Αριθμός 36 /2026
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Γ’ Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αγάπη Τζουλιαδάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ιφιγένεια Ματσούκα-Εισηγήτρια, Φωτεινή Μηλιώνη, Ευγενία Μπιτσακάκη, Αναστασία Καραμανίδου, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ, δημόσια, στο ακροατήριό του, στις 8 Ιανουαρίου 2025, με την παρουσία και του γραμματέα Π. Μ., για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας: Β. Τ. του Σ. και της Α. – Α., κατοίκου …, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Γεωργία Τόσιου, με δήλωση, κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, και δεν κατέθεσε προτάσεις.
Των αναιρεσιβλήτων: 1) Γ. Φ. του Ν. και της Β., κατοίκου …, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Εμμανουήλ Βογιατζάκη, με δήλωση, κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, και κατέθεσε προτάσεις, 2) ανώνυμης τραπεζικής εταιρίας με την επωνυμία ΑPHA BANK ΑΕ, που εδρεύει στην Αθήνα, οδός … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία δεν εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-2-2014 αγωγή και την από 30-11-2015 προσεπίκληση σε αναγκαστική παρέμβαση του ήδη α’ αναιρεσιβλήτου, και την από 23-6-2016 κύρια παρέμβαση της ήδη β’ αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Χαλκιδικής και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 92/2016 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1197/2018 του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 28-6-2018 αίτησή της.
Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Με την υπό κρίση από 28-06-2018 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η, εκδοθείσα κατά την τακτική διαδικασία, αντιμωλία των διαδίκων, με αριθμό 1197/2018 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής: Ο ενάγων και ήδη πρώτος αναιρεσίβλητος άσκησε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής την από 20-02-2014 αγωγή του κατά της εναγομένης, με την οποία ζητούσε να διαταχθεί η διανομή του περιγραφομένου κοινού ακινήτου και να υποχρεωθεί η εναγομένη να του καταβάλει ως αποζημίωση για δαπάνες στο κοινό το ποσόν των 24.840,84 ευρώ. Με την με αριθμό 92/2016 οριστική απόφαση του παραπάνω Δικαστηρίου έγινε δεκτή η αγωγή διανομής και διατάχθηκε η με πλειστηριασμό πώληση του κοινού ακινήτου των διαδίκων και εν μέρει δεκτή η σωρευόμενη αγωγή αποζημίωσης.
Κατά της απόφασης αυτής ασκήθηκαν αντίθετες εφέσεις από τους διαδίκους και εκδόθηκε η προσβαλλομένη 1197/2018 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, με την οποία απορρίφθηκε κατ’ ουσίαν η έφεση της εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας όσον αφορά την αγωγή διανομής του ενάγοντος και ήδη αναιρεσιβλήτου, επικυρωθείσας, κατά τη σχετική διάταξη, της απόφασης του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου. Από τις διατάξεις του άρθρου 576 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι αν κατά τη συζήτηση της αναίρεσης δεν εμφανιστεί ή εμφανιστεί και δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος κάποιος από τους διαδίκους, ο Άρειος Πάγος εξετάζει ποιος επισπεύδει τη συζήτηση. Αν την επισπεύδει ο διάδικος που απουσιάζει, η υπόθεση συζητείται σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι. Αν όμως την επισπεύδει ο αντίδικος του, ερευνάται αν ο διάδικος ο οποίος δεν εμφανίστηκε ή αν και εμφανίστηκε δεν έλαβε μέρος στη συζήτηση με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα από τον επισπεύδοντα τη συζήτηση.
Στην περίπτωση που δεν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα η συζήτηση κηρύσσεται απαράδεκτη και η υπόθεση επαναφέρεται με νέα κλήτευση.
