ΤΟ
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Τμήμα Ζ΄ Μονομελές
Σ υ ν ε δ ρ ί α σ ε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 9 Φεβρουαρίου 2026, με δικαστή τον Γεώργιο Μελετλίδη, Πρωτοδίκη Δ.Δ. και γραμματέα την Αντωνία Παρηγόρη, δικαστική υπάλληλο,
γ ι α να δικάσει την προσφυγή με ημερομηνία κατάθεσης 29.7.2024,
τ η ς …., κατοίκου Αθηνών (οδός …..), η οποία παραστάθηκε διά του πληρεξούσιου δικηγόρου Αντωνίου Πίτσιου,
κ α τ ά του Ελληνικού Δημοσίου, το οποίο εκπροσωπείται από τον Προϊστάμενο της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (Δ.Ε.Δ.) της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων (Α.Α.Δ.Ε.) και δεν παραστάθηκε.
Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης, η διάδικος που παραστάθηκε στο ακροατήριο ανέπτυξε τους ισχυρισμούς της και ζήτησε όσα αναφέρονται στα πρακτικά.
Το Δικαστήριο μετά τη συνεδρίαση, αφού μελέτησε τη δικογραφία, σκέφτηκε κατά το νόμο.
Η κρίση του είναι η εξής:
1. Επειδή, με την κρινόμενη προσφυγή, για την άσκηση της οποίας καταβλήθηκε το νόμιμο παράβολο ποσού 100,00 ευρώ (σχετ. το ….. ηλεκτρονικό παράβολο), επιδιώκεται, παραδεκτώς, η ακύρωση της …./9.7.2024 απόφασης του Προϊσταμένου της Δ.Ε.Δ. της Α.Α.Δ.Ε., με την οποία απορρίφθηκε η …./13.3.2024 ενδικοφανής προσφυγή που άσκησε η προσφεύγουσα κατά της …./19.2.2024 απόφασης της Προϊσταμένης της Δ.Ο.Υ. Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης. Με την πράξη αυτή απορρίφθηκε η …./12.2.2024 αίτηση της προσφεύγουσας, με την οποία είχε ζητήσει, κατ’ εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 66 παρ. 29 του ν. 4646/2019 (Α΄ 201), σε συνδυασμό με τις διατάξεις του άρθρου 50 του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας (Κ.Φ.Δ., ν. 4987/2022, Α΄ 206), την απαλλαγή της από τη φερόμενη προσωπική και αλληλέγγυα ευθύνη της για την καταβολή των φορολογικών οφειλών, αναγόμενων στα οικονομικά έτη 2004, 2005, 2006, 2008, 2009, 2011 και 2012, που βεβαιώθηκαν ταμειακώς κατά τα έτη 2006, 2008, 2009, 2011 και 2013, της ήδη λυθείσας ομόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία «…..Ο.Ε.», της οποίας υπήρξε ομόρρυθμο μέλος.
2. Επειδή, νομίμως έλαβε χώρα η συζήτηση της υπόθεσης, παρά την απουσία του καθ’ ου, η κλήτευση του οποίου για την παρούσα μετ’ αναβολή δικάσιμο νομίμως παραλείφθηκε (σχετ. το από 30.10.2025 αποδεικτικό επίδοσης κλήσης του επιμελητή δικαστηρίων ….., με σύντμηση της προθεσμίας κλήτευσης σε 15 ημέρες, σε συνδυασμό με τα πρακτικά δημόσιας συνεδρίασης του Δικαστηρίου τούτου κατά τη δικάσιμο της 20ης.1.2026).
3. Επειδή, στο άρθρο 22 του Εμπορικού Νόμου (β.δ. της 19ης Απριλίου – 1ης Μαΐου 1835, Α΄ 15) οριζόταν ότι: «Οι ομόρρυθμοι συνεταίροι, οι αναφερόμενοι εις το καταστατικόν της εταιρείας έγγραφον, υπόκεινται αλληλεγγύως εις όλας τας υποχρεώσεις της εταιρείας, αν και υπογεγραμμένας παρ’ ενός μόνου των συνεταίρων, υπό την εμπορικήν όμως επωνυμίαν». Ακολούθως, ο ν. 4072/2012 (Α΄ 86), από την έναρξη ισχύος του οποίου (11.4.2012) καταργήθηκαν οι διατάξεις των άρθρων 18 – 28, 38, 39, 47 – 50 και 64 του Εμπορικού Νόμου (άρθρο 294 παρ. 2), και ο οποίος εφαρμόζεται και στις εταιρείες που κατά την έναρξη της ισχύος του δεν τελούν σε εκκαθάριση ή πτώχευση (άρθρο 294 παρ. 1), ορίζει στο άρθρο 249 ότι: «1. Ομόρρυθμη είναι η εταιρεία με νομική προσωπικότητα που επιδιώκει εμπορικό σκοπό και για τα χρέη της οποίας ευθύνονται παράλληλα όλοι οι εταίροι απεριόριστα και εις ολόκληρον. 2. Εφόσον δεν υπάρχει ειδική ρύθμιση στο παρόν κεφάλαιο, εφαρμόζονται στην ομόρρυθμη εταιρεία οι διατάξεις του αστικού κώδικα για την εταιρεία, με εξαίρεση τις διατάξεις των άρθρων 758 και 761 του Αστικού Κώδικα» και στο άρθρο 258 ότι: «1. Συμφωνία για περιορισμό ή αποκλεισμό της ευθύνης των εταίρων κατά την παράγραφο 1 του άρθρου 249 δεν ισχύει έναντι των τρίτων. […]. 3. Ο εταίρος που εισέρχεται στην εταιρεία ευθύνεται απεριόριστα και εις ολόκληρον και για τα υπάρχοντα πριν από την είσοδο του εταιρικά χρέη. Αντίθετη συμφωνία δεν ισχύει έναντι των τρίτων».
