ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Αγωγή 105-106 ΕισΝΑΚ – Αγωγή με αίτημα την επιδίκαση χρηματικής ικανοποίησης για την αποκατάσταση ηθικής βλάβης από πράξεις επιβολής τελών για αυθαίρετη κατάληψη κοινοχρήστου χώρου και σχετικού προστίμου – Όταν η παρανομία, στην οποία ο ενάγων θεμελιώνει την αξίωσή του για αποκατάσταση ζημίας του (περιουσιακής ή μη), εδράζεται σε πράξη ή παράλειψη της φορολογικής αρχής υποκείμενη σε προσφυγή ουσίας, κάμπτεται ο κανόνας της αυτοτέλειας της αγωγής και απαγορεύεται ο παρεμπίπτων έλεγχος της νομιμότητας της πράξης ή παράλειψης αυτής από τον δικαστή της αγωγής – Κατά των επίδικων καταλογιστικών πράξεων, φερόμενων ως ζημιογόνων εκτελεστών διοικητικών πράξεων, από την προσβολή των οποίων αναφύεται διαφορά την οποία ο νομοθέτης έχει χαρακτηρίσει ως φορολογική, δεν έχει ασκηθεί προσφυγή – Επομένως, δεν μπορεί να ελεγχθεί παρεμπιπτόντως από το Δικαστήριο η νομιμότητά τους στο πλαίσιο της ασκηθείσας αγωγής – Απορρίπτει την αγωγή ως απαράδεκτη
ΤΟ
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΤΜΗΜΑ
Θ’ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ
Σ υ ν ε δ ρ ί α σ ε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 23 Σεπτεμβρίου 2025, με Δικαστή τη Θωμαή Ηλία, Πρωτοδίκη Δ.Δ., και γραμματέα την Αμαλία Σκιά, δικαστική υπάλληλο,
γ ι α να δικάσει την αγωγή με χρονολογία κατάθεσης 8 Απριλίου 2019 (ΑΓ…/2019) και Εθνικό Αριθμό Υπόθεσης …,
τ ο υ … του …, κατοίκου Πυλαίας του Δήμου Πυλαίας-Χορτιάτη του Ν. Θεσσαλονίκης (οδός …), ο οποίος δεν παραστάθηκε,
κ α τ ά του Δήμου Πυλαίας-Χορτιάτη, που εκπροσωπείται νομίμως από τον Δήμαρχό του και παραστάθηκε με τον με πάγια αντιμισθία δικηγόρο του Κωνσταντίνο Παπαδόπουλο, ο οποίος (δικηγόρος) κατέθεσε δήλωση, σύμφωνα με το άρθρο 29 παρ.1 του ν.2915/2001, περί μη εμφάνισής του.
Α φ ο ύ μ ε λ έ τ η σ ε τ α σ χ ε τ ι κ ά έ γ γ ρ α φ α.
Σ κ έ φ θ η κ ε σ ύ μ φ ω ν α μ ε τ ο ν Ν ό μ ο.
1. Ε π ε ι δ ή, η υπό κρίση αγωγή, – η πρόοδος της επί αυτής ανοιγείσας δίκης και μόνο όσον αφορά στην αγωγική αξίωση για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που ο ενάγων ισχυρίζεται ότι υπέστη από τον, κατά τους ισχυρισμούς του, παράνομο καταλογισμό, με την υπ’ αριθμ. …/8-2-2013 απόφαση του Δημάρχου του Δήμου Πυλαίας-Χορτιάτη και την υπ’ αριθμ. …/20-2-2015 απόφαση του Αντιδημάρχου Διοικητικών και Οικονομικών Υπηρεσιών του ίδιου Δήμου, τελών χρήσης κοινόχρηστου χώρου και σχετικών προστίμων, ανεστάλη με την Α…/2023 εν μέρει οριστική και εν μέρει αναβλητική απόφαση του Δικαστηρίου τούτου (Τμήμα Θ’ – Μονομελές), μέχρι να δημοσιευθεί απόφαση της επταμελούς σύνθεσης του Α’ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας επί της παραπομπής της υπόθεσης που έγινε με την …/2023 της πενταμελούς σύνθεσης του ίδιου Τμήματος και, συγκεκριμένα, επί του νομικού ζητήματος του εάν το δικαστήριο της αγωγής, ανεξαρτήτως του είδους της ζημίας του ενάγοντος, έχει εξουσία να ελέγχει παρεμπιπτόντως τη νομιμότητα πράξεων ή παραλείψεων των φορολογικών Αρχών κατά των οποίων δεν έχει ασκηθεί προσφυγή και άρα αυτές τεκμαίρονται νόμιμες–, νομίμως επανεισάγεται προς συζήτηση κατά το μέρος τούτο μετά τη δημοσίευση της 335/2025 απόφασης της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας, στην οποία είχε παραπεμφθεί, λόγω σπουδαιότητας, τελικώς, το ως άνω ζήτημα, με την …/2023 απόφαση της επταμελούς σύνθεσης του Α’ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας.
