Τμήμα 6ο Τριμελές
Αγωγή με την οποία ζητείται να αναγνωριστεί η υποχρέωση των εναγομένων
α) Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΠΑ), β) Ελληνικού Δημοσίου, γ) Περιφερειακής
Ενότητας Πειραιώς και δ) Δήμου Τροιζηνίας – Μεθάνων να καταβάλουν στους
ενάγοντες, εις ολόκληρον, τα αναφερόμενα στην αγωγή ποσά ως χρηματική
ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης που ισχυρίζονται ότι υπέστησαν από τον θάνατο
του συζύγου, πατέρα και παππού τους, συνεπεία παράνομων ενεργειών. Επιπλέον, η
σύζυγος του θανόντος ζητεί αποζημίωση για παρελθούσα και μέλλουσα στέρηση
διατροφής – Διατάξεις των άρθρων 105 και 106 του ΕισΝΑΚ (π.δ. 456/1984, Α΄164),
300, 932, 928, 1389, 1390 του ΑΚ, του ν. 4427/2016 (Α΄188) «Σύσταση Αρχής
Πολιτικής Αεροπορίας» και του ν. 1815/1988 (Α΄250) «Κύρωση του Κώδικα
Αεροπορικού Δικαίου». Έλλειψη παθητικής νομιμοποίησης της ΥΠΑ καθώς, κατά τον
χρόνο συζήτησης της αγωγής δεν είχε αρχίσει η λειτουργία της ως ΝΠΔΔ, αλλά
παρέμενε αυτοτελής δημόσια υπηρεσία υπαγόμενη στο Υπουργείο Υποδομών και
Μεταφορών. Ερμηνεία ότι οι διατάξεις που αφορούν τις εποπτικές και ελεγκτικές
αρμοδιότητες των οργάνων του Ελληνικού Δημοσίου για ομαλή αεροναυτιλία και
αερομεταφορές και τη θέσπιση υποχρέωσης συνεργασίας και συντονισμού μεταξύ
κεντρικών υπηρεσιών αεροναυτικών πληροφοριών και αρχών ελικοδρομίου
(απόφαση Διοικητή ΥΠΑ/Δ3/Α/2467/490) δεν αφορούν αποκλειστικά τους χώρους
προσγείωσης και απογείωσης που λειτουργούν με άδεια ίδρυσης και λειτουργίας. Εν
προκειμένω, η πτώση του ελικοπτέρου, που προήλθε εκ της επαφής του με τους
εκείθεν διερχόμενους εναερίως ηλεκτροφόρους αγωγούς, συνδέεται με την
παράλειψη σήμανσης τούτων στον ειδικό αεροναυτικό χάρτη και τοποθέτησης επ’
αυτών ειδικών σφαιρικών αντανακλαστικών σημαντήρων, οφειλόμενη ενέργεια που
είχε υποδειχθεί σε προγενέστερο χρόνο ως αναγκαία για την ασφάλεια των πτήσεων
με έγγραφο της επιτροπής ατυχημάτων προς τον ΔΕΔΔΗΕ και με κοινοποίηση στο
γραφείο του Διοικητή της ΥΠΑ. Οι αρμόδιες υπηρεσίες της ΥΠΑ όφειλαν να εκδώσουν
αμέσως αγγελία (ΝΟΤΑΜ), ώστε η πληροφορία, η οποία επηρέαζε άμεσα τις πτητικές
λειτουργίες των ελικοπτέρων, να καταστεί διαθέσιμη σε όσους κυβερνήτες
προσπαθούσαν να προσεγγίσουν το μέρος. Κρίση ότι οι ανωτέρω αλληλοδιάδοχες
παράνομες παραλείψεις των οργάνων του Ελληνικού Δημοσίου, εκτιμώμενες ως
ενότητα έκνομης ενέργειας, ήταν ικανές και πρόσφορες να επιφέρουν το ζημιογόνο
αποτέλεσμα της θανάτωσης του χειριστή. Ο χειριστής του ελικοπτέρου δεν
συνετέλεσε από δικό του πταίσμα στη ζημία ή την έκτασή της, όπως αβασίμως
ισχυρίζεται το Ελληνικό Δημόσιο. Ως εκ τούτου, πρέπει να αναγνωριστεί η υποχρέωση
του Ελληνικού Δημοσίου να καταβάλει ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής
οδύνης στη σύζυγο του θανόντος ποσό 120.000€, στο κάθε τέκνο ποσό 100.000€ και
σε κάθε εγγόνι ποσό 15.000€, πλην των εγγονών που κατά το χρόνο θανάτου του ήταν
σε βρεφονηπιακή ηλικία (Μειοψήφησε η Πρόεδρος, κατά τη γνώμη της οποίας δικαιούνται χρηματική ικανοποίηση και τα πρόσωπα αυτά). Επίσης, πρέπει να
αναγνωριστεί η υποχρέωση του Ελληνικού Δημοσίου να καταβάλει στη σύζυγο του
θανόντος ως αποζημίωση λόγω στέρησης διατροφής ποσό 22.466,66€ και 500€
μηνιαίως από 30.6.2023 (επομένη της άσκησης της αγωγής) έως 31.12.2029 – Δέχεται
εν μέρει την αγωγή.
Απο Το Διμηνιαίο Δελτίο Νομολογίας των Τακτικών Διοικητικών Δικαστηρίων ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2026
