Η επιχείρηση ως μεσάζοντας τελεί αυτοτελή πράξη δημόσιας εκτέλεσης καθιστώντας το έργο προσιτό στο κοινό. Τεκμήριο άρθρου 7 Ν. 4481/2017 και μη αναγκαιότητα εξειδίκευσης της σχέσης με κάθε αλλοδαπό δικαιούχο. Αποδοχή αποδεικτικής δύναμης των φωτογραφιών, των αναρτήσεων στις δημόσιες σελίδες κοινωνικής δικτύωσης της επιχείρησης, της εφαρμογής αναγνώρισης μουσικής και τραγουδιών, των απογραφικών, των οχλήσεων και της μαρτυρικής κατάθεσης του ελεγκτή. Επάρκεια δειγματοληπτικής αναφοράς έργων και μη ανατροπή τεκμηρίου. Απόρριψη των σχετικών ισχυρισμών περί αποκλειστικής χρήσης πλατφόρμας μουσικής (ΑΟΔ), χωρίς να προσκομίζεται απόφαση με την οποία να διαπιστώνεται η γνωστοποίηση στον ΟΠΙ. Αναπόδεικτος ο ισχυρισμός της εναγόμενης για τον ανατολίτικο και έθνικ χαρακτήρα της επιχείρησης, όπου ακούγεται αποκλειστικά ethnic, αφρικανική, και μεσανατολική μουσική. Δεν μνημονεύεται ότι γίνεται χρήση μόνο αυτών των έργων και ότι δεν γίνεται χρήση και των προστατευόμενων έργων του ενάγοντος, ώστε να αναιρείται η υποχρέωση καταβολής αμοιβής, εφόσον αποδείχθηκε η άνευ αδείας δημόσια εκτέλεση μουσικών έργων αυτού. Απόρριψη λόγου περί αοριστίας της αγωγής, διότι το μέσο μετάδοσης δεν αποτελεί στοιχείο του ορισμένου της αγωγής. Απόρριψη λόγου έφεσης περί πλημμελούς εκτίμησης αποδείξεων. Απόρριψη έφεσης ως κατ’ ουσίαν αβάσιμης.
ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ
ΤΜΗΜΑ ΕΦΕΣΕΩΝ
ΑΡΙΘΜΟΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ 278/2026
ΤΟ ΠΟΛΥΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές Ιωάννη Ναυπλιώτη, Πρόεδρο Πρωτοδικών, Θεοδώρα-Μαρία Μπακώλη, Πρωτοδίκη – Εισηγήτρια, Ανδριάννα Παναγοπούλου, Πρωτοδίκη και από τη Γραμματέα Γεωργία Καραπατάκη.
ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 12 Δεκεμβρίου 2025, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
ΤΗΣ ΕΚΚΑΛΟΥΣΑΣ: ιδιωτικής κεφαλαιουχικής εταιρείας με την επωνυμία «……..…… IKE» (.…….. P.C.) και τον διακριτικό τίτλο «………….», με έδρα την Αθήνα, επί της οδού ………., με Α.Φ.Μ. ………, νομίμως εκπροσωπούμενης, η οποία παραστάθηκε στην δίκη διά του πληρεξούσιου δικηγόρου της Πέτρου Δαουλάκου (Α.Μ. 12894, σχετ. το υπ` αριθμό Π……../2025 γραμμάτιο προκαταβολής εισφορών του Δ.Σ.Α.).
ΤΟΥ ΕΦΕΣΙΒΛΗΤΟΥ: νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου με την επωνυμία «ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΜΟΥΣΙΚΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ Η ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΑΣΤΙΚΟΣ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ» και τον διακριτικό τίτλο «ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ», με Α.Φ.Μ. …………., που εδρεύει στην Αθήνα επί της οδού …….., όπως νόμιμα εκπροσωπείται και εκπροσωπήθηκε στην δίκη, δυνάμει δήλωσης των άρθρων 242§2 και 524§1 ΚΠολΔ, από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αθηνά Γιακουμογαννάκη (Δ.Σ. Αθηνών Α.Μ. 39813, σχετ. το υπ` αριθ. Π……../2025 γραμμάτιο προκαταβολής εισφορών του Δ.Σ.Α.).
Το ενάγον και νυν εφεσίβλητο άσκησε ενώπιον του Ειρηνοδικείου, και ήδη Μονομελούς Πρωτοδικείου, Αθηνών σε βάρος της εναγομένης και ήδη εκκαλούσας την από 28.04.2022 και με αριθμό κατάθεσης ……./30.04.2022 αγωγή του επί της οποίας εκδόθηκε η υπ` αριθμό 70111/2024 απόφασή του, που δέχθηκε εν μέρει την ως άνω αγωγή. Κατά της πιο πάνω απόφασης η εναγόμενη και νυν εκκαλούσα άσκησε την από 07.01.2025 έφεσή της, που κατατέθηκε στη Γραμματεία του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, με αριθμό κατάθεσης ……./07.01.2025, και μετά την κατάθεση αντιγράφου της στη Γραμματεία του παρόντος Δικαστηρίου, έλαβε αριθμό κατάθεσης ……/19.05.2025, ορίσθηκε, δε, δικάσιμος αυτή που αναγράφεται στην αρχή της παρούσας και εγγράφηκε στο πινάκιο.
Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης, ο μεν πληρεξούσιος δικηγόρος της εκκαλούσας παραστάθηκε στο ακροατήριο και κατέθεσε προτάσεις, ενώ η πληρεξούσια δικηγόρος του εφεσιβλήτου δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο, αλλά, κατόπιν δήλωσής της, κατ` άρθρα 242§2 και 524§1 ΚΠολΔ, προκατέθεσε προτάσεις, και αμφότεροι ζήτησαν να γίνουν δεκτοί οι περιεχόμενοι στις προτάσεις τους ισχυρισμοί τους.
ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗΝ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ
ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ
Η κρινόμενη έφεση κατά της υπ` αριθμό 70111/2024 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου (πρώην Ειρηνοδικείου) Αθηνών, που εκδόθηκε κατ` αντιμωλία των διαδίκων κατά την τακτική διαδικασία, ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα εντός της προθεσμίας των τριάντα (30) ημερών από την επίδοση της εκκαλουμένης, η οποία έλαβε χώρα την 6η.12.2024, όπως συνομολογεί η ίδια η εκκαλούσα στις προτάσεις της (βλ. σελ. 3 αυτών), ενώ ως ημερομηνία κατάθεσής της στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο αναγράφεται η 7η.01.2025 (με την επισήμανση ότι η 5η.01.2025 ήταν ημέρα Κυριακή, ενώ η 6η.01.2025 ήταν αργία) [άρθρα 495 (όπως αυτό ίσχυε πριν την τροποποίησή του με το άρθρο 42 του Ν. 5221/2025, ΦΕΚ A 133/28.07.2025), 511, 513§1, 516§1, 517 και 518§1 ΚΠολΔ (όπως αυτό ίσχυε πριν την τροποποίησή του με το άρθρο 43 του Ν. 5221/2025, ΦΕΚ A 133/28.07.2025)]. Περαιτέρω, φέρεται παραδεκτά προς συζήτηση ενώπιον του αρμόδιου καθ` ύλην και κατά τόπον παρόντος Δικαστηρίου (άρθρο 18 ΚΠολΔ, όπως αυτό ίσχυε πριν την τροποποίησή του με το άρθρο 4 του Ν. 5221/2025), ενώ για το παραδεκτό της κατατέθηκε το προβλεπόμενο στη διάταξη του άρθρου 495§3 περ. Α` υποπερ. β` ΚΠολΔ παράβολο (βλ. το υπ` αριθμό ………… e-Παράβολο και την από 07.01.2025 πληρωμή του). Επομένως, πρέπει η κρινόμενη έφεση να γίνει τυπικά δεκτή (άρθρο 532 ΚΠολΔ) και να ερευνηθεί περαιτέρω, κατά την ίδια ως άνω την τακτική διαδικασία, ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 533§1 ΚΠολΔ).