2. Ε π ε ι δ ή, με την κρινόμενη αγωγή, ο ενάγων ζητεί να αναγνωριστεί η υποχρέωση του εναγομένου Δήμου Πυλαίας-Χορτιάτη να του καταβάλει, με τον νόμιμο τόκο υπερημερίας από την επίδοση της αγωγής, το ποσό των 10.000 ευρώ, ως χρηματική ικανοποίηση για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης και, ειδικότερα, για την προσβολή της προσωπικότητας που αυτός υπέστη από την, κατά τους ισχυρισμούς του, καταχρηστική και παράνομη συμπεριφορά των οργάνων του εναγομένου, λόγω του παράνομου καταλογισμού, σε βάρος του, με την υπ’ αριθμ. …/8-2-2013 απόφαση του Δημάρχου του, τέλους χρήσης κοινοχρήστου χώρου και σχετικού προστίμου, με την αιτιολογία της αυθαίρετης εκ μέρους του τοποθέτησης οικοδομικών υλικών σε κοινόχρηστο χώρο, και του εκ νέου καταλογισμού, με την υπ’ αριθμ. …/20-2-2015 απόφαση του Αντιδημάρχου Διοικητικών και Οικονομικών Υπηρεσιών του εναγομένου Δήμου, τέλους χρήσης κοινόχρηστου χώρου και σχετικού προστίμου, με την αιτιολογία της αυθαίρετης κατάληψης, με μπάζα και χαλίκια, κοινόχρηστου χώρου, εμβαδού 2 τ.μ. έμπροσθεν της οικίας του.
3. Ε π ε ι δ ή, όπως κρίθηκε με την 335/2025 απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας (σκέψεις 17 και 18), με τις διατάξεις του άρθρου 78 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας [ο οποίος κυρώθηκε με το άρθρο πρώτο του ν.2717/1999 (Α’ 97 – Κ.Δ.Δ.)], σύμφωνα με τις οποίες: «Με την επιφύλαξη όσων ορίζονται στην παρ.4 του άρθρου 71 ή σε τυχόν άλλες ειδικές διατάξεις, αγωγή για αξίωση που θεμελιώνεται στο παράνομο εκτελεστής διοικητικής πράξης … δεν είναι απαράδεκτη αν, κατά της πράξης ή παράλειψης αυτής, δεν ασκήθηκε το από τις κείμενες διατάξεις προβλεπόμενο ένδικο βοήθημα. Στην περίπτωση αυτήν, κατά την εκδίκαση της αγωγής έχουν εφαρμογή τα οριζόμενα στην παρ.2 του άρθρου 80.» και της παραγράφου 2 του άρθρου 80, κατά τις οποίες: «Με την επιφύλαξη των οριζομένων στην παρ.4 του άρθρου 71 ή σε τυχόν άλλες ειδικές διατάξεις, αν η αξίωση θεμελιώνεται στο παράνομο εκτελεστής διοικητικής πράξης ή παράλειψης, το δικαστήριο, εφόσον δεν υπάρχει δεδικασμένο, κρίνει παρεμπιπτόντως τη νομιμότητα της πράξης ή παράλειψης αυτής.», επαναλήφθηκαν, κατ’ ουσίαν, οι διατάξεις της παραγράφου 2 του άρθρου 19 του ν.1868/1989 (Α’ 230) (βλ. και αιτιολογική έκθεση επί των άρθρων 78 και 80 του Κ.Δ.