4. Επειδή, με βάση τις προαναφερθείσες διατάξεις, η ευθύνη των ομόρρυθμων μελών ομόρρυθμης εταιρείας ήταν – και παραμένει υπό το καθεστώς ισχύος του ν. 4072/2012 – προσωπική, απεριόριστη και εις ολόκληρον με εκείνη του νομικού προσώπου, εκτεινόμενη καταρχήν στο σύνολο των οφειλών της εταιρείας, ακόμη και αυτών που ανάγονται σε περίοδο πριν από την είσοδο του συνεταίρου (ΔΕφΘεσ 157/2023 σκ. 6 και 7, 827/2017 σκ. 3, ΕφΘεσ 2198/2006), ενώ εξακολουθεί να υπάρχει και μετά την αποχώρησή του από την εταιρεία για τα προ της αποχώρησής του εταιρικά χρέη, εφόσον, πάντως, η σχετική αξίωση κατά της εταιρείας γεννήθηκε προ της αποχώρησής του από αυτήν (ΣτΕ 359/2018 σκ. 6, 1202/2009 σκ. 3, πρβλ. ΣτΕ Ολομ. 674/2021 σκ. 12). Κρίσιμος δε, είναι ο χρόνος γένεσης της οφειλής (ΣτΕ 359/2018 σκ. 6), και όχι ο χρόνος ταμειακής βεβαίωσης αυτής (ΔΕφΑθ 3486/2021 σκ. 4, 3755/2020 σκ. 6, 1967/2020 σκ. 6, ΔΕφΘεσ 878/2021 σκ. 3 κ.ά.). Από τις ίδιες διατάξεις προκύπτει ότι οι ομόρρυθμοι εταίροι ευθύνονται για τις οφειλές της ομόρρυθμης εταιρείας έναντι των δανειστών της με την ατομική τους περιουσία απεριόριστα και εις ολόκληρον, ανεξαρτήτως της πρόβλεψης του καταστατικού όσον αφορά στην εταιρική συμμετοχή τους στα κέρδη ή τις ζημίες. Επομένως, καθένας από τους δανειστές έχει το δικαίωμα να απαιτήσει την οφειλόμενη αξίωση από οποιονδήποτε εκ των εταίρων, η ρύθμιση δε αυτή αποτελεί αναγκαστικό δίκαιο. Περαιτέρω, στις εσωτερικές τους σχέσεις οι εταίροι είναι καταρχήν ελεύθεροι να ορίσουν με το καταστατικό το ποσοστό κατά το οποίο θα συμμετέχει καθένας τους στις ζημίες της εταιρείας (οφειλές από εταιρικές υποχρεώσεις προς τρίτους), καθώς και στα κέρδη που θα προκύψουν τυχόν από τη λειτουργία αυτής, η σχετική, όμως, ρήτρα ισχύει μόνο για τις μεταξύ τους σχέσεις και όχι έναντι των δανειστών (ΔΕφΘεσ 878/2021 σκ. 6 και ΑΠ 1205/2001).
5. Επειδή, με τις διατάξεις του άρθρου 115 του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος (ν. 2238/1994, Α΄ 115), οι οποίες τυγχάνουν, εν προκειμένω, εφαρμογής, ως εκ του χρόνου στον οποίο ανάγονται οι φορολογικές οφειλές της ομόρρυθμης εταιρείας, καθιερώθηκε, για λόγους δημοσίου συμφέροντος, συνιστάμενους στη διασφάλιση της είσπραξης των φόρων και προστίμων που επιβάλλονται στα νομικά πρόσωπα του άρθρου 101 του ΚΦ.Ε., στα οποία δεν συγκαταλέγονταν, πάντως, οι προσωπικές εταιρείες, προσωπική και αλληλέγγυα ευθύνη των διοικούντων αυτά φυσικών προσώπων για την καταβολή των αντίστοιχων φορολογικών οφειλών (ΣτΕ 1585/2025 σκ. 5).
