Τμήμα Β΄ Μονομελές
Αγωγή κατά της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία «Οργανισμός Λιμένος
Ηγουμενίτσας ΑΕ», με την οποία ζητείται η αποκατάσταση θετικής ζημίας και ηθικής
βλάβης που υπέστη ο ενάγων από παράνομες, κατά τους ισχυρισμούς του,
παραλείψεις των οργάνων της εναγόμενης να λάβουν τα αναγκαία μέτρα για την
αποτροπή πρόκλησης φθορών στο αυτοκίνητό του από πλημμύρα που έλαβε χώρα
εντός της χερσαίας ζώνης του λιμένα Ηγουμενίτσας – Διατάξεις άρθρων 105 και 106
του ΕισΝΑΚ (π.δ/τος 456/1984, Α΄ 164). Κρίση, με προηγηθείσα μη οριστική απόφαση
του Δικαστηρίου, ότι οι ζημιογόνες παραλείψεις δεν συνιστούν παραλείψεις μόνο
οργάνων του εναγόμενου Οργανισμού, αλλά και οργάνων του Ελληνικού Δημοσίου
και του Δήμου Ηγουμενίτσας και ότι, για τον λόγο αυτό, τα δημόσια αυτά νομικά
πρόσωπα νομιμοποιούνται παθητικά στη δίκη, παρότι η κρινόμενη αγωγή δεν
στρέφεται ρητώς κατά αυτών και διαταγή κλήτευσής τους, προκειμένου να
παρασταθούν σε νέα δικάσιμο, ορισθείσα με την ίδια απόφαση. Ωστόσο, ακόμη και
εάν το οικείο νομοθετικό πλαίσιο καθιστά δυσχερή τον καθορισμό του νομικού
προσώπου κατά του οποίου πρέπει να στραφεί η αγωγή, δεν επιτρέπεται η μεταβολή
από το δικαστήριο του οικείου δικογράφου ως προς τον εναγόμενο. Συνεπώς,
ανακαλούμενης της προδικαστικής απόφασης, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 187
ΚΔΔ/μίας (ν. 2717/1999, Α΄ 97), κρίνεται ότι το Ελληνικό Δημόσιο και ο Δήμος
Ηγουμενίτσας δεν νομιμοποιούνται παθητικά στην παρούσα δίκη, ζήτημα το οποίο
εξετάζεται αυτεπαγγέλτως, ως αναγόμενο σε διαδικαστική προϋπόθεση της δίκης,
κατ’ άρθρα 35 και 72 ΚΔΔ/μίας, και, για τον λόγο αυτό, η παράστασή τους κατά τη
συζήτηση της υπόθεσης στο ακροατήριο πρέπει να κηρυχθεί άκυρη και να
αποβληθούν από τη δίκη. Οι Οργανισμοί Λιμένος ΑΕ, κατά τη διοίκηση, διαχείριση και
εκμετάλλευση των ζωνών λιμένων που τους έχουν παραχωρηθεί, ενεργούν κατά νόμο
ως διοικητικές αρχές, ήτοι ασκούν δημόσια εξουσία. Συνεπώς, αξιώσεις για την
αποκατάσταση περιουσιακής ζημίας και ηθικής βλάβης που προκαλούνται από
παράνομες πράξεις ή παραλείψεις των οργάνων τους κατά την άσκηση της ως άνω
δημόσιας εξουσίας που τους έχει ανατεθεί και δεν συνδέονται με την ιδιωτική
διαχείριση της περιουσίας τους, ούτε οφείλονται σε προσωπικό πταίσμα οργάνου,
που ενήργησε εκτός του κύκλου των υπηρεσιακών του καθηκόντων, συνιστούν
διοικητικές διαφορές υπαγόμενες στη δικαιοδοσία των διοικητικών δικαστηρίων.
Κρίση ότι, εν προκειμένω, τα αρμόδια όργανα του εναγόμενου Οργανισμού
παρέλειψαν, κατά παράβαση των εκ του νόμου υποχρεώσεών τους, να σχεδιάσουν
και να υλοποιήσουν έργα τοπικού χαρακτήρα, πρόσφορα και αναγκαία για την
πρόληψη πλημμυρικών φαινομένων εντός της χερσαίας ζώνης του λιμένα
Ηγουμενίτσας, με αποτέλεσμα το ΙΧΕ αυτοκίνητο του ενάγοντος, στο οποίο
εισέρρευσαν ύδατα συνεπεία έντονης βροχόπτωσης και της επακολουθήσασας
πλημμύρας της χερσαίας ζώνης του λιμένα, να υποστεί εκτεταμένες βλάβες, τόσο στο
εσωτερικό τμήμα (χώρος επιβατών) όσο και στο εξωτερικό (κινητήρας και αμάξωμα).
Κατ’ ακολουθία, ο εναγόμενος Οργανισμός υπέχει, καταρχήν, ευθύνη προς
αποζημίωση, κατ’ εφαρμογή των άρθρων 105 και 106 του ΕισΝΑΚ. Η ευθύνη αυτή,
μάλιστα, δεν αναιρείται από την ενδεχόμενη συντρέχουσα ευθύνη του Δήμου
Ηγουμενίτσας, λόγω παράλειψης συντήρησης και παρακολούθησης της κατάστασης
του ρέματος, δεδομένου ότι η ευθύνη περισσότερων φορέων δεν αποκλείει την
αυτοτελή ευθύνη εκάστου εξ αυτών. Εξάλλου, η ένσταση συνυπαιτιότητας του
ενάγοντος κρίνεται απορριπτέα ως αβάσιμη. Απορριπτέο ως αναπόδεικτο το αγωγικό
κονδύλι περί απομείωσης της εμπορικής αξίας του οχήματος – Δέχεται εν μέρει την
αγωγή. Αναγνωρίζει την υποχρέωση του εναγόμενου να καταβάλει στον ενάγοντα
μέρος του αιτούμενου ποσού, καθώς και ποσό 500€ για την αποκατάσταση της ηθικής
του βλάβης. Απορρίπτει το αίτημα κήρυξης της απόφασης προσωρινώς εκτελεστής,
διότι ότι ο ενάγων δεν επικαλείται ούτε αποδεικνύει τη συνδρομή εξαιρετικών λόγων,
κατ’ άρθρο 80 παρ. 3 του ΚΔΔ/μίας.
Απο το Διμηνιαίο Δελτίο Νομολογίας των Τακτικών Διοικητικών Δικαστηρίων