Δ.), με το οποίο είχαν ρυθμισθεί τα ζητήματα της σχέσης του ενδίκου βοηθήματος της αγωγής αποζημίωσης με την προσφυγή ουσίας και άλλα ένδικα βοηθήματα στις περιπτώσεις που ήδη προβλεπόταν από τον νόμο η άσκηση αγωγής. Από αυτές, η διάταξη του άρθρου 78 αφορά τη σχέση της αγωγής προς άλλα ένδικα βοηθήματα, μεταξύ των οποίων (κυρίως) η προσφυγή ουσίας, και η διάταξη του άρθρου 80 την εξουσία του δικαστηρίου της αγωγής ως προς τον έλεγχο νομιμότητας της φερόμενης ως ζημιογόνου εκτελεστής διοικητικής πράξης ή παράλειψης. Κατά την έννοιά τους δε, στις περιπτώσεις κατά τις οποίες η αγωγική αξίωση θεμελιώνεται στην παρανομία (εκτελεστής) ατομικής διοικητικής πράξης ή παράλειψης και κατά της τελευταίας αυτής πράξης ή παράλειψης προβλέπεται η άσκηση προσφυγής ουσίας, η οποία δεν έχει ασκηθεί, το δικαστήριο προβαίνει, καταρχήν, σε παρεμπίπτοντα έλεγχο της νομιμότητας της ζημιογόνου διοικητικής πράξης ή παράλειψης εντός των ορίων που καθορίζουν οι διατάξεις του Κ.Δ.Δ., οι οποίες ρυθμίζουν την προσφυγή. Οι ανωτέρω διατάξεις του άρθρου 78 και της παραγράφου 2 του άρθρου 80 του Κ.Δ.Δ. τίθενται «με την επιφύλαξη όσων ορίζονται στην παρ.4 του άρθρου 71 ή σε τυχόν άλλες ειδικές διατάξεις». Η ρητή αυτή επιφύλαξη, περιλαμβανόμενη στις εν λόγω διατάξεις που προϋποθέτουν επιτρεπτή άσκηση αγωγής για τη διεκδίκηση απαιτήσεων από παράνομη συμπεριφορά των οργάνων της φορολογικής Διοίκησης –πέραν των απαιτήσεων που εμπίπτουν στην απαγορευτική της άσκησης αγωγής ρύθμιση της παραγράφου 4 του άρθρου 71 του Κ.Δ.Δ.–, έχει την έννοια ότι, όταν η παρανομία, στην οποία επιχειρεί ο ενάγων να θεμελιώσει την αξίωσή του για αποκατάσταση ζημίας (περιουσιακής ή μη) που επιτρέπεται να επιδιωχθεί με αγωγή, εδράζεται σε πράξη ή παράλειψη της φορολογικής Αρχής υποκείμενη σε προσφυγή ουσίας (ήτοι πράξη με την οποία καταλογίζονται φόροι, δασμοί, τέλη και εισφορές ή επιβάλλονται κυρώσεις για παραβάσεις της φορολογικής νομοθεσίας ή εκδηλώνεται άρνηση να ικανοποιηθεί αίτημα του φορολογουμένου για απαλλαγή από φόρο ή για επιστροφή φόρου, καθώς και σχετική παράλειψη), κάμπτεται ο κανόνας της αυτοτέλειας της αγωγής και εντεύθεν απαγορεύεται ο παρεμπίπτων έλεγχος της νομιμότητας της πράξης ή παράλειψης αυτής από τον δικαστή της αγωγής. Η επιφύλαξη αυτή συμπληρώνει κατά λογική αναγκαιότητα τη ρύθμιση της παραγράφου 4 του άρθρου 71 του Κ.Δ.Δ., διότι, υπό την αντίθετη εκδοχή, η απαγόρευση αμφισβήτησης της νομιμότητας της καταλογιστικής πράξης της φορολογικής Αρχής μέσω αγωγής θα ανετρέπετο. Συγκεκριμένα, ο νομοθέτης, συνεπής προς τη –δικαιολογημένη ως εκ της ιδιαίτερης σημασίας των φορολογικών διαφορών– ρύθμιση, με την οποία απαγορεύει την άσκηση αγωγής για χρηματικές αξιώσεις που αντιστοιχούν σε καταβληθέντα, χωρίς νόμιμη υποχρέωση, ποσά φόρων, δασμών, τελών και συναφών κυρώσεων, ως προς τις οποίες αναθέτει τον