Το ενάγον και νυν εφεσίβλητο με την από 28.04.2022 και υπ` αριθμό κατάθεσης …………/30.04.2022 αγωγή του εξέθετε ότι είναι νόμιμα συνεστημένος αντιπροσωπευτικός οργανισμός συλλογικής διαχείρισης με αποκλειστικό σκοπό την συλλογική διαχείριση και προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων των αναφερόμενων στο δικόγραφο μελών του, τα οποία είναι δημιουργοί και δη συνθέτες και στιχουργοί, καθώς και κληρονόμοι των ανωτέρω δημιουργών, ως επίσης και εκδότες/υποεκδότες μουσικών έργων και εν γένει δικαιούχοι πνευματικών δικαιωμάτων επί μουσικών έργων. Ότι τα μέλη του, του έχουν αναθέσει την διαχείριση και προστασία της εκμετάλλευσης των πνευματικών τους έργων και ότι στο πλαίσιο της εν λόγω δραστηριότητάς του, οι ως άνω του έχουν μεταβιβάσει καταπιστευτικά με έγγραφες συμβάσεις τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας τους σε όλα ανεξαιρέτως τα έργα τους ή στα έργα, που αυτοί έχουν κληρονομήσει, μεταξύ των οποίων και το δικαίωμα της δημόσιας εκτέλεσης των έργων με οποιαδήποτε μορφή και σε οποιονδήποτε χώρο. Oτι επιπλέον, το ενάγον έχει καταρτίσει συμβάσεις εκπροσώπησης και με αλλοδαπούς φορείς – Οργανισμούς Συλλογικής Διαχείρισης (ΟΣΔ) για την προστασία και διαχείριση των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας των μελών τους/ξένων δικαιούχων και εκπροσωπεί πέραν των ημεδαπών και αλλοδαπούς δικαιούχους, δυνάμει αυτών των συμβάσεων αμοιβαίας εκπροσώπησης, οι οποίες αναρτώνται επίσημα στον ιστότοπο του Οργανισμού, ως είναι υποχρεωτικό εκ του Ν. 4481/2017. Ότι νομιμοποιείται ενεργητικά ευθέως εκ του νόμου και από τον καταστατικό του σκοπό με την έγγραφη δήλωσή του, ότι είναι εξουσιοδοτημένος από τους αναφερόμενους, στην αγωγή αναλυτικά, δικαιούχους δημιουργούς, αναφορικά με τα έργα τους, ώστε να χορηγεί άδειες εκτέλεσης αυτών και να εισπράττει τα αναλογούντα ποσά αμοιβών για τα πνευματικά δικαιώματα των μελών του. Ότι ειδικότερα, το ενάγον για την χρήση των πνευματικών δικαιωμάτων των έργων των εκπροσωπούμενων από αυτό δικαιούχων παραχωρεί σχετικές άδειες εκμετάλλευσης στους ενδιαφερομένους έναντι οικονομικού ανταλλάγματος, το οποίο είναι καθορισμένο και καταγεγραμμένο στο περιγραφόμενο στην αγωγή αμοιβολόγιο, το οποίο έχει κοινοποιηθεί και αναρτηθεί νομίμως στις ιστοσελίδες τόσο του ενάγοντος όσο και του Ο.Π.Ι. Ότι η εναγόμενη λειτουργεί επιχείρηση καφετέριας, υπό τον διακριτικό τίτλο «….….», στην Αθήνα, επί της οδού ………., το δε κατάστημα στο οποίο στεγάζεται η ως άνω επιχείρηση έχει εμβαδόν περίπου 100 τ.μ. Ότι για την αδειοδότηση χρήσης πνευματικών δικαιωμάτων από επιχειρήσεις, όπως αυτή της εναγομένης, τα πνευματικά δικαιώματα υπολογίζονται, σε εφάπαξ, μηνιαίο ποσό και όχι σε ποσοστό επί των εσόδων ή εξόδων και τούτο, διότι η βάση του υπολογισμού της ποσοστιαίας αμοιβής είναι πρακτικά αδύνατο να υπολογισθεί, τα δε έξοδα, που απαιτούνται για τον υπολογισμό και τον έλεγχο αυτής είναι δυσανάλογα με την αμοιβή που πρόκειται να εισπραχθεί. Ότι η εναγόμενη στο πλαίσιο της λειτουργίας της επιχειρήσεώς της εκτέλεσε από 1η.08.2019 τουλάχιστον, συστηματικά και επί καθημερινής βάσεως δια των νομίμων εκπροσώπων, διευθυντών, υπαλλήλων και εν γένει προστηθέντων της εντός του καταστήματος της, δημόσια έργα του μουσικού ρεπερτορίου του ενάγοντος, με απλά μηχανικά μέσα (χωρίς φυσικό πρόσωπο dj) με σκοπό την δημιουργία απλής, αλλά χρήσιμης και ωφέλιμης για τον χώρο ατμόσφαιρας, σε συνδυασμό με τις υπηρεσίες, που προσφέρει στο κοινό/πελάτες χωρίς την εκ του νόμου απαιτούμενη έγγραφη άδειά του, τα δειγματοληπτικά, αναλυτικά αναφερόμενα, στην ένδικη αγωγή, μουσικά έργα, που είναι έργα των μελών του, ενεργώντας παράνομα και υπαίτια, καθώς προηγουμένως, είχε επανειλημμένα ενημερωθεί και οχληθεί η εναγόμενη για την καταβολή του οικονομικού ανταλλάγματος για την νόμιμη χρήση του εν λόγω ρεπερτορίου. Ότι, παρά τις οχλήσεις, η εναγόμενη αρνήθηκε να καταβάλει το οφειλόμενο ποσό και συνέχισε να χρησιμοποιεί άνευ αδείας του ενάγοντος το ρεπερτόριο των μελών του. Ότι σύμφωνα με το νομίμως καταρτισθέν αμοιβολόγιο, που αντιστοιχεί στις επιχειρήσεις, όπως αυτή της εναγομένης, η αμοιβή που οφείλει η ως άνω διάδικος για τα έτη 2019-2022 ανέρχεται συνολικά στο ποσό των 1.738,48 ευρώ (και ειδικότερα: α. για το έτος 2019 ποσό 46 ευρώ X 5 μήνες = 230 + 55,20 (ΦΠΑ 24%) = 285,20 ευρώ, β. για το έτος 2020 ποσό 46 ευρώ X 7 μήνες, που λειτούργησε το κατάστημα = 322 + 77,28 (ΦΠΑ 24%) = 399,28 ευρώ, γ. για το έτος 2021 ποσό 46 ευρώ X 7 μήνες που λειτούργησε το κατάστημα = 322 + 77,28 (ΦΠΑ 24%) = 399,28 ευρώ και δ. για το έτος 2022 ποσό 48 ευρώ X 11 μήνες που λειτούργησε το κατάστημα = 528 ευρώ + 126,72 (ΦΠΑ 24%) = 654,72 ευρώ. Με βάση αυτό το ιστορικό, το ενάγον νπιδ ζητούσε, για τους προαναφερόμενους λόγους να του καταβάλει η εναγόμενη, ως αποζημίωση για την παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά της, το διπλάσιο του ως άνω οφειλόμενου ποσού, ήτοι το ποσό των (285,20 + 399,28 +399,28 + 654,72 = 1.738,48 X 2 =) 3.476,96 ευρώ, καθώς και το ποσό των 3.000 ευρώ, ως χρηματική ικανοποίηση για την αποκατάσταση της ηθικής του βλάβης, ήτοι συνολικά το ποσό των 6.476,96 ευρώ νομιμοτόκως από την επίδοση της ένδικης αγωγής και μέχρι την ολοσχερή εξόφληση. Επικουρικώς δε, ζητούσε, να υποχρεωθεί η εναγόμενη να του καταβάλει το ποσό των 1.738,48 ευρώ κατά τις διατάξεις περί αδικαιολογήτου πλουτισμού και τέλος ζητούσε να κηρυχθεί η απόφαση προσωρινώς εκτελεστή και να καταδικασθεί η εναγόμενη στην καταβολή των δικαστικών εξόδων του, ποσού 600 ευρώ. Επί της ανωτέρω αγωγής, εκδόθηκε η υπ` αριθμό 70111/2024 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (πρώην Ειρηνοδικείου Αθηνών), κατά την τακτική διαδικασία, αντιμωλία των διαδίκων, η οποία έκανε εν μέρει δεκτή την παραπάνω αγωγή και υποχρέωσε την εναγόμενη να καταβάλει στο ενάγον το συνολικό ποσό των δύο χιλιάδων εξακοσίων σαράντα τεσσάρων ευρώ (2.644,00 €), με τον νόμιμο τόκο από την επομένη της επίδοσης της αγωγής και μέχρι την ολοσχερή εξόφληση, πλέον του αναλογούντος Φ.Π.Α. για το επί μέρους ποσό των 1.172,00 ευρώ, υπολογιζόμενου με βάση το ποσοστό του φόρου αυτού, που θα ισχύει κατά τον χρόνο καταβολής της αμοιβής και έκδοσης των οικείων παραστατικών και καταδίκασε την εναγομένη στην καταβολή των δικαστικών εξόδων του ενάγοντος, τα οποία προσδιόρισε στο ποσό των διακοσίων πενήντα (250) ευρώ, απορρίπτοντας το αίτημα περί προσωρινής εκτελεστότητας. Κατά της απόφασης αυτής η ηττημένη εναγόμενη, με την υπό κρίση έφεσή της, παραπονείται για τους λόγους που αναφέρει σ` αυτήν (έφεση) – εκ των οποίων ο μεν πρώτος συνιστά αιτίαση για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου και κακή εκτίμηση των αποδείξεων, ο δε δεύτερος συνιστά αιτίαση για αοριστία της αγωγής – και ζητεί να εξαφανιστεί η με αριθμό 70111/2024 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (πρώην Ειρηνοδικείου Αθηνών), να απορριφθεί η από 28.04.2022 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης δικογράφου ………/2022 αγωγή του και να καταδικαστεί το εφεσίβλητο στην καταβολή των δικαστικών εξόδων της και των δύο βαθμών δικαιοδοσίας.