6. Επειδή, ακολούθως, τα ζητήματα της αλληλέγγυας ευθύνης των διοικούντων νομικά πρόσωπα ρυθμίστηκαν με το άρθρο 50 του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας (Κ.Φ.Δ., ν. 4174/2013, Α’ 170), οι διατάξεις του οποίου εφαρμόζονται από 1.1.2014, ημερομηνία έναρξης ισχύος του νέου Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος (Κ.Φ.Ε., ν. 4172/2013, Α΄ 167, βλ. ΣτΕ 2816/2020 επταμ., 498/2020 επταμ.), με το άρθρο 72 παρ. 25 του οποίου, όπως τροποποιήθηκε από το άρθρο 26 του ν. 4223/2013 (Α΄ 287), καταργήθηκαν, από της ενάρξεως ισχύος του, οι διατάξεις του παλαιού Κ.Φ.Ε., περιλαμβανομένων και εκείνων του άρθρου 115 αυτού. Ειδικότερα, το ανωτέρω άρθρο 50 του Κ.Φ.Δ. – ως ίσχυε μετά τη συμπλήρωση των παρ. 1 και 2 αυτού με τις παρ. 19 και 20, αντίστοιχα, του άρθρου 47 του ν. 4223/2013 και πριν από την αντικατάστασή του με το άρθρο 34 του ν. 4646/2019 (Α΄ 201) – όριζε ότι: «1. Τα πρόσωπα που είναι διευθυντές, πρόεδροι, διαχειριστές, διευθύνοντες σύμβουλοι, εντεταλμένοι στη διοίκηση και εκκαθαριστές των νομικών προσώπων και νομικών οντοτήτων κατά το χρόνο της διάλυσης ή συγχώνευσης τους, ευθύνονται προσωπικά και αλληλέγγυα για την πληρωμή του φόρου, τόκων και προστίμων που οφείλονται από αυτά τα νομικά πρόσωπα και τις νομικές οντότητες καθώς και του φόρου που παρακρατείται, ανεξάρτητα από το χρόνο βεβαίωσης τους […] 2. Τα πρόσωπα που αναφέρονται στην παράγραφο 1 ευθύνονται προσωπικώς και αλληλεγγύως για τους παρακρατούμενους φόρους, το ΦΠΑ και όλους τους επιρριπτόμενους φόρους και κατά τη διάρκεια λειτουργίας του νομικού προσώπου που εκπροσωπούν ως εξής: α) Αν έχει γίνει η παρακράτηση φόρου, όλα τα πρόσωπα που είχαν μία από τις ως άνω ιδιότητες από τη λήξη της προθεσμίας απόδοσης του φόρου και μετά, β) Αν δεν έχει γίνει η παρακράτηση φόρου, όλα τα πρόσωπα, που είχαν μία από τις πιο πάνω ιδιότητες κατά το χρόνο που υπήρχε η υποχρέωση παρακράτησης του φόρου. 3. […] 7. Πρόσωπα ευθυνόμενα για την καταβολή φόρου εκ μέρους του νομικού προσώπου ή της νομικής οντότητας σύμφωνα με το παρόν άρθρο δύνανται να ασκήσουν έναντι της Φορολογικής Διοίκησης, παράλληλα με το νομικό πρόσωπο ή τη νομική οντότητα, οποιοδήποτε δικαίωμα θα είχε στη διάθεση του το νομικό πρόσωπο ή η νομική οντότητα. 8. […]». Στη συνέχεια, με τις διατάξεις του άρθρου 34 του ν. 4646/2019 αντικαταστάθηκαν οι ανωτέρω διατάξεις των παραγράφων 1 και 2 του άρθρου 50 του Κ.Φ.Δ. ως εξής: «1. Τα πρόσωπα, που είναι εκτελεστικοί πρόεδροι, διευθυντές, γενικοί διευθυντές, διαχειριστές, διευθύνοντες σύμβουλοι, εντεταλμένοι στη διοίκηση και εκκαθαριστές των νομικών προσώπων και νομικών οντοτήτων, καθώς και τα πρόσωπα που ασκούν εν τοις πράγμασι τη διαχείριση ή διοίκηση νομικού προσώπου ή νομικής οντότητας, ευθύνονται προσωπικά και αλληλέγγυα για την πληρωμή του φόρου εισοδήματος, παρακρατούμενου φόρου, κάθε επιρριπτόμενου φόρου, Φόρου Προστιθέμενης Αξίας και του Ενιαίου Φόρου Ιδιοκτησίας Ακινήτων, που οφείλονται από αυτά τα νομικά πρόσωπα και τις νομικές οντότητες, ανεξάρτητα από τον χρόνο βεβαίωσής τους, ως και για τους τόκους, πρόστιμα, προσαυξήσεις και οποιεσδήποτε διοικητικές χρηματικές κυρώσεις επιβάλλονται επ’ αυτών, εφόσον συντρέχουν σωρευτικά οι κατωτέρω προϋποθέσεις: α. τα ανωτέρω πρόσωπα είχαν μια από τις ανωτέρω ιδιότητες είτε κατά τη διάρκεια λειτουργίας του νομικού προσώπου είτε κατά τον χρόνο λύσης, διάλυσης ή συγχώνευσής του είτε κατά τη διάρκεια της εκκαθάρισης του νομικού προσώπου, β. οι οφειλές κατέστησαν ληξιπρόθεσμες κατά τη διάρκεια της θητείας τους υπό κάποια εκ των ανωτέρω ιδιοτήτων με την επιφύλαξη των επόμενων εδαφίων. Αν οι οφειλές διαπιστώνονται μετά από έλεγχο, ως αλληλεγγύως υπεύθυνα πρόσωπα κατά την έννοια της παραγράφου αυτής νοούνται μόνο τα πρόσωπα στα οποία συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις των στοιχείων α΄ και γ΄ κατά το φορολογικό έτος ή την περίοδο στην οποία ανάγονται οι οφειλές αυτές. Σε περίπτωση που οι υπό παρ. 1 φορολογικές οφειλές έχουν υπαχθεί σε ρύθμιση, η αλληλέγγυα ευθύνη βαραίνει και τα πρόσωπα στα οποία συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις των στοιχείων α΄ και γ΄ κατά τον χρόνο που κάθε δόση της ρύθμισης κατέστη ληξιπρόθεσμη ή η ρύθμιση απωλέσθηκε. Για τα ποσά των τόκων, των προσαυξήσεων, των προστίμων και των λοιπών χρηματικών κυρώσεων, η αλληλέγγυα ευθύνη βαραίνει τα πρόσωπα που είναι αλληλεγγύως υπεύθυνα για την κύρια οφειλή επί της οποίας υπολογίζονται και επιβάλλονται τα ποσά αυτά, γ. οι εν λόγω οφειλές δεν καταβλήθηκαν ή δεν αποδόθηκαν στο Δημόσιο από υπαιτιότητα των ανωτέρω προσώπων. Το βάρος απόδειξης για την μη ύπαρξη υπαιτιότητας, φέρουν τα υπό παρ. 1 πρόσωπα. Με κοινή απόφαση του Υπουργού Οικονομικών και του Διοικητή της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων δύνανται να ορίζονται ενδεικτικά περιπτώσεις έλλειψης υπαιτιότητας. 2. […]».