προσδιορισμό της φορολογικής ενοχής και την εντεύθεν κρίση περί επιστροφής τυχόν αχρεωστήτως καταβληθέντος φόρου αποκλειστικώς στον δικαστή της φορολογικής προσφυγής, δεν επιτρέπει στον δικαστή της αγωγής ούτε τον –επ’ ευκαιρία αγωγής για τη διεκδίκηση απαιτήσεων από παράνομη συμπεριφορά των οργάνων της φορολογικής Διοίκησης πέραν εκείνων που εμπίπτουν στην απαγορευτική της άσκησης αγωγής ρύθμιση της παραγράφου 4 του άρθρου 71– παρεμπίπτοντα έλεγχο της νομιμότητας υποκείμενης σε προσφυγή ουσίας πράξης ή παράλειψης της φορολογικής Αρχής. Έτσι, με τη διατύπωση «επιφύλαξη[ς] όσων ορίζονται στην παρ.4 του άρθρου 71» δεν επαναλαμβάνει –ασκόπως και περιττώς για δεύτερη και τρίτη φορά στα άρθρα 78 και 80 παρ.2 του Κ.Δ.Δ., αντιστοίχως– όσα έχει ήδη ρυθμίσει στην παράγραφο 4 του άρθρου 71. Αντιθέτως, η επιφύλαξη των ορισμών της παραγράφου 4 του άρθρου 71 του Κ.Δ.Δ. έχει την αμέσως προπαρατεθείσα έννοια επιτελώντας ρόλο ισοδύναμο με εκείνον που επιτελεί και η επιφύλαξη «όσων ορίζονται σε τυχόν άλλες ειδικές διατάξεις». Άλλωστε, στην αιτιολογική έκθεση του Κ.Δ.Δ. ναι μεν αναφέρεται (στα άρθρα 78 και 80) ότι εισάγεται «κατά βάση» το δίκαιο του άρθρου 19 παρ. 1-2 του ν.1868/1989, πλην εξαγγέλλεται ρητώς (Μέρος ΙΙ. Γενικά) ότι «ως αρχή […] τέθηκε η ενοποίηση […] συγγενών δικονομικών ρυθμίσεων και η αποφυγή, κατά το δυνατόν, των εξαιρέσεων, εκτός από τις περιπτώσεις που η ιδιοτυπία του προς ρύθμιση θέματος επέβαλλε την ανάγκη διαφορετικής από τον κανόνα αντιμετώπισής του». Επομένως, εφόσον η ζημιογόνος πράξη ή παράλειψη της φορολογικής Αρχής είναι προσβλητή με προσφυγή ουσίας, αυτή υπόκειται σε έλεγχο νομιμότητας μόνον κατόπιν άσκησης προσφυγής (κατ’ επιλογή του ενδιαφερομένου είτε αυτοτελώς είτε κατά αντικειμενική σώρευση στο ίδιο δικόγραφο προσφυγής και αγωγής) και όχι κατόπιν απευθείας άσκησης αγωγής (όταν κατά τα ανωτέρω η έγερσή της είναι επιτρεπτή) και το δικαστήριο της αγωγής δεν έχει εξουσία να ελέγχει παρεμπιπτόντως τη νομιμότητα της πράξης ή της παράλειψης του οργάνου της φορολογικής Διοίκησης κατά της οποίας είτε δεν έχει ασκηθεί προσφυγή είτε έχει ασκηθεί αλλά έχει απορριφθεί. Υπό την ανωτέρω έννοια της εν λόγω επιφύλαξης, οι διατάξεις του άρθρου 78 και της παραγράφου 2 του άρθρου 80 του Κ.Δ.Δ., εμπεριέχουσες εξαίρεση στον κανόνα που οι ίδιες καθιερώνουν, δεν προσκρούουν σε καμία συνταγματική διάταξη ούτε άλλη υπέρτερης τυπικής ισχύος διάταξη, διότι δεν θίγεται ο πυρήνας του δικαιώματος παροχής έννομης προστασίας, η ειδική δε αυτή δικονομική μεταχείριση δικαιολογείται από την ιδιαιτερότητα των διαφορών αυτών.