Με την διάταξη του άρθρου 3 παρ. 1 του ν. 2121/1993, όπως αυτή αντικαταστάθηκε με την παρ. 1 του άρθρου 81 του ν. 3057/2002, με το οποίο μεταφέρθηκε αυτούσια στο εσωτερικό δίκαιο η Οδηγία 2001/29 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 22ας Μαΐου 2001, ορίζεται ότι «το περιουσιακό δικαίωμα δίνει στους δημιουργούς ιδίως την εξουσία (δικαίωμα) να επιτρέπουν ή απαγορεύουν: α) την εγγραφή και την άμεση ή έμμεση, προσωρινή ή μόνιμη αναπαραγωγή των έργων τους με οποιοδήποτε μέσο και μορφή εν όλω ή εν μέρει, 6) …,γ) …, δ) …, ε) ., στ) τη δημόσια εκτέλεση του έργου τους, ζ) τη μετάδοση ή αναμετάδοση των έργων τους στο κοινό με τη ραδιοφωνία και την τηλεόραση, με ηλεκτρομαγνητικά κύματα ή με καλώδια ή με άλλους αγωγούς ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο, παραλλήλως προς την επιφάνεια της γης ή μέσω δορυφόρων, η) την παρουσίαση στο κοινό των έργων τους ενσυρμάτως ή ασυρμάτως ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, καθώς και να καθιστούν προσιτά τα έργα τους στο κοινό κατά τρόπο ώστε οποιοσδήποτε να έχει πρόσβαση σε αυτά, όπου και όταν επιλέγει ο ίδιος. Τα δικαιώματα αυτά δεν αναλώνονται με οποιαδήποτε πράξη παρουσίασης στο κοινό με την έννοια της παρούσας ρύθμισης, θ)…». Στην παρ. 2 του ιδίου άρθρου ορίζεται, ότι «δημόσια θεωρείται κάδε χρήση ή εκτέλεση ή παρουσίαση του έργου, που κάνει το έργο προσιτό σε κύκλο προσώπων ευρύτερο από το στενό κύκλο της οικογένειας και το άμεσο κοινωνικό περιβάλλον, ανεξαρτήτως από το αν τα πρόσωπα αυτού του ευρύτερου κύκλου βρίσκονται στον ίδιο ή σε διαφορετικούς χώρους».
Από την διάταξη αυτή σαφώς προκύπτει ότι, ο κατ` αρχήν σκοπός και προορισμός της ραδιοτηλεοπτικής μετάδοσης είναι η λήψη της εκπομπής από τους ιδιώτες στα σπίτια τους ή σε άλλους ιδιωτικούς χώρους για προσωπική τους χρήση. Γι` αυτήν τη χρήση έχουν ήδη καταβληθεί τα δικαιώματα (εύλογη αμοιβή) στους δικαιούχους από τους ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς. Στην περίπτωση, όμως, που υπάρχει δημόσια χρήση, ή παρουσίαση του έργου, τότε απαιτείται νέα άδεια του δικαιούχου αυτού και καταβολή ειδικής για τη χρήση αυτή αμοιβή. Από την ως άνω διάταξη (άρθρ. 3 παρ. 2) καθίσταται σαφές ότι, βασική προϋπόθεση της δημόσιας εκτέλεσης, χρήσης, ή παρουσίασης είναι να απευθύνεται αυτή σε ευρύτερο αριθμό προσώπων που δεν έχουν μεταξύ τους οικογενειακό ή άμεσο κοινωνικό δεσμό και συγκροτούν την έννοια του «κοινού»-καθαρά ιδιαίτερη νομική έννοια του δικαίου της πνευματικής ιδιοκτησίας- και η παρουσίαση να προορίζεται γι` αυτό. Υπό την έννοια δε της άνω διατάξεως, είναι προφανές ότι, το κρίσιμο στοιχείο, σχετικά με το δημόσιο χαρακτήρα της χρήσης, εκτέλεσης ή παρουσίασης του έργου, είναι αν γίνεται κάτω από συνθήκες, που το κάνουν προσιτό στο «κοινό» με την ως άνω έννοια. Απαιτείται δηλαδή, η ύπαρξη πράξης, με την οποία ο λήπτης του ραδιοτηλεοπτικού έργου καθιστά αυτό προσιτό σε «αόριστο αριθμό προσώπων, τα οποία δεν χαρακτηρίζονται από ιδιαίτερες ιδιότητες ή σχέσεις μεταξύ τους, ώστε να προκύπτει ένας από τους τρόπους «δημόσιας εκτελέσεως» κατά τον ορισμό του άρθρου 3 παρ. 2 Ν.2121/93. Η έννοια δε της «προσιτότητας» συμπεριλαμβάνει, όχι μόνο, το ότι το έργο μπορεί να ληφθεί από αόριστο αριθμό προσώπων αλλά και προεχόντως μια σχέση επικοινωνίας μεταξύ εκείνου που το καθιστά προσιτό και των περαιτέρω ληπτών. Έτσι, συνιστά δημόσια εκτέλεση κατά το Ν.2121/93, όπου ο λαμβάνων το τηλεοπτικό σήμα, οργανώνει τη συμπεριφορά του με πράξη, ήτοι διαμορφώνει τις κατάλληλες συνθήκες, ώστε να καταστήσει προσιτό το τηλεοπτικό σήμα σε αόριστο αριθμό προσώπων, μέσα από μια σχέση επικοινωνίας, όμως αυτό δεν γίνεται τυχαία, αλλά στα πλαίσια της επιχειρηματικής του δραστηριότητας και προς επίτευξη των εμπορικών του σκοπών. Συνεπώς, όταν ο λήπτης της ραδιοτηλεοπτικής εκπομπής με τη χρήση ενός κεντρικού διανεμητικού δέκτη (π.χ. κεραίας), τον οποίο χρησιμοποιεί στα πλαίσια της επιχειρηματικής του δραστηριότητας και για τις ανάγκες αυτές, γίνεται μεσάζων ώστε η ραδιοτηλεοπτική εκπομπή να λαμβάνεται και από άλλους πλην του ίδιου, και συγκεκριμένα από πρόσωπα με τα οποία δεν συνδέεται με οικογενειακούς δεσμούς, ούτε είναι μέλη του άμεσου κοινωνικού περιβάλλοντος του, σε χώρο που ο ίδιος παρέχει ή για τον οποίο είναι υπεύθυνος, τότε δεν πρόκειται για απλή λήψη εκπομπής, αλλά μια άλλη ανεξάρτητη πράξη με την οποία το εκπεμπόμενο έργο γίνεται εκ νέου άμεσα αντιληπτό από άλλο κοινό στο οποίο δεν είχε αποβλέπει ο δημιουργός και στο οποίο ο χρήστης μετακινεί την εκπομπή χωρίς δικαίωμα. Η πράξη αυτή, συνιστά πλέον, δημόσια εκτέλεση του έργου, έχουσα διαφορετικό προορισμό της ραδιοτηλεοπτικής μετάδοσης και διακριτή από την αρχική ραδιοτηλεοπτική εκπομπή, με συνέπεια γι` αυτήν (δημόσια