7. Επειδή, περαιτέρω, στο άρθρο 66 παρ. 29 του ανωτέρω ν. 4646/2019, όπως η παράγραφος αυτή αντικαταστάθηκε αρχικά με την παρ. 2 του άρθρου 31 του ν. 4701/2020 (Α΄ 128), με αναδρομική ισχύ από την έναρξη ισχύος του νόμου 4646/2019 (12.12.2019) και, ακολούθως, με το άρθρο 39 του ν. 4797/2021 (Α΄ 66), ορίστηκαν τα εξής: «Οι παρ. 1 και 2 του άρθρου 50 του ν. 4174/2013, όπως αντικαθίστανται με τις διατάξεις του άρθρου 34 του παρόντος, ισχύουν από τη δημοσίευση του παρόντος και εφαρμόζονται και για οφειλές, οι οποίες έχουν βεβαιωθεί πριν από τη θέση σε ισχύ του παρόντος σε βάρος νομικών προσώπων και νομικών οντοτήτων για τις οποίες ευθύνονται αλληλεγγύως και προσωπικά τα φυσικά πρόσωπα κατ’ εφαρμογή του άρθρου 50 παρ. 1 και 2, όπως ίσχυε πριν την τροποποίησή του με τις διατάξεις του άρθρου 34 του παρόντος, του άρθρου 115 του ν. 2238/1994 (Α΄ 151), της παρ. 7 του άρθρου 22 του ν. 2648/1998 (Α΄ 238), της περ. β΄ του άρθρου 55 του ν. 2859/2000 (Α΄ 248), καθώς και κάθε άλλης διάταξης με την οποία θεσπίζεται αλληλέγγυα ευθύνη για οφειλές για τις οποίες εφαρμόζεται ο Κώδικας. Οι οφειλές αυτές παύουν να βαραίνουν τα αλληλεγγύως ευθυνόμενα πρόσωπα, εφόσον τα τελευταία δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις, που τίθενται με τις παρ. 1 και 2 του άρθρου 50 του ν. 4174/2013, όπως αντικαθίστανται με τις διατάξεις του άρθρου 34 του παρόντος για τη θεμελίωση της αλληλέγγυας ευθύνης και αίρονται τα σε βάρος τους ληφθέντα μέτρα. Για την εφαρμογή του προηγούμενου εδαφίου, υποβάλλεται αίτηση στην Υπηρεσία της Φορολογικής Διοίκησης που είναι αρμόδια για την επιδίωξη της είσπραξης των οφειλών μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2020 [προθεσμία που παρατάθηκε μέχρι τις 30 Ιουνίου 2021 με το προαναφερθέν άρθρο 39 του ν. 4797/2021]. Η αίτηση μπορεί να υποβληθεί και για εκκρεμείς υποθέσεις οφειλών κατά την έννοια της παρ. 50 του άρθρου 72 του ν. 4174/2013, όπως ισχύει, καθώς και για εκκρεμείς υποθέσεις οφειλών ενώπιον των αρμόδιων δικαστηρίων μετά από άσκηση ανακοπής. Η Φορολογική Διοίκηση εκδίδει αιτιολογημένη πράξη, με την οποία αποδέχεται ή απορρίπτει την αίτηση. Κατά της τυχόν απορριπτικής απόφασης ή της σιωπηρής απόρριψης της αίτησης μπορεί να ασκηθεί ενδικοφανής προσφυγή κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 63 του ν. 4174/2013. Ποσά που έχουν εισπραχθεί από τα πρόσωπα της παρ. 1 του άρθρου 50 του ν. 4174/2013 δεν επιστρέφονται». Εξάλλου, με το άρθρο 34 του ν. 5036/2023 (Α΄ 77), με ισχύ από την έναρξη ισχύος του ν. 4646/2019, καταργήθηκε η προθεσμία υποβολής της αίτησης του άρθρου 66 παρ. 29 του ν. 4646/2019.