4. Ε π ε ι δ ή, στην προκειμένη περίπτωση, ο ενάγων με την κρινόμενη αγωγή του ιστορεί τα εξής: Ο ενάγων κατοικεί σε ιδιόκτητη οικία στην περιφέρεια του εναγομένου Δήμου, επί της οδού … στην Πυλαία. Με τη με αριθμ. πρωτ. …/21-6-2012 αίτησή του προς τον εναγόμενο Δήμο ζήτησε τη διαμόρφωση του κοινόχρηστου χώρου έμπροσθεν της οικοδομής του, καθώς στον χώρο αυτόν υπάρχει κενό βάθους 1,5 μέτρων περίπου και εμβαδού 15-20 τ.μ., χωρίς ο εναγόμενος Δήμος να ανταποκριθεί στο αίτημά του. Ακολούθως, στις 22-11-2012 και 27-11-2012, διενεργήθηκε από όργανα του εναγομένου Δήμου έλεγχος στην ως άνω οικοδομή του ενάγοντος, κατά τους οποίους διαπιστώθηκε ότι ο τελευταίος χρησιμοποιούσε αυθαιρέτως κοινόχρηστο χώρο και, συγκεκριμένα, είχε τοποθετήσει επί της προμνησθείσας οδού, χωρίς άδεια, χωματουργικά υλικά (σάκους με χαλίκια) σε επιφάνεια εμβαδού 2,5 Χ 1,7 μέτρων και βάθους 1,2 μέτρων, ενώ ο ίδιος, την επομένη ημέρα του ελέγχου, υπέβαλε τη με αριθμ. πρωτ. …/28-11-2012 αίτηση προς τον εναγόμενο Δήμο, με την οποία ζήτησε να του χορηγηθεί άδεια χρήσης κοινοχρήστου χώρου για εναπόθεση οικοδομικών υλικών, η οποία απορρίφθηκε με τη με αριθμ. πρωτ. …/6-2-2013 απόφαση της Διεύθυνσης Διοικητικών και Οικονομικών Υπηρεσιών. Παραλλήλως, με βάση τις διαπιστώσεις του διενεργηθέντος στις 27-11-2012 ανωτέρω ελέγχου εκδόθηκε η υπ’ αριθμ. …/7-12-2012 απόφαση του Δημάρχου του εναγομένου Δήμου, με την οποία βεβαιώθηκαν, σε βάρος του ενάγοντος, τέλος, ύψους 109 ευρώ, καθώς και πρόστιμο, ύψους 327 ευρώ, για αυθαίρετη χρήση κοινόχρηστου χώρου και, ακολούθως, κατόπιν διενεργηθείσας αυτοψίας στις 28-11-2012, η υπ’ αριθμ. …/8-2-2013 αντίστοιχη απόφαση, με την οποία, και για τον ίδιο λόγο της αυθαίρετης χρήσης εκ μέρους του κοινόχρηστου χώρου με την τοποθέτηση οικοδομικών υλικών, επιβλήθηκε, σε βάρος του, τέλος, ύψους 230 ευρώ, καθώς και πρόστιμο, ύψους 690 ευρώ, ωστόσο, με την …/2013 απόφαση του Πταισματοδικείου Θεσσαλονίκης, αθωώθηκε για το αδίκημα της άνευ άδειας χρήσης κοινοχρήστου χώρου με την εναπόθεση οικοδομικών υλικών επί αυτού, που τελέστηκε στις 22-11-2012. Στη συνέχεια, κατόπιν αυτοψίας που διενήργησαν