Δεν επηρεάζει την έκβαση της δίκης της ανακοπής τυχόν αναγνώριση του χρεωστικού υπολοίπου από μεταγενέστερες πρόσθετες πράξεις – Το μη προσκομισθέν έγγραφο ήταν κρίσιμο, λόγω των ρυθμιζόμενων με αυτό ζητημάτων
Δεκτή έγινε έφεση κατά απόφασης απόρριψης ανακοπής κατά διαταγής πληρωμής, λόγω μη προσκόμισης από την τράπεζα κατά την έκδοση της διαταγής πληρωμής της πρόσθετης πράξης της επίδικης σύμβασης δανείου (ΤρΕφΑθ 5645/2025).
Πιο αναλυτικά, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της ανακόπτουσας, η προσβαλλόμενη απόφαση έπρεπε να ακυρώσει τη διαταγή πληρωμής λόγω διαδικαστικού απαραδέκτου, αφού κατά έκδοσή της δεν είχε προσκομιστεί η πρόσθετη πράξη της επίδικης σύμβασης δανείου, με αποτέλεσμα να μην αποδεικνύεται η επίδικη απαίτηση της τράπεζας από το σύνολο των προσκομιζόμενων εγγράφων.
Σύμφωνα με το σκεπτικό του δικαστηρίου, στην αίτηση προς έκδοση διαταγής πληρωμής πρέπει να αναφέρονται και να επισυνάπτονται όλα τα κατά την παράγραφο 3 του άρθρου 626 ΚΠολΔ έγγραφα, από τα οποία αποδεικνύεται η απαίτηση της αιτούσας τη διαταγή πληρωμής, τυχόν δε παραδοχή της αίτησης παρά την μη αναφορά και μη προσκόμιση των άνω αποδεικτικών εγγράφων, θεμελιώνει λόγο ακυρότητας της εκδοθείσας διαταγής πληρωμής.
Εν προκειμένω, το δικαστήριο διαπίστωσε ότι, πράγματι, η ως άνω πρόσθετη πράξη της επίδικης δανειακής σύμβασης δεν αναφέρθηκε ειδικώς στην αίτηση για την έκδοση της διαταγής πληρωμής και δεν προσκομίστηκε με τα λοιπά αποδεικτικά της απαίτησης έγγραφα. Το δικαστήριο τόνισε ότι με την πρόσθετη αυτή πράξη προσδιορίζονταν ουσιώδεις όροι της συμφωνίας των συμβαλλομένων, το περιεχόμενο των οποίων, πλην του ποσού του δανείου, που αναφέρεται στις επόμενες αυτής καταρτισθείσες πρόσθετες πράξεις (οι οποίες προσκομίστηκαν), δεν αποδεικνύεται από τα λοιπά έγγραφα που είχαν προσκομιστεί. Συγκεκριμένα, με την πρόσθετη πράξη τροποποιήθηκε η σύμβαση ως προς το περιθώριο του συμβατικού επιτοκίου, ως προς τη διάρκεια του δανείου και ως προς την ασφάλιση του εμπραγμάτως βεβαρημένου ακινήτου των οφειλετών.
Το δικαστήριο τόνισε, στη συνέχεια, πως η ακύρωση της διαταγής πληρωμής για τον τυπικό λόγο της μη έγγραφης απόδειξης απαγγέλλεται λόγω διαδικαστικού απαραδέκτου, ήτοι σχετίζεται με την έλλειψη της ειδικής τυπικής διαδικαστικής προϋπόθεσης της έκδοσης της διαταγής πληρωμής, αυτή της έγγραφης απόδειξης της απαίτησης, ανεξαρτήτως της ύπαρξης και της δυνατότητας απόδειξης της απαίτησης με άλλα αποδεικτικά μέσα. Συνεπώς, για την παραδοχή της ανακοπής δεν αποτελεί προκριματικό ζήτημα η ύπαρξη της απαίτησης, η οποία δεν ερευνάται παρεμπιπτόντως από το δικαστήριο της ανακοπής, το οποίο περιορίζεται μόνο στο δικονομικό ζήτημα του κύρους της διαταγής πληρωμής και δεν επεκτείνεται στην ύπαρξη και το μέγεθος της απαίτησης.
