Του Παναγιώτη Στάθη
Νέο δικαστικό μήνυμα για τις απολύσεις με αποδέκτη μάλιστα μια πανίσχυρη πολυεθνική εταιρία, στέλνει το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, που έκρινε την απόλυση μιας εργαζομένης έπειτα από περισσότερα από 20 χρόνια απασχόλησης στην ίδια επιχείρηση καταχρηστική και άκυρη.
Με την υπ’ αριθμ. 1058/2026 απόφασή του, το δικαστήριο έκρινε ότι η εργοδότρια εταιρεία δεν απέδειξε επαρκώς τους λόγους που επικαλέστηκε για την καταγγελία της σύμβασης, ενώ δεν είχε προηγουμένως εξετάσει τη δυνατότητα ηπιότερων μέτρων για τη συνέχιση της εργασιακής σχέσης.
Η δικαστική κρίση, αναδεικνύει ένα κρίσιμο ζήτημα για τα όρια του δικαιώματος απόλυσης: κατά πόσο ο εργοδότης μπορεί να προχωρά στην καταγγελία μιας σύμβασης εργασίας χωρίς να έχει εξετάσει εναλλακτικές λύσεις. Στο επίκεντρο βρίσκεται η αρχή της “ultima ratio”, δηλαδή η αντιμετώπιση της απόλυσης ως έσχατου μέσου.
Αιφνίδια απόλυση
Η εργαζόμενη είχε προσληφθεί το 2005 σε εταιρεία λιανικής πώλησης ειδών ένδυσης, με ευρύ κύκλο δραστηριοτήτων σε παγκόσμιο επίπεδο. Αρχικά απασχολήθηκε ως πωλήτρια, ενώ από το 2013 ανέλαβε καθήκοντα διευθύντριας καταστήματος, θέση αυξημένης ευθύνης την οποία διατήρησε έως την καταγγελία της σύμβασής της το 2025.
Κατά τη διάρκεια της απασχόλησής της δεν είχε καταγραφεί αρνητική αξιολόγηση, ενώ η επαγγελματική της εικόνα ήταν θετική, όπως επιβεβαιώθηκε και από τις μαρτυρικές καταθέσεις πρώην συναδέλφων της.
Η απόλυση πραγματοποιήθηκε αιφνιδιαστικά, χωρίς να της γνωστοποιηθεί συγκεκριμένος λόγος που να συνδέεται με την επαγγελματική της συμπεριφορά. Η εργοδότρια εταιρεία επικαλέστηκε στη συνέχεια, για πρώτη φορά ενώπιον του δικαστηρίου, αντισυμβατική συμπεριφορά της εργαζομένης.
Άλλη θέση εργασίας
Στην αξιολόγηση της υπόθεσης το δικαστήριο συνεκτίμησε και τη στάση της εταιρείας κατά το προγενέστερο στάδιο της συζήτησης της εργατικής διαφοράς ενώπιον της Επιθεώρησης Εργασίας. Ειδικότερα, η εργοδότρια δεν είχε αναφέρει τότε τους λόγους που επικαλέστηκε μεταγενέστερα στη δικαστική διαδικασία για να δικαιολογήσει την απόλυση.
Επιπλέον, η εταιρεία δεν είχε προτείνει στην εργαζόμενη την ανάληψη άλλης θέσης σε κάποιο από τα υποκαταστήματά της, ακόμη και με διαφορετικά ή υποδεέστερα καθήκοντα, παρά το γεγονός ότι εκείνη είχε δηλώσει ρητά τη διαθεσιμότητά της να συνεχίσει να εργάζεται. Το στοιχείο αυτό απέκτησε ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς δεν αποδείχθηκε ότι είχε προηγηθεί προσπάθεια εξεύρεσης εναλλακτικής λύσης πριν από την οριστική διακοπή της εργασιακής σχέσης.
Το σκεπτικό
Το Μονομελές Πρωτοδικείο έκρινε ότι οι ισχυρισμοί της εργοδότριας περί αντισυμβατικής συμπεριφοράς της εργαζομένης δεν αποδείχθηκαν επαρκώς. Συνεκτιμώντας τη μακρά διάρκεια της εργασιακής σχέσης, την απουσία αρνητικών αξιολογήσεων, τη θετική επαγγελματική εικόνα της εργαζομένης και την έλλειψη πρότασης για εναλλακτική απασχόληση, κατέληξε ότι η καταγγελία δεν εξυπηρετούσε το καλώς νοούμενο επιχειρηματικό συμφέρον της εταιρείας.
Κατά συνέπεια, αναγνώρισε την ακυρότητα της απόλυσης, επιδίκασε στην εργαζόμενη μισθούς υπερημερίας και υποχρέωσε την εργοδότρια να αποδέχεται τις υπηρεσίες της.
