Αριθμός Απόφασης: Α41/2026
Σύνθεση: Μονομελής
Εισηγήτρια: Ιωάννα Κανταρτζή
Προσφυγή κατά απόφασης Δημάρχου περί βεβαίωσης τελών χρήσης κοινόχρηστου χώρου (πεζοδρομίου) και επιβολής χρηματικού προστίμου αυθαίρετης χρήσης κοινόχρηστου χώρου. Οι διατάξεις του άρθρου 41 του ν. 3028/2002 (Α’ 153), που αφορούν στην αποκατάσταση επικίνδυνων και ετοιμόρροπων διατηρητέων μνημείων, είναι αυτοτελείς και διακριτές από τις διατάξεις του από 24.09/20.10.1958 β.δ. (Α’ 171), που αφορούν στην επιβολή τελών χρήσης και προστίμων αυθαίρετης χρήσης κοινόχρηστων χώρων, καθόσον οι διαδικασίες που προβλέπονται στις εν λόγω διατάξεις αποβλέπουν σε διαφορετικό σκοπό, ήτοι οι μεν πρώτες στην προστασία στο διηνεκές αναλλοίωτων των στοιχείων της πολιτιστικής κληρονομιάς που κρίνονται διατηρητέα, σε συνδυασμό με την προστασία του κοινού από στατικώς και δομικώς επικίνδυνα κτίρια, οι δε δεύτερες στη διασφάλιση της διατήρησης του κύριου προορισμού και του κοινόχρηστου χαρακτήρα των κοινόχρηστων χώρων. Ως εκ τούτου, η λήψη μέτρων για την προστασία των στοιχείων της πολιτιστικής κληρονομιάς – όπως είναι τα, χαρακτηρισθέντα από το Υπουργείο Πολιτισμού, ιστορικά διατηρητέα μνημεία και τα έργα τέχνης, καθώς και οι περιβάλλοντες αυτών χώροι – στα οποία (μέτρα) συγκαταλέγονται τα υποδειχθέντα από την αρμόδια επιτροπή του Υπουργείου Πολιτισμού μέτρα για την άρση του κινδύνου που απορρέει από τα επικίνδυνα και ετοιμόρροπα διατηρητέα μνημεία, κατ’ άρθρο 41 του ν. 3028/2002, δεν αναιρεί την υποχρέωση εξασφάλισης, εκ μέρους του ενδιαφερόμενου ιδιοκτήτη, των τυχόν λοιπών απαιτούμενων αδειών, σύμφωνα με τις διατάξεις της πολεοδομικής ή άλλης νομοθεσίας. Τέτοια άδεια είναι, μεταξύ άλλων, η άδεια χρήσης κοινόχρηστου χώρου, κατ’ άρθρο 13 του από 24.09/20.10.1958 β.δ., για τη χορήγηση της οποίας αρμόδια δεν είναι ουδεμία άλλη αρχή (παρ. 14), παρά μόνον ο δήμαρχος του Δήμου στην εδαφική επικράτεια του οποίου βρίσκεται ο εν λόγω κοινόχρηστος χώρος (παρ. 11), ο οποίος προβαίνει στη χορήγησή της κατόπιν υποβολής αίτησης, με συγκεκριμένο περιεχόμενο, από τον ενδιαφερόμενο (παρ. 6). Η άδεια αυτή, ως αφορώσα, κατά τη διατύπωση του νόμου, στην κατάληψη κοινόχρηστου χώρου, είναι διακριτή και ανεξάρτητη (και) από τις οικοδομικές άδειες που προβλέπονται και απαιτούνται, κατά περίπτωση, από την πολεοδομική νομοθεσία. Βάσει τούτων, ο προσφεύγων δύνατο να υποβάλει αίτηση στον Δήμο για τη χορήγηση άδειας κατάληψης κοινόχρηστου χώρου, με την απαραίτητη για την προστασία των διερχόμενων πεζών περίφραξη, καταβάλλοντας τα αναλόγως προβλεπόμενα τέλη και, συνεπώς, η μη υποβολή εκ μέρους του προσφεύγοντος τέτοιας αίτησης και, συνακόλουθα, η μη λήψη άδειας χρήσης κοινόχρηστου χώρου, καθιστούν την εκ μέρους του επίμαχη κατάληψη αυθαίρετη, κατά την έννοια του άρθρου 13 παρ. 8 του από 24.09/20.10.1958 β.δ., επιφέρουσα την επιβολή του αναλογούντος τέλους κατάληψης κοινόχρηστου χώρου και του ισόποσου αυτού προστίμου αυθαίρετης χρήσης κοινόχρηστου χώρου. Απορρίπτει την προσφυγή.