8. Επειδή, στη συνέχεια, τα οριζόμενα στην προμνησθείσα διάταξη του άρθρου 50 του Κ.Φ.Δ., όπως οι παρ. 1 και 2 του άρθρου αυτού αντικαταστάθηκαν με τις διατάξεις του άρθρου 34 του ν. 4646/2019, επαναλήφθηκαν στην ταυτάριθμη διάταξη του ισχύοντος κατά τον κρίσιμο, εν προκειμένω, χρόνο νέου Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας (ν. 4987/2022, Α’ 206/4.11.2022), με το άρθρο πρώτο του οποίου κωδικοποιήθηκαν οι διατάξεις του Μέρους Α’ του προϊσχύσαντος Κ.Φ.Δ. (ν. 4174/2013), με παράλληλη κατάργηση των διατάξεων του τελευταίου (άρθρο 71 παρ. 4). Συγκεκριμένα, το άρθρο 50 του νέου Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας (ν. 4987/2022) ορίζει ότι: «1. Τα πρόσωπα που είναι εκτελεστικοί πρόεδροι, διευθυντές, γενικοί διευθυντές, διαχειριστές, διευθύνοντες σύμβουλοι, εντεταλμένοι στη διοίκηση και εκκαθαριστές των νομικών προσώπων και νομικών οντοτήτων, καθώς και τα πρόσωπα που ασκούν εν τοις πράγμασι τη διαχείριση ή διοίκηση νομικού προσώπου ή νομικής οντότητας, ευθύνονται προσωπικά και αλληλέγγυα για την πληρωμή του φόρου εισοδήματος, παρακρατούμενου φόρου, κάθε επιρριπτόμενου φόρου, Φ.Π.Α. και του ΕΝ.Φ.Ι.Α., που οφείλονται από αυτά τα νομικά πρόσωπα και τις νομικές οντότητες, ανεξάρτητα από τον χρόνο βεβαίωσής τους, ως και για τους τόκους, πρόστιμα, προσαυξήσεις και οποιεσδήποτε διοικητικές χρηματικές κυρώσεις επιβάλλονται επ` αυτών, εφόσον συντρέχουν σωρευτικά οι κατωτέρω προϋποθέσεις: α) τα ανωτέρω πρόσωπα είχαν μια από τις ανωτέρω ιδιότητες είτε κατά τη διάρκεια λειτουργίας του νομικού προσώπου ή της νομικής οντότητας είτε κατά τον χρόνο λύσης, διάλυσης ή συγχώνευσής τους είτε κατά τη διάρκεια της εκκαθάρισής τους, β) οι οφειλές κατέστησαν ληξιπρόθεσμες κατά τη διάρκεια της θητείας τους υπό κάποια εκ των ανωτέρω ιδιοτήτων με την επιφύλαξη των επόμενων εδαφίων. Αν οι οφειλές διαπιστώνονται μετά από έλεγχο, ως αλληλεγγύως υπεύθυνα πρόσωπα κατά την έννοια της παρούσας παραγράφου νοούνται μόνο τα πρόσωπα στα οποία συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις των περ. α` και γ` κατά το φορολογικό έτος ή την περίοδο στην οποία ανάγονται οι οφειλές αυτές. Σε περίπτωση που οι φορολογικές οφειλές της παρούσας παραγράφου έχουν υπαχθεί σε ρύθμιση, η αλληλέγγυα ευθύνη βαραίνει και τα πρόσωπα στα οποία συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις των περ. α` και γ` κατά τον χρόνο που κάθε δόση της ρύθμισης κατέστη ληξιπρόθεσμη ή η ρύθμιση απωλέσθηκε. Για τα ποσά των τόκων, των προσαυξήσεων, των προστίμων και των λοιπών χρηματικών κυρώσεων, η αλληλέγγυα ευθύνη βαραίνει τα πρόσωπα που είναι αλληλεγγύως υπεύθυνα για την κύρια οφειλή επί της οποίας υπολογίζονται και επιβάλλονται τα ποσά αυτά, γ) οι εν λόγω οφειλές δεν καταβλήθηκαν ή δεν αποδόθηκαν στο Δημόσιο από υπαιτιότητα των ανωτέρω προσώπων. Το βάρος απόδειξης για τη μη ύπαρξη υπαιτιότητας φέρουν τα πρόσωπα της παρούσας παραγράφου. Με κοινή απόφαση του Υπουργού Οικονομικών και του Διοικητή δύνανται να ορίζονται ενδεικτικά περιπτώσεις έλλειψης υπαιτιότητας. 2. […]» και το άρθρο 71 αυτού ότι: «1. Όπου σε κείμενες διατάξεις γίνεται παραπομπή ή αναφορά σε διάταξη του Μέρους Α’ του ν. 4174/2013 (Α’ 170) ή του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας (Κ.Φ.Δ.), ή γενικά στον ν. 4174/2013 ή στον Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας (Κ.Φ.Δ.), εφεξής νοείται η αντίστοιχη διάταξη του παρόντος Κώδικα ή ο παρών Κώδικας. 2. […]. 3. […]. 4. Οι κωδικοποιούμενες διατάξεις του Μέρους Α’ και το Παράρτημα του ν. 4174/2013 καταργούνται.».