τα αρμόδια όργανα του εναγομένου Δήμου στις 25-2-2013, διαπιστώθηκε η εξακολούθηση κατάληψης κοινόχρηστου χώρου έμπροσθεν της οικοδομής του ενάγοντος, και για τον λόγο αυτόν, με το με αριθμ. πρωτ. …/27-2-2013 έγγραφο της Δημοτικής Αστυνομίας, κλήθηκε αυτός να προβεί στην απομάκρυνση όλων των αντικειμένων που είχε τοποθετήσει στον χώρο αυτόν. Σε απάντηση στο ανωτέρω έγγραφο, ο ενάγων υπέβαλε, ενώπιον της Δημοτικής Αστυνομίας του εναγομένου Δήμου, τις με αριθμ. πρωτ. …/5-3-2013 έγγραφες εξηγήσεις του, με τις οποίες, και αναφερόμενος εκ νέου στο γεγονός ότι έμπροσθεν της οικίας του υπάρχει κενό βάθους 1,5 μέτρων περίπου και εμβαδού 15-20 τ.μ., ισχυρίσθηκε ότι τοποθέτησε σάκκους (που περιέχουν άμμο και χαλίκι για να είναι εύκολη η απομάκρυνσή τους) στον κενό αυτόν χώρο της οδού, προκειμένου να μην αποτραπεί τυχόν κίνδυνος τόσο για τη σωματική ακεραιότητα των μελών της οικογένειάς του και διερχόμενων πεζών, όσο και για την πρόκληση υλικών ζημιών σε διερχόμενα οχήματα. Στη συνέχεια, κατόπιν του από 20-12-2014 επιτόπιου ελέγχου αστυνομικού οργάνου του Αστυνομικού Τμήματος Άνω Πόλης, κατά τον οποίον διαπιστώθηκε η κατάληψη από τον ενάγοντα κοινόχρηστου χώρου στα όρια της ιδιοκτησίας του, με μπάζα και χαλίκια, εμβαδού 2 τ.μ. περίπου (σχ. το με αριθμ. πρωτ. …/…/…/12-1-2015 έγγραφο του Αστυνομικού Τμήματος Πυλαίας για την υποβολή μηνυτήριας έκθεσης προς τον δημόσιο κατήγορο Θεσσαλονίκης), με την υπ’ αριθμ. …/20-2-2015 απόφαση του Αντιδημάρχου Διοικητικών και Οικονομικών Υπηρεσιών του εναγομένου Δήμου βεβαιώθηκαν, σε βάρος του ενάγοντος, τέλος, ύψους 40 ευρώ, καθώς και πρόστιμο, ύψους 40 ευρώ, για αυθαίρετη κατάληψη κοινόχρηστου χώρου με μπάζα και χαλίκια. Τέλος, η προσφυγή, που άσκησε ο ήδη ενάγων κατά της ανωτέρω υπ’ αριθμ. …/7-12-2012 απόφασης του Δημάρχου του εναγομένου Δήμου έγινε δεκτή με την …/2018 τελεσίδικη απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης (Τμήμα Ε’ – Μονομελές), η οποία ακύρωσε την εν λόγω καταλογιστική πράξη, με την αιτιολογία ότι δεν διαπιστώθηκε ότι η αυθαίρετη χρήση κοινόχρηστου χώρου παρακώλυε ή αναιρούσε την κοινή χρήση του χώρου αυτού.
