ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΤ’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ελένη Κατσούλη Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Παναγιώτα Πασσίση, Κλεόβουλο – Δημήτριο Κοκκορό, Λεωνίδα Χατζησταύρου και Ελένη Θεοδωρακοπούλου – Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 14 Ιανουαρίου 2025, με την παρουσία του Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Νικόλαου Δεγαϊτη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος – κατηγορουμένου Β. Ξ. του Α., κρατούμενου στο Κατάστημα Κράτησης Γρεβενών, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αικατερίνη Ραμπότα, για αναίρεση της αποφάσεως 79,100-101/2024 του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Πατρών. Με υποστηρίζοντες την κατηγορία τους: 1. Δ. Ν. του Α. και 2. Δ. Ξ. του Β., κατοίκων Πατρών, που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Κουκούλη.
Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Πατρών με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και o αναιρεσείων – κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 4-10-2024 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 969/24.
Αφού άκουσε Τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και τους πληρεξούσιους δικηγόρους των διαδίκων που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
1.Η κρινόμενη από 4-10-2024 αίτηση για αναίρεση της υπ` αριθμ. 79, 100-101/2024 απόφασης του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Πατρών, η οποία καταχωρήσθηκε στο ειδικό βιβλίο στις 17-9-2024 και με την οποία καταδικάστηκε ο αναιρεσείων σε συνολική ποινή φυλάκισης επτά (7) ετών και έξι (6) μηνών, για τις αξιόποινες πράξεις α)της απόπειρας κατάχρησης σε γενετήσιες πράξεις ανηλίκου, που είχε συμπληρώσει τα δεκατέσσερα (14) έτη, κατ’ εξακολούθηση, β) βαριάς σωματικής βλάβης κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση σε βάρος μελών της οικογένειάς του και γ) ενδοοικογενειακής προσβολής της γενετήσιας αξιοπρέπειας, έχει ασκηθεί, με επίδοση στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου στις 7-10-2024, συνταχθείσας της υπ’ αριθ. 293/2024 έκθεσης, νομότυπα και εμπρόθεσμα. Περιέχει δε ορισμένους και παραδεκτούς λόγους αναίρεσης από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α’ και Δ` ΚΠοινΔ (απόλυτη ακυρότητα, έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας). Επομένως, είναι παραδεκτή (άρθρα 473 παρ. 3, 474 παρ. 1 και 2 ΚΠοινΔ) και πρέπει να εξετασθεί περαιτέρω.
2.Κατά τα διαλαμβανόμενα στο άρθρο 403 ΚΠΔ : “Αφού συγκροτηθεί το Δικαστήριο, ενεργούνται όσα ορίζονται στα άρθρα 339, 342 και 343. Κατόπιν ο εισαγγελέας απαγγέλει με συνοπτική ακρίβεια την κατηγορία και παραδίδει στον πρόεδρο του δικαστηρίου τον κατάλογο με τους μάρτυρες, όπως και οι διάδικοι τον κατάλογο με τους μάρτυρες που προσκλήθηκαν από αυτούς. Με εντολή του Προέδρου ο κλητήρας καλεί ονομαστικά τους μάρτυρες. Κατόπιν ο πρόεδρος εξηγεί με σαφήνεια στον κατηγορούμενο τις εναντίον του κατηγορίες, ζητεί τις πληροφορίες που αναφέρονται στο άρθρο 344 και διατάσσει να αρχίσει η συζήτηση..”, ενώ στο άρθρο 342 ΚΠΔ ορίζεται: “Ο διευθύνων τη συζήτηση ρωτά τον κατηγορούμενο για το ονοματεπώνυμο του … συνιστώντας να προσέχει την κατηγορία και τη σχετική συζήτηση. ” και στο άρθρο 343 ΚΠΔ “1. Ο διευθύνων τη συζήτηση καλεί τον κατηγορούμενο να διατυπώσει συνοπτικά τη θέση του επί της κατηγορίας, παράλληλα δε τον πληροφορεί ότι έχει το δικαίωμα να αντιτάξει στην κατηγορία πλήρη έκθεση των ισχυρισμών του, καθώς και να διατυπώσει τις παρατηρήσεις του…”. Με τις ανωτέρω διατάξεις καθιερώνεται κατά την ακροαματική διαδικασία στο ΜΟΔ η υποχρέωση