εκτέλεση) να απαιτείται άδεια του δημιουργού και δικαιολογείται η αξίωση άλλης αμοιβής. Σύμφωνα με όλα αυτά, η αναμετάδοση ραδιοφωνικών ή τηλεοπτικών εκπομπών εντός μιας επιχείρησης ενώπιον του κοινού (των συναλλασσόμενων με τον επιχειρηματία προσώπων, εφόσον δεν υπάρχει μεταξύ αυτών και του επιχειρηματία οικογενειακός ή άμεσος κοινωνικός δεσμός) από δέκτη ραδιοφώνου ή τηλεόρασης εγκατεστημένου μονίμως ή ευκαιριακά προς μετάδοση ή ακρόαση, αποτελεί νέα χρήση ως ξεχωριστή μορφή δημόσιας παρουσίασης και δικαιολογείται νέα άδεια του δημιουργού και η καταβολή ειδικής για τη χρήση αυτή αμοιβής (ΑΠ 649/2013, ΑΠ 651/2013, ΕφΙωαν 106/2024, ΜΠΑθ 39/2025, 114/2025, ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Εξ άλλου, κατά τις διατάξεις των παραγράφων 1-2 του άρθρου 7 του Ν. 4481/2017, τεκμαίρεται ότι, οι οργανισμοί συλλογικής διαχείρισης ή προστασίας έχουν την αρμοδιότητα διαχείρισης ή προστασίας όλων των πνευματικών δημιουργών και όλων των έργων, για τα οποία δηλώνουν εγγράφως ότι έχουν μεταβιβασθεί σ` αυτούς οι σχετικές εξουσίες, ή τα δικαιώματα εύλογης αμοιβής, ή ότι καλύπτονται από την πληρεξουσιότητα, ή μέσω οποιασδήποτε άλλης συμβατικής συμφωνίας, νομιμοποιούμενοι, έτσι, να ασκούν όλα τα σχετικά μεταβιβασθέντα από τον δικαιούχο ή καλυπτόμενα από την πληρεξουσιότητα ή τυχόν άλλη συμβατική συμφωνία. Με βάση δε τη διάταξη της άνω παρ. 1 θεσπίζεται μαχητικό τεκμήριο, που λειτουργεί καταρχάς αποδεικτικά και αποβλέπει στην διευκόλυνση της απόδειξης, εκ μέρους των οργανισμών συλλογικής διαχείρισης δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας ή συγγενικών προς τούτο δικαιωμάτων, της νομιμοποίησής τους, τόσο για την κατάρτιση των σχετικών συμβάσεων και την είσπραξη των προβλεπόμενων από τον παραπάνω νόμο αμοιβών, όσο και για την δικαστική προστασία των δικαιούχων των δικαιωμάτων αυτών, ενισχύοντας έτσι σημαντικά την έναντι των χρηστών θέση των οργανισμών συλλογικής διαχείρισης, η οποία, υπό το προϊσχύσαν δίκαιο, ήταν ιδιαίτερα ασθενής, με εντεύθεν συνέπεια την μαζική προσβολή των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας και των συγγενικών δικαιωμάτων (Θ. Μαρίνος «Πνευματική ιδιοκτησία», 2η έκδ., σελ. 3 79, Δ. Καλλινίκου «Πνευματική ιδιοκτησία και Συγγενικά δικαιώματα», 2η έκδ., σελ. 275 επ.). Από την ως άνω, όμως, διάταξη και ιδίως από την περιεχόμενη σ` αυτή φράση «όλων των έργων για τα οποία δηλώνουν εγγράφως, ότι έχουν μεταβιβασθεί σ` αυτούς οι σχετικές εξουσίες ή ότι καλύπτονται από την πληρεξουσιότητα», δεν μπορεί να συναχθεί το συμπέρασμα ότι ο νόμος απαιτεί, για το ορισμένο της σχετικής αγωγής των ημεδαπών οργανισμών συλλογικής διαχείρισης, την εξαντλητική και δη την ονομαστική αναφορά στο δικόγραφο της όλων των δικαιούχων (ημεδαπών ή αλλοδαπών) πνευματικής ιδιοκτησίας που οι οργανισμοί αυτοί εκπροσωπούν και όλων των έργων τους, για τα οποία τους έχουν μεταβιβασθεί οι σχετικές εξουσίες, καθώς και των αντίστοιχων αλλοδαπών οργανισμών, στους οποίους ανήκουν οι αλλοδαποί δικαιούχοι, ή των επί μέρους στοιχείων και λεπτομερειών των σχετιζομένων με τις συμβάσεις αμοιβαιότητας, που οι ενάγοντες ημεδαποί οργανισμοί έχουν συνάψει με τους ομοειδείς αλλοδαπούς. Κατά συνέπεια, πρέπει να γίνει δεκτό ότι το εισαγόμενο από την διάταξη αυτή μαχητό τεκμήριο λειτουργεί όχι μόνον αποδεικτικά, αλλά και νομιμοποιητικά και, επομένως, κατά την αληθή έννοια της εν λόγω διάταξης, αρκεί για το ορισμένο και παραδεκτό της σχετικής αγωγής των οργανισμών συλλογικής διαχείρισης, η αναφορά στο δικόγραφο της, ότι αυτοί εκπροσωπούν το σύνολο της ενδιαφερόμενης κατηγορίας δικαιούχων πνευματικών δημιουργών (ημεδαπών ή αλλοδαπών) και του έργου αυτών, καθώς και, το πολύ, η δειγματοληπτική αναφορά τούτων και δεν απαιτείται η εξαντλητική αναφορά του συνόλου των προεκτεθέντων στοιχείων, μη απαιτούμενης ούτε της διευκρίνησης της επί μέρους σχέσης που συνδέει τους τελευταίους με τον κάθε αλλοδαπό δικαιούχο, για τον οποίο αξιώνουν την καταβολή της αμοιβής, αφού σύμφωνα με την ανωτέρω διάταξη, οι ενάγοντες οργανισμοί νομιμοποιούνται και μπορούν πάντα να ενεργούν δικαστικώς ή εξωδίκως, στο δικό τους και μόνον όνομα, χωρίς να χρειάζεται, επομένως, να διευκρινίζουν κάθε φορά την ειδικότερη σχέση που τους συνδέει με τον καθένα από τους δικαιούχους, ημεδαπούς η αλλοδαπούς (ΕφΠατρ 477/2021, ΜΠρΠειρ 15/2025, ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ, βλ. και ΕφΘεσ 929/2010 Αρμ 2011,752, ΕφΘεσ 2187/2008 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ, ΕφΑθ 4172/2008 QUALEX = ΔΕΕ 2009,190- σχετ. ΕφΑθ 6354/2004 QUA LEX = ΔΕΕ 2005,425, οι οποίες αναφέρονται στην καταργηθείσα διάταξη του άρθρου 55 παρ. 2 Ν 2121/1993, το περιεχόμενο της οποίας, ωστόσο, ήταν όμοιο με αυτό της ισχύουσας πλέον ως άνω διάταξης).
