Έφεση του Ελληνικού Δημοσίου κατά απόφασης του Μονομελούς Διοικητικού
Πρωτοδικείου Ιωαννίνων, κατά το μέρος που με αυτήν έγινε δεκτή αγωγή των ήδη
εφεσιβλήτων, πυροσβεστών πενταετούς υποχρέωσης, κατά το άρθρο 15 παρ. 2 του ν.
3938/2011, με ειδικότητα οδηγού πυροσβεστικών οχημάτων, και υποχρεώθηκε το
εκκαλούν να τους καταβάλει ποσά που αντιστοιχούσαν στο επίδομα επικίνδυνης και
ανθυγιεινής εργασίας, καθώς και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Άρθρο
4 παρ. 1 του Συντάγματος, άρθρο 15 του ν. 4024/2011 (Α΄226) και της κατ’
εξουσιοδότηση αυτού εκδοθείσης ΚΥΑ οικ. 2/16519/0022/24.2.2012, διατάξεις ν.
4354/2015 (Α΄176) και ν. 3938/2011 (Α΄61). Επιτρεπτώς, κατά το Σύνταγμα,
χορηγήθηκε εξουσιοδότηση στους συναρμόδιους Υπουργούς να καθορίσουν τους
δικαιούχους και τις προϋποθέσεις χορήγησης του επιδόματος επικίνδυνης και
ανθυγιεινής εργασίας. Χορήγηση του ένδικου επιδόματος, μεταξύ άλλων, στους
υπαλλήλους με ειδικότητα οδηγού λεωφορείων, ανοιχτών φορτηγών και βαρέων
φορτηγών μεικτού βάρους άνω των 3,5 τόνων, υπό την προϋπόθεση ότι παρέχουν
υπηρεσία στην ειδικότητα αυτή κατά πλήρη και αποκλειστική απασχόληση, γεγονός
που πρέπει να βεβαιώνεται από τον οικείο προϊστάμενο. Κρίση ότι οι εφεσίβλητοι, εν
ενεργεία πυροσβέστες πενταετούς υποχρέωσης, οι οποίοι υπηρετούσαν με την
ειδικότητα του οδηγού πυροσβεστικών οχημάτων, μεικτού βάρους άνω των 3,5 τόνων, τελούσαν υπό τις ίδιες συνθήκες εργασίας και ασκούσαν καθήκοντα όμοια με
εκείνα των οδηγών άλλων βαρέων οχημάτων (άνω των 3,5 τόνων), η μη καταβολή δε
σε αυτούς του επίδικου επιδόματος συνιστά άνιση μεταχείριση τους, κατά παράβαση
της συνταγματικής αρχή της ισότητας, με αποτέλεσμα να υποστούν ζημία, για την
αποκατάσταση της οποίας πρέπει να λάβουν ποσό ίσο με τα απωλεσθέντα
επιδόματα. Νόμιμη η κρίση του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου – Απορρίπτει την έφεση.
Διμηνιαίο Δελτίο Νομολογίας των Τακτικών Διοικητικών Δικαστηρίων ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2026