απαγγελίας από τον Εισαγγελέα συνοπτικά της ποινικής κατηγορίας και παραδόσεως στον πρόεδρο του Δικαστηρίου του καταλόγου με τους μάρτυρες. Στο ΜΟΕ δεν απαγγέλλεται κατηγορία, αλλά τούτο γίνεται με την ανάγνωση από τον Εισαγγελέα του διατακτικού της εκκαλουμένης απόφασης. Παράλληλα επιβάλλεται και η αντίστοιχη υποχρέωση του Προέδρου να εξηγήσει με σαφήνεια στον κατηγορούμενο τις εναντίον του κατηγορίες και να ζητήσει τις πληροφορίες που αναφέρονται στο άρθρο 344. Όλες οι ανωτέρω υποχρεώσεις αποτελούν ένα προστάδιο της αποδεικτικής διαδικασίας που αποσκοπεί στην προετοιμασία αυτής έτσι ώστε, οι μεν ένορκοι να ενημερωθούν επί των ποινικών κατηγοριών στην εκδίκαση των οποίων θα συμμετάσχουν ως μέλη του Δικαστηρίου, ο δε κατηγορούμενος να ανακαλέσει στην μνήμη του την εις βάρος του κατηγορία, για την οποία έχει ήδη ενημερωθεί, ώστε να δυνηθεί να την αντιμετωπίσει αποτελεσματικότερα και τέλος το Δικαστήριο να προβεί σε μία πρώτη εκτίμηση της προσωπικότητας του κατ/νου. Η τοιαύτη φυσική ένταξη των προειρημένων υποχρεώσεων σε ένα προαποδεικτικό διαδικαστικό στάδιο συνεπάγεται ότι η μη τήρηση αυτών δεν προκαλεί ακυρότητα της διαδικασίας και δη απόλυτη. Ειδικότερα η παραβίαση της διατάξεως του άρθρου αυτού, κατά την οποία ο Πρόεδρος του ΜΟΔ ή ΜΟΕ εξηγεί στον κατ/νο με σαφήνεια τις εναντίον του κατηγορίες και ζητεί πληροφορίες γι’ αυτές, δεν έχει ταχθεί με ποινή ακυρότητος της διαδικασίας στο ακροατήριο (ΑΠ 1530/11). Ομοίως δεν επιφέρει ακυρότητα η μη ανάγνωση των ονομάτων των μαρτύρων, αρκεί αυτοί να εξετάσθηκαν και σε περίπτωση αρνήσεως του διευθύνοντος ο διάδικος να προσέφυγε στο Δικαστήριο (ΑΠ 1093/85). Περαιτέρω, η παράλειψη απαγγελίας της κατηγορίας από τον Εισαγγελέα δεν προκαλεί ακυρότητα, εκτός από την περίπτωση που ο κατηγορούμενος το ζητήσει και επί αρνήσεως ή μη απαντήσεως, προσφύγει στο δικαστήριο, οπότε ανακύπτει έλλειψη ακροάσεως (ΑΠ 965/2009). Τέλος, η παράλειψη μνείας στα πρακτικά ότι ο Διευθύνων την συζήτηση εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις του να συστήσει στον κατ/νο να προσέχει την κατηγορία και την συζήτηση στο ακροατήριο (αρ. 342 ΚΠΔ), ή τις αντίστοιχες εκ του αρ. 343 ΚΠΔ υποχρεώσεις του, δεν παράγουν απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας, αφού η διάταξη δεν έχει τεθεί με ποινή ακυρότητος, ούτε μπορεί να υπαχθεί σε κάποια περίπτωση του αρ. 171 παρ. 1 ΚΠΔ. Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων με τον πρώτο λόγο της κρινόμενης αίτησης αναιρέσεως, επικαλείται κατ’ εκτίμηση απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας καθόσον δεν τηρήθηκαν από το Δευτεροβάθμιο Δικαστήριο οι υποχρεώσεις που επιβάλλουν οι διατάξεις των άρθρων 403 , 342 και 343 ΚΠΔ και ειδικότερα δεν έλαβε χώρα απαγγελία της κατηγορίας από τον Εισαγγελέα και κλήση αυτού για παράδοση καταλόγου μαρτύρων , ενώ η Προεδρεύουσα δεν εξήγησε στον κατηγορούμενο τις εναντίον του κατηγορίες, ούτε πληροφόρησε αυτόν για το δικαίωμά του να αντιταχθεί στις κατηγορίες, να υποβάλει τις παρατηρήσεις του μετά την εξέταση κάθε μάρτυρα ή άλλου αποδεικτικού στοιχείου και τέλος να απολογηθεί μετά το τέλος της αποδεικτικής διαδικασίας. Όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση των πρακτικών της προσβαλλόμενης απόφασης, ορθώς μεν ο αναιρεσείων επεσήμανε τις εν λόγω τυπικές παραλείψεις του Δικαστηρίου, πλην όμως οι παραλείψεις αυτές, σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν ανωτέρω, δεν επιφέρουν ακυρότητα της ακροαματικής διαδικασίας και δη απόλυτη. Επομένως ο πρώτος λόγος της κρινόμενης αίτησης αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Α’του ΚΠΔ τυγχάνει απορριπτέος ως αβάσιμος.