Με τον δεύτερο λόγο έφεσης, η εκκαλούσα ισχυρίζεται ότι η υπό κρίση αγωγή έπρεπε να απορριφθεί ως απαράδεκτη, λόγω αοριστίας, γιατί αφενός, το ενάγον επικαλείται δημόσια εκτέλεση μουσικής με απλά μηχανικά μέσα, δίχως να αναφέρει ποια ήταν αυτά τα μέσα, μη προσδιορίζοντας αν η εναγόμενη είναι χρήστης υλικού φορέα ήχου ή απλός αναμεταδότης, όταν και δεν υποχρεούται κατά τους ισχυρισμούς της εναγομένης σε αποζημίωση, και αφετέρου, το ενάγον δεν αναφέρει εάν έχει συνάψει συμβάσεις με τους αναφερόμενους στην αγωγή πνευματικούς δημιουργούς, βάσει των οποίων αυτοί της αναθέτουν, με μεταβίβαση των σχετικών εξουσιών τους, την προστασία και διαχείριση του περιουσιακού δικαιώματος της πνευματικής ιδιοκτησίας τους, στοιχείο απαραίτητο, κατά τους ισχυρισμούς της, για την θεμελίωση της ενεργητικής νομιμοποίησης του ενάγοντος προς έγερση της ένδικης αγωγής. Ωστόσο, η αγωγή είναι επαρκώς ορισμένη, καθώς διαλαμβάνει όλα τα αναγκαία σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 216 ΚΠολΔ αφενός στην σελίδα 30 αναφέρεται η χρήση εκ μέρους της απλών μηχανικών μέσων «προσφέροντας μουσική στους πελάτες για την ψυχαγωγία τους με χρήση απλών μηχανικών μέσων (σύγχρονων τεχνολογικών, μηχανικών και οπτικοακουστικών μέσων, χωρίς disc jockey)..», ενώ η αναφορά του μέσου δεν αποτελεί στοιχείο του ορισμένου της αγωγής, και τούτο διότι η δημόσια εκτέλεση, ακόμη και μέσω ραδιοφώνου, είναι αυτή που θεμελιώνει την αξίωση του ενάγοντος, ως διαλαμβάνεται στην ανωτέρω νομική σκέψη της παρούσας, και αφετέρου ενόψει του απορρέοντος από την διάταξη του άρθρου 7 Ν. 4481/2017 μαχητού τεκμηρίου, βάσει του οποίου αρκεί για το ορισμένο της υπό κρίση αγωγής η αναφορά ότι οι οργανισμοί συλλογικής διαχείρισης εκπροσωπούν το σύνολο της κάθε κατηγορίας δικαιούχων συγγενικών δικαιωμάτων, ημεδαπών ή αλλοδαπών και των έργων αυτών, καθώς και η δειγματοληπτική αναφορά τους, όπως ρητά αναφέρεται στην παραπάνω διάταξη, χωρίς να απαιτείται η εξαντλητική αναφορά αυτών, ούτε η διευκρίνιση κάθε επιμέρους σχέσης που την συνδέει με κάθε δικαιούχο, ως εκτέθηκε στην αμέσως ανωτέρω νομική σκέψη της παρούσας. Πλέον ειδικότερα, στην κρινόμενη αγωγή προσδιορίζονται επαρκώς τα πραγματικά περιστατικά που συνιστούν την παράνομη συμπεριφορά της εναγομένης η οποία συνίσταται στην χωρίς άδεια δημόσια εκτέλεση μουσικής προστατευόμενης και εκπροσωπούμενης από το ενάγον, την υπαιτιότητά της (δόλος), την ζημία που υπέστη το ενάγον και την αιτιώδη συνάφεια ανάμεσα στην ζημία και την παράνομη συμπεριφορά. Αναφέρεται, επίσης, στην αγωγή τόσο το χρονικό διάστημα λειτουργίας του καταστήματος κατ` έτος, όσο και ο χρόνος (ημερομηνία και ώρα) ελέγχου και διαπίστωσης της παραβίασης. Επιπλέον, στην ένδικη αγωγή αναφέρεται ρητώς, τόσο ότι το ενάγον εκπροσωπεί το σύνολο της ενδιαφερόμενης κατηγορίας δικαιούχων συγγενικών δικαιωμάτων και του έργου αυτών, για τον οποίο αξιώνει την καταβολή της ένδικης εύλογης αμοιβής, όσο και την τήρηση από το ενάγον των, εκ του νόμου, επιβαλλόμενων διατυπώσεων, σχετικά με την γνωστοποίηση του καταρτισθέντος αμοιβολογίου. Αναφορικά, δε, με το αίτημα επιδίκασης χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης, το ενάγον αναφέρει αναλυτικά στην υπό κρίση αγωγή του, ότι έχει συμβληθεί και εκπροσωπεί Έλληνες δημιουργούς αλλά και αντίστοιχους αλλοδαπούς οργανισμούς, ότι σκοπό έχει την διαχείριση και την προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων αυτών, ότι το ποσό που εισπράττει για τα πνευματικά δικαιώματα των μελών του διανέμεται στους δικαιούχους-δημιουργούς, καθώς και ότι η παράνομη συμπεριφορά της εναγομένης, ήτοι η χωρίς προηγούμενη άδεια δημόσια εκτέλεση των προστατευόμενων μουσικών έργων προσβάλλει την πίστη, την υπόληψη, την φήμη και το κύρος του στις συναλλαγές ως οργανισμού συλλογικής διαχείρισης και προστασίας της πνευματικής ιδιοκτησίας (ΜΠΠειρ 1766/2025, ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Συνεπώς, η αγωγή είναι επαρκώς ορισμένη, παρά τα όσα περί του αντιθέτου ισχυρίζεται η εναγόμενη-εκκαλούσα με τον δεύτερο λόγο της κρινόμενης έφεσής της, ο οποίος πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος στο σύνολό του.
Περαιτέρω, με τον πρώτο λόγο έφεσης η εναγόμενη και νυν εκκαλούσα αιτιάται ότι η εκκαλουμένη εσφαλμένα εφάρμοσε τον ν. 2121/1993 σε συνδυασμό με τον ν. 4481/2017 και εκτίμησε πλημμελώς το αποδεικτικό υλικό των διαδίκων, με αποτέλεσμα να αχθεί στο συμπέρασμα ότι η ίδια προέβη σε αυθαίρετη δημόσια εκτέλεση του ρεπερτορίου του ενάγοντος, η οποία, όμως, ουδέποτε έλαβε χώρα και ως εκ τούτου θα πρέπει να εξαφανισθεί και η υπό κρίση αγωγή να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμη.
