Τμήμα Β΄ Τριμελές
Αγωγή με την οποία ζητείται χρηματική ικανοποίηση για την ψυχική οδύνη που
υπέστησαν οι ενάγοντες από τον θάνατο συγγενή τους, κατά τη διάρκεια
πλημμυρικού φαινομένου που εκδηλώθηκε στις 6.9.2023 εντός της διοικητικής
περιφέρειας του Δήμου Δομοκού, ο οποίος οφείλεται, κατά τους ισχυρισμούς των
εναγόντων, σε παράνομες παραλείψεις των οργάνων των εναγομένων – Άρθρα 105
και 106 του ΕισΝΑΚ και 932 ΑΚ. Από τις οικείες διατάξεις προκύπτει ότι στις
αρμοδιότητες των Περιφερειών περιλαμβάνεται ο σχεδιασμός, η μελέτη, η κατασκευή
και συντήρηση έργων αντιπλημμυρικής προστασίας, ενώ αρμόδια για τον συντονισμό,
προγραμματισμό, μελέτη και εκτέλεση δασοτεχνικών έργων ορεινής υδρονομίας
ήταν, κατά τον κρίσιμο χρόνο, τα όργανα της Διεύθυνσης Δασικών Έργων και
Υποδομών της Γενικής Διεύθυνσης Δασών και Δασικού Περιβάλλοντος της Γενικής
Γραμματείας Φυσικού Περιβάλλοντος και Υδάτων του Υπουργείου Περιβάλλοντος και
Ενέργειας, καθώς και τα όργανα της Διεύθυνσης Δασών Νομού Φθιώτιδας και του
οικείου Δασαρχείου. Περαιτέρω, η Ελληνική Αστυνομία δεν κινείται, κατά νόμο, μόνο
με βάση τα δελτία της ΕΜΥ, ούτε αρκεί ο γενικός (εκ των προτέρων) σχεδιασμός και οι
οδηγίες από την ΓΑΔΑ προς τις αρμόδιες περιφερειακές Υπηρεσίες, αλλά, εφόσον το
προσωπικό της τελεί σε διαρκή ετοιμότητα για την αντιμετώπιση έκτακτων αναγκών
και το ένστολο προσωπικό της θεωρείται ότι βρίσκεται σε διατεταγμένη υπηρεσία,
όποτε είναι αναγκαία η επέμβασή του, η Ελληνική Αστυνομία οφείλει να ενεργεί
λαμβάνοντας όλα τα ενδεδειγμένα μέτρα, σύμφωνα με όλα τα δεδομένα που έχει για
την αντιμετώπιση του εκάστοτε υφιστάμενου κινδύνου, τα δε αρμόδια αστυνομικά
όργανα προβαίνουν και σε διακοπή ή περιορισμό της κυκλοφορίας, αν το μέτρο αυτό
παρίσταται αναγκαίο. Εν προκειμένω, από τα στοιχεία της δικογραφίας αναδείχθηκαν
οι εξής παραλείψεις: α) των οργάνων της εναγόμενης Περιφέρειας να λάβουν
κατάλληλα αντιπλημμυρικά μέτρα και να προβούν σε καθαρισμό του επίμαχου
ρέματος, β) των οργάνων του εναγόμενου Ελληνικού Δημοσίου να δρομολογήσουν
την εκτέλεση κατάλληλων δασοτεχνικών έργων ορεινής υδρονομίας και να διακόψουν
την κυκλοφορία στην επίμαχη οδό και γ) των οργάνων αμφότερων των εναγομένων
να παράσχουν προσήκουσα κατά τα ανωτέρω ενημέρωση στον πληθυσμό του Δήμου
Δομοκού, οι οποίες συνδέονται αιτιωδώς με τον θάνατο του συγγενή των εναγόντων.
Ενόψει αυτών, το Δικαστήριο κρίνει ότι στοιχειοθετείται εις ολόκληρον ευθύνη των
εναγομένων, κατά τα άρθρα 105 και 106 του ΕισΝΑΚ, σε συνδυασμό με το άρθρο 932
του ΑΚ, για χρηματική ικανοποίηση των εναγόντων για την αποκατάσταση της
ψυχικής οδύνης που υπέστησαν από τον θάνατο του συγγενούς τους. Εξάλλου, τα
προβαλλόμενα από τα εναγόμενα περί ανωτέρας βίας είναι απορριπτέα ως αβάσιμα,
καθόσον ο κίνδυνος εκδήλωσης πλημμύρας στην περιοχή παρίστατο σε όλους τους
εμπλεκόμενους φορείς άμεσος, ανά πάσα στιγμή ενδεχόμενος και κατά τούτο
απολύτως προβλέψιμος. Εξάλλου, ο ισχυρισμός του Ελληνικού Δημοσίου περί αποκλειστικής υπαιτιότητας, άλλως περί συντρέχοντος πταίσματος του θανόντος,
είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι ο τελευταίος δεν επιχείρησε να
πραγματοποιήσει μετακίνηση, την οποία ευλόγως θα απέφευγε ο μέσος συνετός
άνθρωπος, αλλά επεδίωξε να μεταβεί στο ποιμνιοστάσιό του, προκειμένου να
διασφαλίσει το ζωϊκό του κεφάλαιο. Στα δε προειδοποιητικά μηνύματα, μέσω του
αριθμού 112, αναφερόταν ως ενδεικνυόμενο μέτρο ο «περιορισμός» των
μετακινήσεων (ήτοι, στις απολύτως απαραίτητες) στην επίμαχη περιοχή και όχι η
πλήρης απαγόρευση αυτών – Δέχεται εν μέρει την αγωγή. Αναγνωρίζει την
υποχρέωση της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας και του Ελληνικού Δημοσίου να
καταβάλουν, αλληλεγγύως και εις ολόκληρον, στην 1η ενάγουσα το ποσό των 80.000€
και σε καθένα από τους λοιπούς το ποσό των 40.000€.
Διμηνιαίο Δελτίο Νομολογίας των Τακτικών Διοικητικών Δικαστηρίων