Κατά την κρίση του δικαστηρίου, λοιπόν, δεν έχει καμία επίδραση στην έκβαση της δίκης της ανακοπής η τυχόν αναγνώριση της επίδικης απαίτησης εκ μέρους της ανακόπτουσας με τις μεταγενέστερες προσκομιζόμενες πρόσθετες πράξεις, γεγονός που δεν αναιρεί την υποχρέωση προσκόμισης της αρχικής. Σε διαφορετική περίπτωση, θα υφίστατο υποχρέωση της δανείστριας για την έγγραφη απόδειξη της απαίτησής της, από μία σειρά προσθέτων πράξεων, να προσκομίζει μόνον την τελευταία (περιλαμβάνουσα αναγνώριση του έως τότε υφιστάμενου υπολοίπου) και όχι τις προηγούμενες, γεγονός το οποίο δεν μπορεί να γίνει δεκτό, ιδίως στην περίπτωση που η διαταγή πληρωμής εκδίδεται με αιτία της πληρωμής, δηλαδή με γενεσιουργό λόγο από τον οποίο απορρέει η απαίτηση των χρημάτων, όχι σύμβαση αναγνώρισης χρέους, αλλά δανειακή σύμβαση.
Κατόπιν των ανωτέρω, το δικαστήριο έκρινε ότι το μη προσκομισθέν έγγραφο-πρόσθετη πράξη ήταν κρίσιμο, λόγω των ρυθμιζόμενων με αυτό ζητημάτων (μεταξύ άλλων, της τροποποίησης του περιθωρίου του επιτοκίου που επιβαρύνει την οφειλή), ως αναπόσπαστο μέρος της κύριας δανειακής σύμβασης, με αποτέλεσμα το περιεχόμενό της να καθίσταται ελλιπές χωρίς αυτό, κάνοντας δεκτό τον σχετικό λόγο ανακοπής.
Απόσπασμα απόφασης
Από όλα τα ανωτέρω εκτεθέντα αποδεικνύεται ότι πράγματι, όπως η ανακόπτουσα εκθέτει, η από 18-01-2006 πρόσθετη πράξη της επίδικης δανειακής σύμβασης δεν αναφέρθηκε ειδικώς στην αίτηση για την έκδοση της διαταγής πληρωμής και πολύ περισσότερο δεν προσκομίστηκε με τα λοιπά αποδεικτικά της απαίτησης έγγραφα. Με την πρόσθετη αυτή πράξη τροποποιήθηκε η σύμβαση ως προς το περιθώριο του συμβατικού επιτοκίου, ως προς τη διάρκεια του δανείου και ως προς την ασφάλιση του εμπραγμάτως βεβαρημένου ακινήτου των οφειλετών αλλά και των ιδίων προσωπικά, δηλαδή προσδιορίζονταν ουσιώδεις όροι της συμφωνίας των συμβαλλομένων, το περιεχόμενο των οποίων, πλην του ποσού του δανείου, που αναφέρεται στις επόμενες αυτής καταρτισθείσες πρόσθετες πράξεις (οι οποίες προσκομίστηκαν), δεν αποδεικνύεται από τα λοιπά έγγραφα που είχαν προσκομιστεί. Η παράλειψη προσκόμισης της προαναφερόμενης πρόσθετης πράξης, με την οποία συμπληρώνονται οι όροι της πίστωσης και συνιστούν ενιαίο τμήμα και αναπόσπαστο μέρος της σύμβασης πίστωσης δεν αμφισβητείται από την καθ’ ης η ανακοπή ούτε η τελευταία αρνείται την κατάρτισή της. Ας σημειωθεί ότι η ακύρωση της διαταγής πληρωμής για τον ως άνω τυπικό λόγο της μη έγγραφης απόδειξης απαγγέλλεται κατά τα αναφερόμενα στη μείζονα σκέψη της παρούσας λόγω διαδικαστικού απαραδέκτου ήτοι σχετίζεται με την έλλειψη της ειδικής τυπικής διαδικαστικής προϋπόθεσης της έκδοσης της διαταγής πληρωμής, αυτή της έγγραφης απόδειξης της απαίτησης ανεξαρτήτως της ύπαρξης και της δυνατότητας