Από την επανεκτίμηση της υπ` αριθμό ΔΣΑ_ΕΒ_………._2022/21.09.2022 ένορκης βεβαίωσης του μάρτυρος ………. ενώπιον του Δικηγόρου Αθηνών …….. που ελήφθη επιμελεία του ενάγοντος και νυν εφεσιβλήτου μετά από νομότυπη και εμπρόθεσμη κλήτευση της εναγόμενης δυνάμει της υπ` αριθμό ……./20.05.2022 έκθεσης επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας της περιφέρειας του Εφετείου Αθηνών με έδρα το Πρωτοδικείο Αθηνών ………, όλων ανεξαιρέτως των εγγράφων που προσκομίζουν και επικαλούνται οι διάδικοι, λαμβανομένων υπ` όψιν είτε ως αυτοτελή αποδεικτικά μέσα, είτε για την συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, μερικά εκ των οποίων μνημονεύονται ειδικότερα κατωτέρω, χωρίς, ωστόσο, να παραλειφθεί κάποιο εξ αυτών κατά την ουσιαστική διάγνωση της διαφοράς, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονται και φωτογραφίες {άλλες από τον φυσικό χώρο του καταστήματος της εναγομένης, άλλες αντληθείσες από τη δημόσια σελίδα της επιχείρησης της εναγομένης στο «facebook» και στο «instagram», και άλλες εκτυπωθείσες από οθόνη συσκευής κινητού τηλεφώνου του διενεργούντος τον έλεγχο υπαλλήλου του ενάγοντος, όπου εμφανίζονται εξώφυλλα άλμπουμ ξένων καλλιτεχνών μέσω της εφαρμογής αναγνώρισης μουσικής και τραγουδιών «Shazam»), η γνησιότητα των οποίων δεν αμφισβητείται (άρθρα 444 παρ. 3, 448 παρ. 2 και 457 παρ. 4 του ΚΠολΔ), χωρίς πάντως να παραλείπεται κάποιο από την ουσιαστική εκτίμηση της υπόθεσης, πλην των ενόρκων βεβαιώσεων των μαρτύρων που ελήφθησαν επιμελεία της εναγομένης (υπ` αριθμό ………/22.09.2022 και ……../22.09.2022), τις οποίες δεν επικαλέσθηκε ούτε προσκόμισε ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου η εναγόμενη και νυν εκκαλούσα, και από τα διδάγματα της κοινής πείρας, τα οποία λαμβάνονται αυτεπαγγέλτως υπ` όψιν (άρθρο 336 παρ. 4 ΚΠολΔ), αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Το ενάγον συστάθηκε διά της υπ` αριθμό 5/2001 Πράξης του Ειρηνοδικείου Αθηνών και καταχωρίσθηκε στο οικείο μητρώο Συνεταιρισμών, εν συνεχεία δε τού χορηγήθηκε έγκριση λειτουργίας του ως Οργανισμού Συλλογικής Διαχείρισης (ΟΣΔ) δυνάμει της υπ` αριθμό 2170/2003 Απόφασης του Υπουργού Πολιτισμού (ΦΕΚ Β` 323-18/3/2003), και λειτουργεί νομίμως, έχον, σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 6 παρ. 1β Ν. 4481/2017 και τα άρθρα 2-6 του Καταστατικού του, ως αποκλειστικό σκοπό την διαχείριση και την προστασία, των πνευματικών δικαιωμάτων επί των μουσικών έργων των μελών του, ήτοι συνθετών, στιχουργών, (υπο)εκδοτών μουσικών έργων και εν γένει δικαιούχων στην Ελλάδα, δυνάμει της ισχύουσας νομοθεσίας και των διεθνών συμβάσεων, εξασφαλίζοντας για τους δικαιούχους ποσοστιαία αμοιβή, χωρίς κέρδος για το ίδιο, βάσει προκαθορισμένου αμοιβολογίου, (όπως αυτό καταγράφεται στην υπό κρίση αγωγή και προσκομίζεται ως σχετ. 10 του ενάγοντος), το οποίο γνωστοποιείται νομίμως στο κοινό. Για την υλοποίηση του σκοπού αυτού, έχει συνάψει αφενός συμβάσεις εκχώρησης με πολλούς Έλληνες πνευματικούς δημιουργούς, ως προς τους οποίους αναφέρεται στην υπό κρίση αγωγή λεπτομερής κατάλογος των μελών-δικαιούχων που το ενάγον εκπροσωπεί (σελ. 13-23 αγωγής), αφετέρου δε συμβάσεις εκπροσώπησης/αμοιβαιότητας με αντίστοιχους αλλοδαπούς οργανισμούς πνευματικής ιδιοκτησίας και συλλογικής διαχείρισης, όπως έχουν καταγραφεί αναλυτικώς στην υπό κρίση αγωγή (σελ. 24-27 αγωγής), που λειτουργούν στο εξωτερικό και διαθέτουν την συντριπτική πλειονότητα του παγκοσμίως χρησιμοποιούμενου μουσικού ρεπερτορίου και διαχειρίζονται τα πνευματικά δικαιώματα των ιδίων ως άνω κατηγοριών δικαιούχων (ήτοι συνθετών, στιχουργών), έχον καταστεί μέλος της Παγκόσμιας Συνομοσπονδίας Οργανισμών Συλλογικής Διαχείρισης (CΙSAC). Βάσει των ανωτέρω συμβάσεων, το ενάγον έχει το δικαίωμα διαχείρισης και προστασίας των πνευματικών έργων όλων των Ελλήνων και αλλοδαπών δημιουργών και εν γένει δικαιούχων, οι οποίοι έχουν μεταβιβάσει σε αυτό το δικαίωμα να χορηγεί την εκ του νόμου απαιτούμενη προηγούμενη έγγραφη άδεια δημόσιας εκτέλεσης και γενικά να επιτρέπει ή να απαγορεύει την δημόσια εκτέλεση των εν λόγω έργων, νομιμοποιούμενο, συνεπώς, στην άσκηση αυτού, σύμφωνα με το άρθρο 6 παρ. 1 Ν 4481/2017. Η εναγόμενη διατηρεί επιχείρηση υγειονομικού ενδιαφέροντος, ήτοι καφέ-μπαρ, με τον διακριτικό τίτλο «……….», που λειτουργεί στην Αθήνα, επί της οδού …….., ωφέλιμης επιφάνειας 65 τ.μ. Το ενάγον, στο πλαίσιο της διαχείρισης και προστασίας των πνευματικών δικαιωμάτων των δικαιούχων που εκπροσωπεί, είχε αποστείλει διά εξουσιοδοτημένου συνεργάτη έντυπο ενημερωτικό υλικό στην εναγόμενη, προκειμένου να λάβει η τελευταία την απαιτούμενη άδεια για την νόμιμη χρήση του εκπροσωπούμενου μουσικού ρεπερτορίου από το ενάγον και να προβεί στην καταβολή της νόμιμης αμοιβής- ειδικότερα, παραδόθηκαν στην εναγόμενη τα υπ` αριθμό ……./30.06.2020, ……./19.11.2021 και ………/14.04.2022 απογραφικά-ενημερωτικά δελτία, διά των οποίων εξουσιοδοτημένος συνεργάτης του ενάγοντος, αφού επισκέφθηκε κατά τις παραπάνω ημερομηνίες το κατάστημα της εναγόμενης και διαπίστωσε την δημόσια εκτέλεση ρεπερτορίου του, την ενημέρωσε για την υποχρέωσή της να λάβει σχετική άδεια και το σχετικό αμοιβολόγιο, ενώ απεστάλησαν στην εναγόμενη και οι από 07.07.2020, 22.11.2021 και 15.04.2022 επιστολές οφειλής του τμήματος δημόσιας εκτέλεσης του ενάγοντος, με ενσωματωμένο πίνακα των οφειλόμενων αμοιβών, βάσει της χρήσης μουσικής και για το χρονικό διάστημα από 01.01.2020 έως 29.02.2020, από 1η.06.2020 έως 31.10.2020, από 15.06.2021 έως 31.12.2021 και από 01.02.2022 έως 31.12.2022. Ωστόσο, η εναγόμενη δεν ανταποκρίθηκε και, έτος σύμφωνα με την τηρούμενη πρακτική του ενάγοντος, ο ενόρκως βεβαιώσας μάρτυρας απόδειξης, ………, υπάλληλος από το έτος 2018 του τμήματος δημόσιας εκτέλεσης του ενάγοντος νομικού προσώπου, επισκέφθηκε, κατόπιν σχετικής εντολής, το κατάστημα της εναγομένης για να προβεί σε δειγματοληπτική