9. Επειδή, στην προκείμενη περίπτωση, από τα στοιχεία του φακέλου της δικογραφίας προκύπτουν τα εξής: Η προσφεύγουσα διετέλεσε ομόρρυθμη εταίρος της ήδη λυθείσας ομόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία «…. Ο.Ε.» (σχετ. το αντίγραφο ιδιωτικού συμφωνητικού λύσης της παραπάνω εταιρείας, το οποίο φέρεται ότι συντάχθηκε στις 11.12.2006, αλλά φέρει βέβαιη χρονολογία 20.12.2013 από τη Δ.Ο.Υ. Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης και από το οποίο προκύπτει ότι η προσφεύγουσα εισήλθε στην εταιρεία με ποσοστό συμμετοχής 15% στις 14.5.2002). Με την …./12.2.2024 αίτησή της προς τη Δ.Ο.Υ. Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης, ζήτησε την απαλλαγή της, κατ’ εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 66 παρ. 29 του ν. 4646/2019, σε συνδυασμό με τις διατάξεις του άρθρου 50 του Κ.Φ.Δ., από τη φερόμενη προσωπική και αλληλέγγυα ευθύνη της για την καταβολή των φορολογικών οφειλών της ανωτέρω ομόρρυθμης εταιρείας, όπως αυτές αποτυπώνονται στην …../10.1.2024 ατομική ειδοποίηση καταβολής υπερημερίας της ως άνω Δ.Ο.Υ., προβάλλοντας ότι ουδέποτε διετέλεσε πραγματική διαχειρίστρια και εκπρόσωπος της εν λόγω εταιρείας και ότι ουδόλως αναμείχθηκε στις εταιρικές υποθέσεις, καθώς και ότι το δικαίωμα του Δημοσίου προς εν ευρεία έννοια βεβαίωση των φορολογικών οφειλών της επίμαχης εταιρείας έχει υποπέσει σε παραγραφή. Ειδικότερα, με την προαναφερόμενη ατομική ειδοποίηση, που κατά τα ιστορούμενα στο δικόγραφο επιδόθηκε στην προσφεύγουσα στις 18.1.2024 με συστημένη επιστολή, η τελευταία κλήθηκε να καταβάλει, υπό την ιδιότητά της ως ομόρρυθμης εταίρου της εν λόγω εταιρείας, το συνολικό ποσό των 197.718,33 ευρώ, το οποίο αναλύεται σε ληξιπρόθεσμο υπόλοιπο βασικών φορολογικών οφειλών του νομικού προσώπου, αναγόμενων στα οικονομικά έτη 2004, 2005, 2006, 2008, 2009, 2011 και 2012, που βεβαιώθηκαν ταμειακώς κατά τα έτη 2006, 2008, 2009, 2011 και 2013, ύψους 68.582,93 ευρώ και σε προσαυξήσεις/τόκους/πρόστιμα εκπρόθεσμης καταβολής ύψους 129.135,40 ευρώ. Με την …../19.2.2024 απόφαση («απάντηση σε αίτηση») της Προϊσταμένης της Δ.Ο.Υ. Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης απορρίφθηκε η ανωτέρω αίτηση με την αιτιολογία ότι η προσφεύγουσα ως ομόρρυθμο μέλος της ανωτέρω εταιρείας ευθύνεται προσωπικά, αλληλέγγυα και εις ολόκληρον για τις οφειλές που περιλαμβάνονται στην …../10.1.2024 ατομική ειδοποίηση, αφενός διότι οι διατάξεις της εμπορικής νομοθεσίας που διέπουν την ευθύνη των ομόρρυθμων εταίρων είναι ειδικότερες σε σχέση με εκείνες του άρθρου 50 του Κ.Φ.Δ., καθώς κριτήριο εφαρμογής τους είναι η ιδιαίτερη σχέση των προσώπων που συμμετέχουν στην ομόρρυθμη εταιρεία με την τελευταία και όχι η ανάμειξή τους στη διοίκησή της, όπως απαιτούν οι διατάξεις του άρθρου 50 του Κ.Φ.Δ., αφετέρου διότι το δικαίωμα το Ελληνικού Δημοσίου προς βεβαίωση και είσπραξη των εν λόγω οφειλών δεν έχει υποπέσει σε παραγραφή. Κατά της ανωτέρω απόφασης η προσφεύγουσα άσκησε την …../13.3.2024 ενδικοφανή προσφυγή, η οποία απορρίφθηκε με την ήδη προσβαλλόμενη …./9.7.2024 απόφαση του Προϊσταμένου της Δ.Ε.Δ..