Στην αντίθετη περίπτωση ο Άρειος Πάγος προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί. Στην ερευνώμενη υπόθεση, από την προσκομιζόμενη, από τον πρώτο αναιρεσίβλητο, ο οποίος και επισπεύδει τη συζήτηση, με αριθμ. …-2023 έκθεση επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας στη Περιφέρεια του Εφετείου Θεσσαλονίκης, Ο. Σ., προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης με την κάτω από αυτήν πράξη ορισμού δικασίμου για τη σημειούμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο και κλήση προς παράσταση κατ’ αυτή, επιδόθηκε, με επιμέλεια του πρώτου αναιρεσιβλήτου, νομότυπα και εμπρόθεσμα, στη δεύτερη των αναιρεσιβλήτων. Επομένως, αφού η τελευταία δεν εμφανίσθηκε ενώπιον του δικαστηρίου τούτου, κατά την παρούσα δικάσιμο, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε για συζήτηση, με τη σειρά της από το πινάκιο και ούτε έχει καταθέσει δήλωση σύμφωνα με το άρθρο 242 παρ. 2 του ΚΠολΔ, που εφαρμόζεται, κατά τη διάταξη του άρθρου 573 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα και στη διαδικασία της αναιρετικής δίκης, πρέπει, να συζητηθεί η υπόθεση σαν να ήταν όλοι οι διάδικοι παρόντες (άρθρο 576 παρ. 2 του ΚΠολΔ). Η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης είναι παραδεκτή (άρθρ. 577 παρ. 1 του ΚΠολΔ) διότι ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564 παρ. 3, 566 παρ. 1 του ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθούν οι λόγοι της (άρθρ. 577 παρ. 3 του ΚΠολΔ).
Επειδή οι κανόνες δικονομικού δικαίου, όπως είναι και η διάταξη του άρθρου 216 ΚΠολΔ, η οποία ορίζει ποια ουσιώδη και απαραίτητα στοιχεία πρέπει να αναφέρονται στο δικόγραφο της αγωγής για να είναι ορισμένη, δεν αποτελούν αντικείμενο παραβίασης ευθείας ή εκ πλαγίου, δημιουργικής λόγου αναίρεσης από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ (ΑΠ 179/2013, 1966/201, 32/2021). Επομένως, ο πρώτος λόγος της αναίρεσης από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο αποδίδεται στην απόφαση του Εφετείου ότι δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως έχει αντιφατικές αιτιολογίες όσον αφορά το ορισμένο της αγωγής διανομής, καθόσον δεν γίνεται ακριβής περιγραφή του επιδίκου, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, αφού η αναιρεσείουσα παραπονείται πράγματι για εκ πλαγίου παραβίαση της προαναφερόμενης διάταξης του άρθρου 216 ΚΠολΔ που είναι διάταξη δικονομική, και όχι για παράβαση κανόνων του ουσιαστικού δικαίου και δη των διατάξεων των άρθρων 798, 799, 1113 ΑΚ και 478 ΚΠολΔ, όπως διατείνεται.
Περαιτέρω, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.14 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο.
Εξάλλου, κατά το άρθρο 522 Κ.Πολ.Δ. με την άσκηση της έφεσης η υπόθεση μεταβιβάζεται στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο μέσα στα όρια που καθορίζονται με την έφεση και τους πρόσθετους λόγους. Η διάταξη αυτή ρυθμίζει ειδικώς, σε σχέση με την έφεση, την καθιερούμενη από το άρθρο 106 Κ.Πολ.Δ. γενική αρχή της διάθεσης, σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο ενεργεί μόνο ύστερα από αίτηση διαδίκου και αποφασίζει με βάση τους πραγματικούς ισχυρισμούς που προτείνουν και αποδεικνύουν οι διάδικοι και τις αιτήσεις που υποβάλλουν, εκτός αν ο νόμος ορίζει διαφορετικά. Το αίτημα συνεπώς της έφεσης και οι λόγοι αυτής που το στηρίζουν οριοθετούν το μεταβιβαστικό αποτέλεσμα της έφεσης. Το Εφετείο, για να αποφασίσει αν πρέπει ή όχι να εξαφανίσει την εκκαλούμενη απόφαση, είναι υποχρεωμένο να περιοριστεί στην έρευνα μόνο των παραπόνων που διατυπώνονται με τους λόγους της έφεσης ή τους πρόσθετους λόγους και των ισχυρισμών τους οποίους, ως υπεράσπιση κατά των λόγων αυτών, προβάλλει σύμφωνα με το άρθρο 527 αριθ.1 Κ.Πολ.Δ., ο εφεσίβλητος.