καταγραφή του μουσικού της προγράμματος. Στον δειγματοληπτικό έλεγχο που πραγματοποίησε στις 19.04.2022, ημέρα Τρίτη και μεταξύ των ωρών 20:35 έως 21:22 στο κατάστημα της εναγομένης, (βλ. και την φορολογική απόδειξη του καταστήματος της εναγομένης για την αγορά ποτού με ημερομηνία 19.04.2022 και ώρα 20:39) διαπιστώθηκε η δημόσια εκτέλεση των αναφερομένων σε σχετικό πίνακα στην υπό κρίση αγωγή (σελ. 32 και 33) μουσικών έργων και τραγουδιών του μουσικού ρεπερτορίου, που το ενάγον διαχειρίζεται, προστατεύει κι εκπροσωπεί (βλ. και εκτύπωση από την εφαρμογή shazam των μουσικών έργων, που εκτελέσθηκαν στο κατάστημα στις 19.04.2022 σε συνδυασμό με την υπ` αριθμό ΔΣΑ_ΕΒ_…….._……/21.09.2022 ένορκη βεβαίωση του μάρτυρος ……..) και συγκεκριμένα των κάτωθι: των τραγουδιών με τίτλο «……» και «……. (…….. REMIX)», των οποίων τα δικαιώματα διαχειρίζεται ο αλλοδαπός ……, με τον οποίο το ενάγον έχει συνάψει σύμβαση εκπροσώπησης εντός της ελληνικής επικράτειας, των τραγουδιών με τίτλο «…….», «…..» και «…… (….. REMIX)», των οποίων τα δικαιώματα διαχειρίζεται ο αλλοδαπός …….., με τον οποίο το ενάγον έχει συνάψει σύμβαση εκπροσώπησης εντός της ελληνικής επικράτειας, των τραγουδιών με τίτλο «……..» και «……. (……. REMIX)», του τραγουδιού με τίτλο «…… (…… REMIX)», του οποίου τα δικαιώματα διαχειρίζονται οι αλλοδαποί ……, …… και ……., με τους οποίους το ενάγον έχει συνάψει σύμβαση εκπροσώπησης εντός της ελληνικής επικράτειας και του τραγουδιού με τίτλο «………», του οποίου τα δικαιώματα διαχειρίζονται οι αλλοδαποί ……, ……. και ……, με τους οποίους το ενάγον έχει συνάψει σύμβαση εκπροσώπησης εντός της ελληνικής επικράτειας (βλ. υπ` αριθμό ΔΣΑ_ΕΒ_……._2022/21.09.2022 ένορκη βεβαίωση του μάρτυρος ………..). Εν συνεχεία, παραδόθηκε στην εναγόμενη η από 27.04.2022 επιστολή-όχληση του νομικού τμήματος δημόσιας εκτέλεσης του ενάγοντος προς γνώση των έννομων συνεπειών λόγω μη λήψης αδείας δημόσιας εκτέλεσης και προς τακτοποίηση των οφειλόμενων αμοιβών, πλην όμως η εναγόμενη δεν ανταποκρίθηκε. Σημειωτέον ότι η εναγόμενη ουδέποτε εναντιώθηκε ή αμφισβήτησε το περιεχόμενο των ανωτέρω εγγράφων, αποστέλλοντας στο ενάγον κάποια εξώδικη δήλωση ή κάποια επιστολή διαμαρτυρίας, ούτε απάντησε στις έγγραφες οχλήσεις του ενάγοντος. Η εναγόμενη αρνείται ότι κατά τα ένδικα έτη αναπαρήγαγε μουσικά έργα που εκπροσωπούνται από το ενάγον, ισχυριζόμενη ότι αναπαρήγαγε αποκλειστικά ξένη μουσική από την πλατφόρμα μουσικής «….», η οποία αποτελεί ανεξάρτητη οντότητα διαχείρισης (ΑΟΔ) του άρθρου 4 παρ. 7 Ν. 4481/2017 και της Οδηγίας 2014/26/ΕΕ, αδειοδοτημένη από το Ηνωμένο Βασίλειο, με την οποία είχε συνάψει διαδοχικές συμβάσεις μέσω του Πανελλήνιου Σωματείου Καταστηματαρχών και Καταναλωτών Εστίασης και Διασκέδασης (ΠΑΣΚΕΔΙ) (βλ. τις από 01.01.2020 και 12.06.2021 άδειες δημόσιας εκτέλεσης μουσικής). Ωστόσο, δεν προσκομίζεται απόφαση του αρμόδιου Υπουργείου (Πολιτισμού και Αθλητισμού), με την οποία να διαπιστώνεται η γνωστοποίηση στον Οργανισμό Πνευματικής Ιδιοκτησίας (ΟΠΙ) της πρόθεσης δραστηριοποίησης στην ελληνική επικράτεια της εν λόγω ΑΟΔ, σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 4 παρ. 7 Ν. 4481/2017. Εξ άλλου, ο ισχυρισμός αυτός και αληθής υποτιθέμενος, δεν οδηγεί, άνευ ετέρου στο συμπέρασμα ότι η εναγόμενη κάνει αποκλειστικά χρήση μόνο αυτών, τα οποία άλλωστε δεν μνημονεύονται ούτε προσδιορίζονται, και ότι δεν έκανε χρήση και έργων που προστατεύονται από το ενάγον, πολλώ δε μάλλον, δεν αναιρεί την ανωτέρω υποχρέωση της εναγομένης περί καταβολής αμοιβής προς το ενάγον αφ` ης στιγμής αποδείχθηκε η άνευ αδείας δημόσια εκτέλεση από την εναγόμενη μουσικών έργων που ανήκουν στο προστατευόμενο και εκπροσωπούμενο από το ενάγον μουσικό ρεπερτόριο. Άλλωστε, το δικαίωμα εύλογης αμοιβής των ερμηνευτών ή εκτελεστών καλλιτεχνών που προβλέπεται από την διάταξη του άρθρου 49 του Ν.2121/1993 είναι ανεκχώρητο, με την επιφύλαξη της υποχρεωτικής ανάθεσης της είσπραξης και διαχείρισης στους οργανισμούς συλλογικής διαχείρισης που λειτουργούν σύμφωνα με τα άρθρα 54 έως 58 του ίδιου νόμου, δηλαδή στο ενάγον (ΜΠΑΘ 114/2025, ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Ο ισχυρισμός, δε, της εναγόμενης ότι λειτουργεί ως καφέ με έντονο ανατολίτικο και έθνικ χαρακτήρα, όπου ακούγεται αποκλειστικά μουσική της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, κρίνεται αναπόδεικτος, αφού η εναγόμενη ουδέν αποδεικτικό στοιχείο εισέφερε προς θεμελίωσή του. Αντιθέτως, σύμφωνα με την υπ` αριθμό ΔΣΑ_ΕΒ_……_2022/21.09.2022 ένορκη βεβαίωση του μάρτυρος …………, σε συνδυασμό με την φορολογική απόδειξη του καταστήματος της εναγομένης με ημερομηνία 19.04.2022 και ώρα 20:39 και τις εκτυπώσεις από την εφαρμογή shazam των μουσικών έργων, που εκτελέσθηκαν στις 19.04.2022 αποδείχθηκε ότι πράγματι η εναγόμενη προέβη σε δημόσια εκτέλεση του ρεπερτορίου του ενάγοντος άνευ σχετικής αδείας. Σημειωτέον ότι με βάση το άρθρο 7 παρ. 2 του Ν. 4481/2017 αρκεί η δειγματοληπτική αναφορά των έργων που έγιναν αντικείμενο εκμετάλλευσης χωρίς την απαιτούμενη άδεια ή χωρίς την καταβολή εύλογης αμοιβής και δεν απαιτείται η πλήρης απαρίθμηση των έργων αυτών. Συνεπώς, αρκεί ο από 19.04.2022 δειγματοληπτικός έλεγχος της εναγομένης για την θεμελίωσή της αξίωσης του ενάγοντος, απορριπτομένου του περί του αντιθέτου ισχυρισμού της εναγομένης (ΑΠ 1369/2011, ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ), η οποία δεν κατάφερε να ανατρέψει το ανωτέρω τεκμήριο. Αποδείχθηκε, επομένως, ότι η εναγόμενη, στο πλαίσιο λειτουργίας της επιχείρησής της από 01.01.2020 έως 29.02.2020, από 01.06.2020 έως 31.10.2020, από 15.06.2021 έως 31.12.2021 και από 01.02.2022 έως 31.12.2022 έκανε συστηματικά και επί καθημερινής βάσης χρήση του προστατευόμενού από το ενάγον μουσικού ρεπερτορίου, χάριν ψυχαγωγίας των πελατών της, με χρήση μηχανικών μέσων, χωρίς την εκ του νόμου έγγραφη άδεια του ενάγοντος, καίτοι γνώριζε ότι