5. Ε π ε ι δ ή, ήδη, με την υπό κρίση αγωγή, όπως αυτή αναπτύσσεται με το από 11-12-2022 υπόμνημα, ο ενάγων προβάλλει ότι η ιστορούμενη ως άνω συμπεριφορά του εναγομένου Δήμου και, συγκεκριμένα, η, κατόπιν έλλειψης συντονισμού και απουσίας συνεννόησης των Υπηρεσιών του εναγομένου, έκδοση τόσο της υπ’ αριθμ. …/8-2-2013 απόφασης του Δημάρχου του, με την οποία βεβαιώθηκαν, κατά τους ισχυρισμούς του ενάγοντος, τέλη και πρόστιμα κατάληψης κοινόχρηστου χώρου για τα ίδια πραγματικά περιστατικά με την ήδη ακυρωθείσα υπ’ αριθμ. …/7-12-2012 απόφαση του ίδιου Δημάρχου, καθώς και η εκ νέου επιβολή, με την υπ’ αριθμ. …/20-2-2015 απόφαση του Αντιδημάρχου Διοικητικών και Οικονομικών Υπηρεσιών, τέλους και προστίμου για την εκ μέρους του αυθαίρετη κατάληψη κοινοχρήστου χώρου με χαλίκια, τα οποία ο ίδιος είχε εναποθέσει στο οδόστρωμα προκειμένου να καλύψει λακκούβα επί της οδού έμπροσθεν της οικίας του, υπήρξε εξαιρετικώς προσβλητική για την προσωπικότητά του, καθόσον υποδηλώνει εμμονή του εναγομένου να εκδίδει καταχρηστικώς δυσμενείς εκτελεστές διοικητικές πράξεις σε βάρος του για πάνω από πέντε (5) έτη, κατά καταστρατήγηση των αρχών της νομιμότητας και της χρηστής διοίκησης, της προστασίας της ιδιοκτησίας και της αρχής της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του πολίτη. Για τους λόγους αυτούς, ο ενάγων, με την υπό κρίση αγωγή του, όπως το αίτημά της περιορίσθηκε σε έντοκο αναγνωριστικό, ζητεί να αναγνωριστεί η υποχρέωση του Δήμου Πυλαίας-Χορτιάτη να του καταβάλει, νομιμοτόκως από την επίδοση της αγωγής, το ποσό των 10.000 ευρώ, ως χρηματική ικανοποίηση για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης και, ειδικότερα, για την προσβολή της προσωπικότητας που αυτός υπέστη από την, κατά τους ισχυρισμούς του, καταχρηστική συμπεριφορά των οργάνων του εναγομένου.
6. Ε π ε ι δ ή, αντιθέτως, ο εναγόμενος Δήμος Πυλαίας-Χορτιάτη, με τη με αριθμ. πρωτ. …/3-12-2021 έκθεση απόψεων του Αντιδημάρχου Διοικητικών και Οικονομικών Υπηρεσιών και το νομοτύπως κατατεθέν από 15-12-2021 υπόμνημα, ζητεί την απόρριψη της κρινόμενης αγωγής ως αβάσιμης.
7. Ε π ε ι δ ή, ο ενάγων, όπως προκύπτει από την αυτεπαγγέλτως διενεργηθείσα σχετική έρευνα του Δικαστηρίου στο Ολοκληρωμένο Σύστημα Διαχείρισης Δικαστικών Υποθέσεων για τη Διοικητική Δικαιοσύνη (Ο.Σ.Δ.Δ.Υ.Δ.Δ.), δεν έχει ασκήσει προσφυγή, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στα άρθρα 63 του Κ.Δ.Δ. και 73 του Κώδικα Φορολογικής Δικονομίας (π.δ. 331/1985, Α’ 116), κατά της ως άνω υπ’ αριθμ. …/8-2-2013 απόφασης του Δημάρχου του εναγομένου Δήμου Πυλαίας-Χορτιάτη, ούτε και κατά της υπ’ αριθμ. …/20-2-2015 απόφασης του Αντιδημάρχου Διοικητικών και Οικονομικών Υπηρεσιών του ίδιου Δήμου, από τις οποίες (καταλογιστικές πράξεις), ως αφορώσες επιβολή δημοτικών τελών χρήσης κοινοχρήστων δημοτικών χώρων δημοτικών χώρων και συναφών προστίμων, ανεφύη διαφορά, την οποία ο νομοθέτης έχει χαρακτηρίσει ως φορολογική [βλ. το άρθρο 1 παρ.1 του ν.505/1976 «Περί υπαγωγής εις τα τακτικά Φορολογικά Δικαστήρια των φορολογικών διαφορών δήμων και κοινοτήτων …» (Α’ 353)] (ΣτΕ 1980/2019 σκ.4, 761/2014 7μ. σκ.6), τούτο δε ανεξαρτήτως του κατά πόσο το τέλος το οποίο αφορούν συνιστά φόρο, ανταποδοτικό τέλος ή οικονομικό βάρος με χαρακτήρα ανταλλάγματος ή αποζημίωσης. Με τα δεδομένα αυτά, και σύμφωνα με όσα έγιναν ερμηνευτικώς δεκτά στη σκέψη 3 της παρούσας, το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να ελέγξει παρεμπιπτόντως, κατά την παράγραφο 2 του άρθρου 80 του Κ.