Στην προκειμένη περίπτωση, με το δεύτερο λόγο της αίτησης, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αναιρετική πλημμέλεια ότι το Εφετείο, παρά το νόμο, χαρακτήρισε ως απαράδεκτο τον ισχυρισμό της αναιρεσείουσας (ως εναγομένης και εκκαλούσας) περί της ύπαρξης στο επίκοινο ακίνητο αυθαίρετων κατασκευών “που δεν έχουν τακτοποιηθεί” και, κατ’ αποτέλεσμα, δεν τον έλαβε υπ’ όψη, με την αιτιολογία ότι ο εν λόγω ισχυρισμός δεν προτάθηκε ως σχετικός λόγος έφεσης. Από την παραδεκτή, για τις ανάγκες του παρόντος αναιρετικού λόγου, επισκόπηση του δικογράφου της έφεσης της αναιρεσείουσας, των προτάσεων που αυτή κατέθεσε στο Εφετείο και της προσβαλλόμενης απόφασης, προκύπτει ότι η αναιρεσείουσα το πρώτον με τις προτάσεις της στο Εφετείο προέβαλε τον ισχυρισμό ότι το επίκοινο ακίνητο έχει αυθαιρεσίες που δεν έχουν τακτοποιηθεί, επικαλούμενη δε τη μη ύπαρξη βεβαίωσης μηχανικού για τις αυθαίρετες αυτές κατασκευές ή της τακτοποίησης αυτών με την καταβολή του ειδικού προστίμου, ζήτησε την αναβολή της δίκης μέχρι να προσκομισθεί η προβλεπόμενη από τη διάταξη του άρθρου 3 του Ν. 4178/2013 βεβαίωση για τα κτίσματα συνοδευόμενη από το σχετικό τοπογραφικό διάγραμμα. Με δεδομένο ότι ο παραπάνω ισχυρισμός αφενός μεν δεν προτάθηκε από την αναιρεσείουσα ως λόγος έφεσης, αφετέρου δε δεν συνετέλεσε στην άμυνα κατά της έφεσης του αναιρεσιβλήτου (αφού με αυτήν δε βάλλεται η αγωγή διανομής αλλά η αγωγή αποζημίωσης για δαπάνες στο κοινό) αυτός είναι απαράδεκτος. Εξ αυτών συνάγεται ότι το Εφετείο, που δέχθηκε ότι η προβολή του παραπάνω ισχυρισμού μόνο με τις προτάσεις ενώπιον του Εφετείου, έγινε απαραδέκτως, δεν κήρυξε ακυρότητα παρά το νόμο. Επομένως, ο εξεταζόμενος δεύτερος λόγος της αίτησης, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα και προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ.14 ΚΠολΔ, είναι αβάσιμος.
Κατ’ ακολουθίαν όλων των ανωτέρω και αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του κατατεθέντος για την άσκησή της παραβόλου (άρθρο 495 παρ. 4 ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί η οι αναιρεσείουσα, λόγω της ήττας της (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ), στα δικαστικά έξοδα του πρώτου αναιρεσιβλήτου, που κατέθεσε προτάσεις, κατά τα ειδικότερα στο διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 28-06-2018 αίτηση για αναίρεση της υπ’ αριθμ. 1197/2018 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.
Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.
Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του πρώτου αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.
ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 16 Δεκεμβρίου 2025.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 16 Ιανουαρίου 2026.
Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΑΡΕΙΟΣ ΠΑΓΟΣ 36/2026 Απόρριψη αίτησης αναίρεσης κατά απόφασης του Εφετείου που επικύρωσε διανομή κοινού ακινήτου με πλειστηριασμό και εν μέρει αποζημίωση για δαπάνες
Πηγή :