απαιτείται προς τούτο έγγραφη άδεια δημόσιας εκτέλεσης και, συνακόλουθα, χωρίς την καταβολή της ανάλογης νόμιμης αμοιβής, η οποία υπολογίζεται σε εφάπαξ μηνιαίο ποσό, διότι η ποσοστιαία αμοιβή, σε επιχειρήσεις όπως αυτή της εναγόμενης είναι πρακτικά αδύνατο να εφαρμοστεί (άρθρο 32 Ν. 2121/1993). Η εναγόμενη, με την ανωτέρω συμπεριφορά της, επωφελήθηκε ως προς την επιχειρηματική της δραστηριότητα από τις παροχές αυτές προς τους πελάτες της, που συνίστανται στην δημόσια εκτέλεση των προστατευόμενών και εκπροσωπούμενων από το ενάγον μουσικών έργων, αποστερώντας, παράλληλα, σκοπίμως από τα μέλη του τελευταίου, κατά παράβαση των διατάξεων των Ν. 2121/1993 και 4481/2017, τα ποσά της αμοιβής, ήτοι πνευματικά δικαιώματά τους. Σύμφωνα με το αμοιβολόγιο του ενάγοντος για τα έτη 2020-2021 και 2022 αντίστοιχα, το οποίο έχει νομίμως καταρτιστεί και γνωστοποιηθεί στο κοινό, όπως επιτάσσει το άρθρο 23 παρ. 2 Ν 4481/2017, η εύλογη αμοιβή που οφείλεται από επιχειρήσεις αναψυχής υγειονομικού ενδιαφέροντος {καφέ – μπαρ – εστιατόρια), που προβαίνουν σε δημόσια εκτέλεση μουσικής αναπαράγοντάς την βοηθητικά με χρήση απλών μηχανικών μέσων χωρίς disc jockey, {όπως με ραδιόφωνο, τηλεόραση, ίντερνετ, CD player κ.λπ.), ανέρχεται για καταστήματα επιφάνειας 0-100 τ.μ., (κατηγορία Α03), όπως αυτό της εναγομένης, στο ποσό των 46€ μηνιαίως για τα έτη 2020-2021 και 48€ μηνιαίως για το έτος 2022, πλέον του αναλογούντος ΦΠΑ. Με βάση τα ανωτέρω, η εναγόμενη όφειλε να καταβάλει στο ενάγον ως αμοιβή τα ακόλουθα ποσά: α) για το έτος 2020 (χρήση από 01.01.2020 έως 29.02.2020 και από 01.06.2020 έως 31.10.2020) το ποσό των [(46,00€ X 7 μήνες=)322€ + Φ.Π.Α. 24%=] 399,28€, β) για το έτος 2021 (χρήση από 15.06.2021 έως 31.12.2021) το ποσό των [(46,00€ X 6,5 μήνες=) 299+ Φ.Π.Α. 24%=] 370,76€ και γ) για το έτος 2022 (χρήση από 01.02.2022 έως 31.12.2022) το ποσό των [(48,00€ X 11 μήνες=) 528 +Φ.Π.Α. 24%=] 654,72€, ήτοι συνολικά το ποσό των 1.424,76C. Επομένως, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που με την εκκαλουμένη απόφαση προσδιόρισε την αμοιβή του ενάγοντος για το έτος 2021 στο ποσό των 399,28 ευρώ (υπολογίζοντας την αμοιβή από 1η.06.2021 αντί του ορθού 15.06.2021), και την συνολική αμοιβή στο ποσό των 1.453,28 ευρώ αντί του ορθού 1.424,76 ευρώ, εσφαλμένα τις αποδείξεις εκτίμησε, πλην όμως, δοθέντος ότι το εν λόγω κονδύλι δεν έχει προσβληθεί με λόγο έφεσης, δεν δύναται να ανατραπεί από το παρόν Δικαστήριο. Αναφορικά με το έτος 2019, δε, το ενάγον, το οποίο είχε προσκομίσει πρωτοδίκως το λανθασμένο υπ` αριθμό ………./09.07.2019 απογραφικό δελτίο που αφορούσε έτερη επιχείρηση και δεν ελήφθη υπ` όψιν, προσκομίζει ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου το ορθό υπ` αριθμό ……../28.08.2019 απογραφικό δελτίο, το οποίο όμως ουδεμία επιρροή ασκεί εν προκειμένω, δεδομένου ότι το ενάγον δεν έχει ασκήσει αντέφεση, και ως εκ τούτου σε περίπτωση παραδοχής λόγου έφεσης της εναγομένης, όπως εν προκειμένω, η εξαφάνιση της απόφασης είναι μερική, αποκλεισμένης της επιδίκασης στο εφεσίβλητο ενάγον μέρους του κεφαλαίου της απαίτησής του που απορρίφθηκε με την πρωτόδικη απόφαση χωρίς την άσκηση εκ μέρους του έφεσης ή αντέφεσης κατ` άρθρο 536 ΚΠολΔ (ΑΠ 1065/2009, Β. Βαθρακοκοίλης, Η Έφεση, εκδόσεις Σάκκουλα Αθήνα Θεσσαλονίκη, 2015, άρθρο 536, σελ. 610, αρ. 2430). Δεδομένης, επομένως, της εκ προθέσεως προσβολής, από μέρους της εναγομένης, του περιουσιακού δικαιώματος της πνευματικής ιδιοκτησίας των εκπροσωπούμενων από το ενάγον δημιουργών, η οποία προκάλεσε στο τελευταίο περιουσιακή ζημία, τελούσα σε προφανή αιτιώδη σύνδεσμο προς την ανωτέρω αδικοπρακτική συμπεριφορά της εναγομένης, αυτή υποχρεούται σε αποζημίωση του ενάγοντος, η οποία, σύμφωνα με το άρθρο 65 παρ. 2 Ν. 2121/1993 ανέρχεται στο διπλάσιο της αμοιβής, ήτοι εν προκειμένω των επιδικασθέντων από το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο 1.172€, που όφειλε κατά τα προαναφερθέντα να καταβάλει για το είδος της εκμετάλλευσης στην οποία προέβη άνευ αδείας. Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, το οποίο με την εκκαλούμενη απόφασή του κατέληξε στο ίδιο συμπέρασμα με τις αυτές κατά βάση ως άνω αιτιολογίες, οι οποίες συμπληρώνονται μ` αυτές της παρούσας (άρθρο 534 ΚΠολΔ) και, δέχθηκε εν μέρει την αγωγή, ορθώς εκτίμησε τις αποδείξεις, απορριπτομένου του πρώτου λόγου έφεσης, με τον οποίο η εκκαλούσα παραπονείταί για τα αντίθετα, ως κατ` ουσίαν αβάσιμου.
Κατόπιν αυτών, εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος προς έρευνα, πρέπει η υπό κρίση έφεση να απορριφθεί ως κατ` ουσίαν αβάσιμη, η εκκαλούσα, λόγω της ήττας της, πρέπει να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα του εφεσιβλήτου για τον παρόντα βαθμό δικαιοδοσίας, κατά παραδοχή σχετικού του αιτήματος (ΚΠολΔ 176 εδ. α`, 183, 190 και 191 παρ.1), και να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου της έφεσης στο δημόσιο ταμείο (ΚΠολΔ 495 §3 στοιχ. Γ προτελ. εδ), όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
ΔΙΚΑΖΕΙ αντιμωλία των διαδίκων.
ΔΕΧΕΤΑΙ τυπικώς την έφεση και ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ αυτήν κατ` ουσίαν.
ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ την εκκαλούσα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του εφεσίβλητου ως προς τον δεύτερο βαθμό δικαιοδοσίας, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριακοσίων εξήντα (360) ευρώ.
ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο του παράβολου της έφεσης (e- παράβολο: ………/2025, ποσού 100 ευρώ).
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Φεβρουαρίου 2026.
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
Δημοσιεύθηκε σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του χωρίς να παρευρίσκονται οι διάδικοι και οι πληρεξούσιοι δικηγόροι τους στις 16 Φεβρουαρίου 2026.
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