Δ.Δ., τη νομιμότητα των ως άνω καταλογιστικών πράξεων, φερόμενων ως ζημιογόνων εκτελεστών διοικητικών πράξεων, κατά των οποίων, εν προκειμένω, δεν έχει ασκηθεί προσφυγή. Συνεπώς, το Δικαστήριο, κατ’ αυτεπάγγελτο έλεγχο σύμφωνα με το άρθρο 35 του Κ.Δ.Δ., κρίνει ότι η υπό κρίση αγωγή ασκείται απαραδέκτως ως προς την αγωγική αξίωση για αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που ο ενάγων ισχυρίζεται ότι υπέστη από τον, κατά τους ισχυρισμούς του, παράνομο καταλογισμό, με την υπ’ αριθμ. …/8-2-2013 απόφαση του Δημάρχου του εναγομένου Δήμου, τέλους χρήσης κοινοχρήστου χώρου και σχετικού προστίμου, για την αυθαίρετη τοποθέτηση οικοδομικών υλικών σε κοινόχρηστο χώρο, και τον εκ νέου καταλογισμό, σε βάρος του, με την υπ’ αριθμ. …/20-2-2015 απόφαση του Αντιδημάρχου Διοικητικών και Οικονομικών Υπηρεσιών του εναγομένου Δήμου, τέλους χρήσης κοινόχρηστου χώρου και σχετικού προστίμου, για την αυθαίρετη εκ μέρους του κατάληψη, με μπάζα και χαλίκια, κοινόχρηστου χώρου, εμβαδού 2 τ.μ. έμπροσθεν της οικίας του.
8. Ε π ε ι δ ή, κατ’ ακολουθία των ανωτέρω, η αγωγή πρέπει να απορριφθεί και κατά το μέρος που αφορά στην αγωγική αξίωση του ενάγοντος για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που αυτός ισχυρίζεται ότι υπέστη από τον, κατά τους ισχυρισμούς του, παράνομο καταλογισμό, με την υπ’ αριθμ. …/8-2-2013 απόφαση του Δημάρχου του Δήμου Πυλαίας-Χορτιάτη και την υπ’ αριθμ. …/20-2-2015 απόφαση του Αντιδημάρχου Διοικητικών και Οικονομικών Υπηρεσιών του ίδιου Δήμου, τελών χρήσης κοινόχρηστου χώρου και σχετικών προστίμων, ενώ, παρά την απόρριψη του συνόλου των αγωγικών αξιώσεων του ενάγοντος [βλ. και οριστικές κρίσεις της Α…/2023 εν μέρει οριστικής και εν μέρει αναβλητικής απόφασης του Δικαστηρίου τούτου (Τμήμα Θ’ – Μονομελές)], ο τελευταίος πρέπει να απαλλαγεί, κατ’ εκτίμηση των περιστάσεων, από τα δικαστικά έξοδα του εναγομένου Δήμου (άρθρο 275 παρ.1 εδ. τελ. του Κ.Δ.Δ.).
Δ Ι Α Τ Α Υ Τ Α
Απορρίπτει την αγωγή ως απαράδεκτη, κατά το μέρος που αφορά στην αξίωση του ενάγοντος για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που αυτός ισχυρίζεται ότι υπέστη από τον, κατά τους ισχυρισμούς του, παράνομο καταλογισμό, με την υπ’ αριθμ. …/8-2-2013 απόφαση του Δημάρχου του Δήμου Πυλαίας-Χορτιάτη και την υπ’ αριθμ. …/20-2-2015 απόφαση του Αντιδημάρχου Διοικητικών και Οικονομικών Υπηρεσιών του ίδιου Δήμου, τελών χρήσης κοινόχρηστου χώρου και σχετικών προστίμων.
Απαλλάσσει τον ενάγοντα από τα δικαστικά έξοδα του Δήμου Πυλαίας-Χορτιάτη.
Η απόφαση δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του Δικαστηρίου στη Θεσσαλονίκη στις 15 Μαΐου 2026.
Η ΔΙΚΑΣΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΘΩΜΑΗ ΗΛΙΑ ΑΜΑΛΙΑ ΣΚΙΑ
ΠΗΓΗ adjustice.gr
