Τμήμα Ζ΄ Μονομελές
Έφεση Ανώνυμης Εταιρείας βαφής, παραγωγής και επεξεργασίας γουναρικών
κατά του Ελληνικού Δημοσίου με αίτημα την εξαφάνιση της απόφασης του
Διοικητικού Πρωτοδικείου Κοζάνης, με την οποία απορρίφθηκε προσφυγή της
εκκαλούσας ΑΕ κατά απόφασης του Περιφερειάρχη Δυτικής Μακεδονίας, με την
οποία επιβλήθηκε σε βάρος της πρόστιμο, ποσού 31.000 ευρώ, για παραβάσεις της
περιβαλλοντικής νομοθεσίας και κατά απόφασης του Συντονιστή Αποκεντρωμένης
Διοίκησης Ηπείρου-Δυτικής Μακεδονίας, με την οποία απορρίφθηκε ειδική διοικητική
προσφυγή που είχε ασκήσει κατά της ανωτέρω απόφασης του Περιφερειάρχη.
Διατάξεις άρθρων 21 παρ. 1 και 2 του ν. 4014/2011 που αντικατέστησε, σύμφωνα με
το άρθρο 31 παρ. 9 του νόμου αυτού, την παρ. 1 του άρθρου 30 του ν. 1650/1986 (Α΄
160) – Δέσμια αρμοδιότητα της Διοίκησης για την επιβολή διοικητικών κυρώσεων και
μέτρων στους παραβάτες σε περίπτωση ρύπανσης ή υποβάθμισης του περιβάλλοντος
και καταρχήν διακριτική της ευχέρεια ως προς το είδος της επιβαλλόμενης κύρωσης
με κριτήρια τη σοβαρότητα της παράβασης, τη συχνότητα, την υποτροπή, το ύψος
υπέρβασης των θεσμοθετημένων ορίων εκπομπών και την παραβίαση των
περιβαλλοντικών όρων και προτύπων περιβαλλοντικών δεσμεύσεων (πρβλ. ΣτΕ
416/2021, 268/2019, 171/2021, 268/2019). Επιβολή ενιαίας κύρωσης, έστω και εάν οι
παραβάσεις που διαπιστώθηκαν με τον έλεγχο είναι περισσότερες, εφόσον κατά την
επιμέτρηση του ενιαίου αυτού προστίμου εφαρμόζεται η αρχή της αναλογικότητας
(πρβλ. ΣτΕ 1944/2017, 798/2016, 1393/2016). Τέλος, η αιτιολογία της πράξης
επιβολής προστίμου νομίμως συμπληρώνεται από την έκθεση αυτοψίας και τα λοιπά
στοιχεία του φακέλου (ΣτΕ 1335/2018, 1438/2016, 1390/2016, 95/2016, 2543/2015,
4969/2014, ΔΕφΤρ 116/2025, ΔΕφΑθ 953/2022). Εν προκειμένω, επιβολή του
προστίμου διότι, σε έλεγχο που διενεργήθηκε το έτος 2019, διαπιστώθηκε, μέσω
δειγματοληψιών και εργαστηριακών αναλύσεων, η παρουσία επικίνδυνων ρυπαντών
(τετραχλωροαιθυλένιο, τριχλωροαιθυλένιο, χρώμιο και λιπαρές ουσίες) σε αγωγούς
ομβρίων και εγκαταστάσεις της επιχείρησης, σε συγκεντρώσεις που δεν
δικαιολογούνταν από την αδειοδοτημένη λειτουργία της. Απόρριψη της προσφυγής
και της έφεσης της εταιρείας ως προς όλους τους ισχυρισμούς. Κρίση ότι η εκκαλούσα
εταιρεία διέπραξε την περιβαλλοντική παράβαση, καθώς από ελέγχους και χημικές
αναλύσεις διαπιστώθηκε υπέρβαση των επιτρεπόμενων ορίων ρυπογόνων ουσιών
(τριχλωρο/τετραχλωροαιθυλένιο). Διοικητικές κυρώσεις επιβάλλονται σε βάρος του
υπεύθυνου της ρυπογόνου δραστηριότητας κατά δέσμια αρμοδιότητα και
ανεξαρτήτως υπαιτιότητάς του, τόσο σε περίπτωση επέλευσης είτε ρύπανσης είτε
υποβάθμισης του περιβάλλοντος, όσο και σε περίπτωση παραβίασης των διατάξεων
της περιβαλλοντικής νομοθεσίας, χωρίς να απαιτείται, επιπροσθέτως, να έχει ήδη
επέλθει βλάβη στο περιβάλλον. Περαιτέρω, κρίση ότι, ενόψει του δημόσιου σκοπού,
το ύψος του προστίμου είναι εύλογο, αναγκαίο δε και πρόσφορο ως μέτρο, οι δε
ισχυρισμοί της εκκαλούσας περί επιμέλειας που επέδειξε για την άμεση
αποκατάσταση από αυτήν της επελθούσας βλάβης και περί έλλειψης υπαιτιότητάς
της δεν περιλαμβάνονται μεταξύ των προσδιοριστικών και περιοριστικών (πρβλ. ΣτΕ
1772/2024 σκ. 6, 983/2023 σκ. 4, 1256/2022 σκ. 7 κ.ά.) του ύψους του προστίμου
στοιχείων της παρ. 1 του άρθρου 21 του ν. 4014/2011 (σοβαρότητα της παράβασης,
συχνότητα, υποτροπή, ύψος υπέρβασης των θεσμοθετημένων ορίων εκπομπών και
παραβίαση των περιβαλλοντικών όρων και προτύπων περιβαλλοντικών δεσμεύσεων),
τα οποία δύνανται να ληφθούν υπόψη για την επιμέτρηση του επιβλητέου προστίμου
Απόρριψη της έφεσης.
Διμηνιαίο Δελτίο Νομολογίας των Τακτικών Διοικητικών Δικαστηρίων ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2026
