω διατάξεις, συνεκτιμώνται από τα όργανα της Διοίκησης κατά τη διαμόρφωση της κρίσης τους περί της συνδρομής τέτοιων λόγων, είναι η έκδοση σε βάρος του αλλοδαπού τελεσίδικης καταδικαστικής απόφασης σε ποινή φυλάκισης τουλάχιστον ενός έτους, χωρίς, όμως, η ύπαρξη τέτοιας απόφασης να οδηγεί αναγκαστικά και άνευ ετέρου στον χαρακτηρισμό του αλλοδαπού ως επικίνδυνου για τη δημόσια τάξη και, συνακόλουθα, να δύναται μόνη αυτή να αποτελέσει έρεισμα για την απόρριψη της αίτησης χορήγησης ή ανανέωσης άδειας διαμονής. Κι αυτό διότι, τα όργανα της Διοίκησης οφείλουν να ασκούν την κατά τα ανωτέρω διακριτική τους ευχέρεια σύμφωνα με τις αρχές της χρηστής διοίκησης και της αναλογικότητας και να εκφέρουν ειδικώς αιτιολογημένη κρίση περί της επικινδυνότητας του αλλοδαπού, μετά από συνεκτίμηση κάθε πρόσφορου στοιχείου, που έχει τεθεί ενώπιόν τους και ειδικότερα, της φύσης, της βαρύτητας, των συνθηκών διάπραξης του εγκλήματος, του ύψους της καταγνωσθείσας με την απόφαση του ποινικού δικαστηρίου ποινής, αλλά και των συνθηκών της προσωπικής κατάστασης του αλλοδαπο
Πρόεδρος Πέτρος Φυτιλής, Πρωτοδίκης Δ.Δ.
Από την αιτιολογία της προσβαλλομένης αποφάσεως, όπως αυτή συμπληρώνεται από: ι) τα στοιχεία του διοικητικού φακέλου, ιι) τις προαναφερόμενες 1417/2017 και 679/2022 καταδικαστικές αποφάσεις των ποινικών δικαστηρίων, μετά των πρακτικών των αντίστοιχων δημοσίων συνεδριάσεων, που περιέχουν αναλυτική περιγραφή των αδικημάτων και αιτιολογία, και ιιι) τα υπ΄ αριθμ. πρωτ. 14993/5-9-2023 και 5430/24/45395/8-1-2024 έγγραφα του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως και του Διευθυντού της Διεύθυνσης Αστυνομίας Λάρισας αντίστοιχα, στα οποία, ρητώς, παραπέμπει, μεταξύ άλλων, συνάγεται ότι η Διοίκηση διαμόρφωσε ιδία κρίση περί της συνδρομής λόγων δημόσιας τάξης και ασφάλειας στο πρόσωπο του αιτούντος, σύμφωνα με τα, οριζόμενα στο άρθρο 6 του ν. 4251/2014, κριτήρια. Ειδικότερα, έλαβε υπόψιν το είδος, την βαρύτητα και τις συνθήκες τέλεσης των διαπραχθέντων (κατ΄ επανάληψη) εκ μέρους του αδικημάτων (και δη όπως αναγράφεται στις ως άνω ποινικές αποφάσεις «ενδοοικογενειακή απλή σωματική βλάβη» και «ενδοοικογενειακή παράνομη βία») – η τέλεση των οποίων, πάντως, δεν αμφισβητείται ούτε από τον αιτούντα – τα οποία κρίνονται ιδιαιτέρως σοβαρά και με ιδιαίτερη κοινωνικοηθική απαξία σε σχέση με τον σκοπό διαφύλαξης της δημόσιας τάξης και ασφάλειας, καθώς και το ύψος των επιβληθεισών σε βάρος του ποινών. Επιπλέον δε, η ανωτέρω κρίση της Διοίκησης επιρρωνύεται και από το ότι: ι) κατά την ποινική διαδικασία που προηγήθηκε, διερευνήθηκαν πλήρως η υπαιτιότητα, οι λοιπές συνθήκες διάπραξης των ποινικών αδικημάτων καθώς και η προσωπικότητα του αιτούντος αλλοδαπού (πρβλ. ΣτΕ 2113/2012, 5029/2012, 2515/2011) και ιι) από την τέλεση των ποινικώς κολασίμων αδικημάτων (10-7-2015 και 7-10-2018) έως την υποβολή της υπ’ αριθμ. 14922/5.9.2023 αίτησης παρήλθε όχι μεγάλο χρονικό διάστημα, με αποτέλεσμα να μην αναιρείται, άνευ ετέρου, η κρίση περί ύπαρξης ενεστώσας απειλής στο πρόσωπο του αιτούντος για την δημόσια τάξη και ασφάλεια (ΣτΕ 4/2021 σκ. 8η). Εξ ετέρου, η τριετής αναστολή εκτέλεσης των επιβληθεισών ποινών συναρτάται προς την κρίση του ποινικού δικαστηρίου επί του ζητήματος εάν η εκτέλεση της ποινής είναι αναγκαία για να αποτραπεί ο δράστης από την τέλεση νέων αξιόποινων πράξεων και δεν εμποδίζει, επομένως, την εκφορά κρίσης περί της συνδρομής λόγων δημόσιας τάξης και ασφάλειας στο πρόσωπο του αλλοδαπού (ΣτΕ 1338/2024 σκ.8 κ.ά.) ούτε, ανατρέπει την – μη αμφισβητηθείσα – παραβατική συμπεριφορά του (πρβλ. ΣτΕ 2985/2014, βλ ΣτΕ 3378/2011 κ.ά.).