απόδειξης της απαίτησης με άλλα αποδεικτικά μέσα και εντεύθεν έπεται, ότι για την παραδοχή της ανακοπής δεν αποτελεί προκριματικό ζήτημα η ύπαρξη της απαίτησης η οποία δεν ερευνάται παρεμπιπτόντως από το παρόν Δικαστήριο, αλλά τούτο περιορίζεται μόνο στο δικονομικό ζήτημα του κύρους της διαταγής πληρωμής και δεν θα επεκταθεί στην ύπαρξη και το μέγεθος της απαίτησης. Για τον ίδιο λόγο, ουδεμία σημασία έχει η τυχόν αναγνώριση της οφειλής εκ μέρους της ανακόπτουσας με τις μεταγενέστερες προσκομιζόμενες πρόσθετες πράξεις (η οποία αναγνώριση αφορά στη διαμόρφωση του ύψους της οφειλής) και ούτε εξ αυτής αναιρείται η υποχρέωση προσκόμισης της αρχικής. Διαφορετικά, θα υφίστατο υποχρέωση της δανείστριας για την έγγραφη απόδειξη της απαίτησής της από μία σειρά προσθέτων πράξεων, να προσκομίζει μόνον την τελευταία (περιλαμβάνουσα αναγνώριση του έως τότε υφιστάμενου υπολοίπου) και όχι τις προηγούμενες το οποίο, όμως δεν μπορεί να γίνει δεκτό, ιδίως στην περίπτωση, που η διαταγή πληρωμής εκδίδεται με αιτία της πληρωμής δηλαδή με γενεσιουργό λόγο από τον οποίο απορρέει η απαίτηση των χρημάτων, όχι σύμβαση αναγνώρισης χρέους αλλά δανειακή σύμβαση. Βάσει των ανωτέρω και επειδή, κατά τα διαλαμβανόμενα στην ως άνω νομική σκέψη, στην αίτηση προς έκδοση διαταγής πληρωμής πρέπει να αναφέρονται και να επισυνάπτονται όλα τα κατά την παράγραφο 3 του άρθρου 626 ΚΠολΔ έγγραφα, από τα οποία αποδεικνύεται η απαίτηση της αιτούσας τη διαταγή πληρωμής τυχόν δε παραδοχή της αίτησης παρά την μη αναφορά και μη προσκόμιση των άνω αποδεικτικών εγγράφων, θεμελιώνει λόγο ακυρότητας της εκδοθείσας διαταγής πληρωμής το δε έγγραφο-πρόσθετη πράξη, που εν προκειμένω παραλήφθηκε να προσκομιστεί ήταν κρίσιμο, λόγω των ρυθμιζόμενων με αυτό ζητημάτων (μεταξύ άλλων και της τροποποίησης του περιθωρίου του επιτοκίου που επιβαρύνει την οφειλή), ως αναπόσπαστο μέρος της κύριας δανειακής σύμβασης ώστε το περιεχόμενό της να καθίσταται ελλιπές χωρίς αυτό, ο σχετικός λόγος της ανακοπής, πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος και κατ’ ουσίαν. Το πρωτοβάθμιο, επομένως, Δικαστήριο που έκρινε τα αντίθετα έσφαλε και κατά τούτο δεκτού γενομένου του σχετικού λόγου ως ουσιαστικά βάσιμου και της έφεσης εν γένει, πρέπει να εξαφανιστεί στο σύνολο της η εκκαλουμένη απόφαση, να κρατηθεί προς εκδίκαση η ένδικη από 9-7-2020 και με αριθμ. κατάθ. Δικογράφου ././2020 ανακοπή, να γίνει δεκτή αυτή ως κατ’ ουσίαν βάσιμη, παρελκομένης της έρευνας των λοιπών λόγων της ανακοπής, οι οποίοι καθίστανται πλέον άνευ αντικειμένου. Περαιτέρω, λόγω ευδοκίμησης της έφεσης, πρέπει να διαταχθεί η απόδοση στην ανακόπτουσα-εκκαλούσα του καταβληθέντος απ’ αυτήν ηλεκτρονικού παράβολου.
Δείτε αναλυτικά την απόφαση στο dsanet.gr.