10. Επειδή, όπως είναι γνωστό στο Δικαστήριο από άλλη δικαστική του ενέργεια (άρθρο 144 παρ. 2 του Κ.Δ.Δ.), με την …./2025 απόφασή του (Τμήμα Β΄ – Μονομελές) απορρίφθηκε ουσία η ασκηθείσα από την προσφεύγουσα, με αριθμό καταχώρισης ΑΚ……/9.2.2024, ανακοπή κατά της προαναφερόμενης …./10.1.2024 ατομικής ειδοποίησης καταβολής υπερημερίας. Με την ανακοπή αυτή είχε προβάλει ότι: α) ουδέποτε αναμείχθηκε στην διαχείριση της πρωτοφειλέτριας εταιρείας «…. Ο.Ε.» και απέκτησε την ιδιότητα της εταίρου αποκλειστικά προς διευκόλυνση του πατέρα της, στον οποίο είχε τυφλή εμπιστοσύνη, β) κατά το κρίσιμο χρονικό διάστημα που εισήλθε στην ανωτέρω εταιρεία ήταν σπουδάστρια της Σχολής Σχεδιασμού και Παραγωγής Ενδυμάτων του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, από το έτος 2006 έως το έτος 2014 εργάστηκε στην ….. ως βοηθός πωλήσεων και visual merchandiser, από το 2014 έως το 2018 ως υπεύθυνη δικτύου πωλήσεων χονδρικής στην σχεδιάστρια ….. και από το 2018 απασχολείται ως visual merchandiser στην εταιρεία ……, γ) το δικαίωμα του Δημοσίου προς εν ευρεία έννοια βεβαίωση των φορολογικών οφειλών της εν λόγω εταιρείας έχει υποπέσει σε παραγραφή, δ) το δικαίωμα του Δημοσίου να βεβαιώσει ταμειακώς τις οφειλές Φ.Π.Α. χρήσεων 2004, 2005, 2006, προστίμου Κ.Β.Σ. χρήσης 2005 και τέλους επιτηδεύματος και εισφοράς αλληλεγγύης χρήσεων 2010 και 2011 υπέπεσε στην τριετή παραγραφή της παρ. 1 του άρθρου 71 του ν. 542/1977, ε) το δικαίωμα του Δημοσίου να εισπράξει τα χρέη που περιλαμβάνονται στην ατομική ειδοποίηση έχει υποπέσει στην πενταετή παραγραφή της παρ. 2 του άρθρου 86 του ν. 2362/1995 και στ) η επιδίωξη της είσπραξης των προσαυξήσεων, τόκων και προστίμων εκπρόθεσμης καταβολής ύψους 129.135,40 ευρώ αλλά και της κύριας οφειλής ύψους 8.790 ευρώ από πρόστιμο Κ.Β.Σ. που βεβαιώθηκε ταμειακώς με την …./8.7.2009 πράξη αντίκειται στην προβλεπόμενη στην παρ. 1 του άρθρου 4 του Έβδομου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ απαγόρευση (αρχή «ne bis in idem»), διότι ήδη έχει προηγηθεί η αμετάκλητη καταδίκη της ίδιας για τις ίδιες πράξεις με τις …./13.4.2011 και …../3.2.2014 αποφάσεις του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης.
11. Επειδή, ήδη, με την υπό κρίση προσφυγή, όπως αυτή αναπτύσσεται με το κατατεθέν στις 6.2.2026 υπόμνημα, η προσφεύγουσα ζητά την ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης, επαναλαμβάνοντας τους ισχυρισμούς που προέβαλε και με την ενδικοφανή προσφυγή της και οι οποίοι είναι ταυτόσημοι με τους παρατεθέντες στην προηγούμενή σκέψη υπό στοιχεία (α), (β), (γ), (δ) και (στ) λόγους που προβλήθηκαν με την ανακοπή. Ενόψει τούτων, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η φορολογική διοίκηση ερμήνευσε εσφαλμένως τις διατάξεις του άρθρου 50 του Κ.Φ.Δ., οι οποίες, κατά τους ισχυρισμούς της, είναι εφαρμοστέες στην υπό κρίση περίπτωση και, επομένως, προς θεμελίωση της προσωπικής και αλληλέγγυας ευθύνης της για την καταβολή των φορολογικών οφειλών της ομόρρυθμης εταιρείας, πρέπει να συντρέχουν σωρευτικώς οι προϋποθέσεις που θέτει ο νόμος αυτός, γεγονός που, κατά τα ανωτέρω προβαλλόμενα από αυτήν, δεν ισχύει. Προς απόδειξη των ισχυρισμών της προσκομίζει σχετικά έγγραφα. Αντιθέτως, το καθ’ ου, με την από 17.12.2025 έκθεση απόψεων, ζητά την απόρριψη της προσφυγής.
12. Επειδή, υπό τα ανωτέρω δεδομένα, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη ότι η προσφεύγουσα κλήθηκε να καταβάλει τις βεβαιωμένες σε βάρος της ομόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία «…. Ο.Ε.» φορολογικές οφειλές, ως προσωπικώς και αλληλεγγύως ευθυνόμενη μαζί με το νομικό πρόσωπο της εταιρείας, υπό την ιδιότητά της ως ομόρρυθμης εταίρου αυτής – ιδιότητα που δεν αμφισβητεί – και όχι υπό την ιδιότητα του διοικούντος ή εκπροσωπούντος την οφειλέτρια εταιρεία φυσικού προσώπου, όπως εσφαλμένως υπολαμβάνει αυτή (ΔΕφΘεσ 184/2025 σκ. 13, ΔΕφΑθ 1782/2023 σκ. 7, πρβλ. ΔΕφΘεσ 614/2026 σκ. 7, 160/2026 σκ. 7). Εξάλλου, οι διατάξεις του άρθρου 50 του Κ.Φ.Δ. (ν. 4987/2022) ρυθμίζουν την ευθύνη φυσικών προσώπων, που ασκούν καθήκοντα διοίκησης ή εκπροσώπησης νομικών προσώπων και νομικών οντοτήτων, ως ευθυνόμενων προσωπικώς και αλληλεγγύως για τις φορολογικές οφειλές των τελευταίων, και δεν αποτελούν διατάξεις ειδικότερες σε σχέση με αυτές των παρατεθέντων στη σκέψη 3 της παρούσας άρθρων του Εμπορικού Νόμου και ήδη του ν. 4070/2012, εφόσον το πεδίο εφαρμογής τους δεν συμπλέκεται, ώστε να τίθεται ζήτημα εφαρμογής της ειδικότερης διάταξης, αλλά, αντίθετα, ο λόγος, για τον οποίο ομόρρυθμος εταίρος υπέχει αλληλέγγυα προσωπική ευθύνη με την οικεία εταιρεία για χρέη της τελευταίας από φορολογικές οφειλές, είναι αποκλειστικά οι τελευταίες ως άνω διατάξεις, οι θεσπίζουσες προσωπική αλληλέγγυα ευθύνη των ομόρρυθμων εταίρων κατά την εκτέλεση αξιώσεων πάσης φύσεως τρίτων κατά της εταιρείας (πρβλ. ΔΕφΘεσ 614/2026 σκ. 7, 160/2026 σκ. 7). Επομένως, δεδομένου ότι η ευθύνη της προσφεύγουσας ερείδεται στις παραπάνω διατάξεις, με τις οποίες καθιερώνεται ευθύνη των ομόρρυθμων εταίρων εκ μόνης της ιδιότητάς τους αυτής και χωρίς να απαιτείται να ασκούν πράξεις διαχείρισης και ανεξαρτήτως του αν οι διατάξεις του άρθρου 50 του Κ.Φ.Δ. μπορούν, καταρχήν, να εφαρμοστούν και σε πρόσωπα που διοικούν προσωπικές εταιρίες (ΣτΕ 1585/2025 σκ. 7, 1728/2023 σκ. 7 in fine), όσα με την υπό κρίση προσφυγή προβάλλονται περί εφαρμογής, εν προκειμένω, των διατάξεων του άρθρου 50 του Κ.Φ.Δ, είναι απορριπτέα ως αβάσιμα (ΔΕφΑθ 1782/2023 σκ. 7, πρβλ. ΔΕφΘεσ 614/2026 σκ. 7, 160/2026 σκ. 7). Περαιτέρω, όλοι οι συναφείς ισχυρισμοί περί της μη ανάμειξής της στη διαχείριση της εταιρείας, είναι, σε κάθε περίπτωση, απορριπτέοι ως αλυσιτελώς προβαλλόμενοι, καθώς ενδεχόμενη μη ανάμειξη της προσφεύγουσας στη διαχείριση των εταιρικών υποθέσεων ουδεμία νομική συνέπεια έχει εν προκειμένω, όπως ήδη αναφέρθηκε. Οι δε λοιποί ισχυρισμοί της προσφεύγουσας περί εφαρμογής της αρχής «ne bis in idem» και παραγραφής του δικαιώματος του καθ’ ου να βεβαιώσει εν ευρεία έννοια (ήτοι να καταλογίσει) τις ένδικες οφειλές της ομόρρυθμης εταιρείας και να βεβαιώσει αυτές εν στενή έννοια (ταμειακώς), εάν θεωρηθεί ότι δεν προβάλλονται συνδεόμενοι με την εφαρμογή του άρθρου 50 του Κ.Φ.Δ., αυτοί πάντως προβάλλονται απαραδέκτως στο πλαίσιο εκδίκασης της υπό κρίση διαφοράς, που γεννήθηκε από την απόρριψη της αίτησης της προσφεύγουσας για απαλλαγή από την προβλεπόμενη στην ως άνω διάταξη του Κ.Φ.Δ. ευθύνη. Άλλωστε, οι ισχυρισμοί αυτοί της προσφεύγουσας κρίθηκαν και απορρίφθηκαν με την …../2025 απόφαση (βλ. σκέψη 10 της παρούσας). Κατόπιν τούτων, το Δικαστήριο κρίνει ότι, κατ’ ορθή ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου, ο Προϊστάμενος της Δ.Ε.Δ. απέρριψε την ενδικοφανή προσφυγή της προσφεύγουσας κατά της ……/19.2.2024 απόφασης της Προϊσταμένης της Δ.Ο.Υ. Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης, απορριπτομένης της προσφυγής στο σύνολό της. Περαιτέρω, το καταβληθέν παράβολο πρέπει να καταπέσει υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου (άρθρο 277 παρ. 9 εδ. α΄ του Κ.Δ.Δ.) και, κατ’ εκτίμηση των περιστάσεων, να απαλλαγεί η προσφεύγουσα από τα δικαστικά έξοδα του καθ’ ου (άρθρο 275 παρ. 1 εδ. τελευταίο του Κ.Δ.Δ.).
ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ
Απορρίπτει την προσφυγή.
Διατάσσει την κατάπτωση του καταβληθέντος παραβόλου υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου.
Απαλλάσσει την προσφεύγουσα από τα δικαστικά έξοδα του καθ’ ου.
Η απόφαση δημοσιεύθηκε στη Θεσσαλονίκη, στο ακροατήριο του Δικαστηρίου, κατά την έκτακτη δημόσια συνεδρίαση στις 31 Ιουλίου 2026.
Ο ΔΙΚΑΣΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΕΛΕΤΛΙΔΗΣ ΑΝΤΩΝΙΑ ΠΑΡΗΓΟΡΗ