3.Κατά τη διάταξη του άρθρου 342 παρ. 1 και 2 του ΠΚ, περί κατάχρησης ανηλίκων, όπως ίσχυε μέχρι 30-6-2019, “1. Ο ενήλικος ο οποίος ενεργεί ασελγείς πράξεις με ανήλικο, τον οποίο του έχουν εμπιστευθεί για να τον επιβλέπει ή να τον φυλάσσει, έστω και προσωρινά, τιμωρείται ως εξής : α) ….β) αν ο παθών συμπλήρωσε τα δεκατέσσερα, όχι όμως και τα δεκαοκτώ έτη, με κάθειρξη. 2. Συνιστά επιβαρυντική περίσταση η τέλεση της πράξης της πρώτης παραγράφου : α) ….β) από πρόσωπο που συνοικεί με τον ανήλικο ή διατηρεί φιλικές σχέσεις με τους οικείους του, γ)…..”. Ως ασελγείς πράξεις νοούνται όχι μόνο η συνουσία ή η παραφύση ασέλγεια αλλά και κάθε άλλη ασελγής πράξη, η οποία κατέτεινε στη διέγερση και ικανοποίηση της γενετήσιας επιθυμίας του δράστη όπως οι ψαύσεις και οι θωπείες των γεννητικών οργάνων οι άλλων απόκρυφων μερών του σώματος, ήτοι σοβαρές προσβολές της γενετήσιας ελευθερίας, κατευθυνόμενες στην ικανοποίηση ή διέγερση της γενετήσιας επιθυμίας, διακρινόμενες από τη συνουσία κατά φύση (Ολ.ΑΠ 3/2018, ΑΠ 785/2012, απ 5602010). Κατά την ίδια διάταξη (342 παρ. 1) του ισχύοντος από 1-7-2019 νέου ΠΚ “Ο ενήλικος ο οποίος ενεργεί γενετήσιες πράξεις με ανήλικο, τον οποίο του έχουν εμπιστευθεί για να τον επιβλέπει ή να τον φυλάσσει, έστω και προσωρινά, τιμωρείται ως εξής : α) ….β)…..γ) αν ο παθών συμπλήρωσε τα δεκατέσσερα έτη, με κάθειρξη ως δέκα έτη”, χωρίς να προβλέπονται περαιτέρω επιβαρυντικές περιστάσεις. Περαιτέρω με το 76 Ν. 4855/2021 με ισχύ από 12-11-2021 τροπ. οι περ. (α’) και (β’) της παρ. 1 ως προς την αναπροσαρμογή των ηλικιακών ορίων ,διαγράφηκε η περ. (γ’) και προστέθηκε στην παράγραφο 1 δεύτερο εδάφιο, έτσι ώστε η παρ. 1 να λάβει την ακόλουθη μορφή: 1. Ο ενήλικος ο οποίος ενεργεί γενετήσιες πράξεις με ανήλικο, τον οποίον του έχουν εμπιστευθεί για να τον επιβλέπει ή να τον φυλάσσει, έστω και προσωρινά, τιμωρείται ως εξής: α) αν ο παθών δεν συμπλήρωσε τα δεκατέσσερα (14) έτη, με κάθειρξη τουλάχιστον δέκα (10) ετών και χρηματική ποινή, β) αν ο παθών συμπλήρωσε τα δεκατέσσερα (14) έτη, με κάθειρξη και χρηματική ποινή. Συνιστά επιβαρυντική περίσταση η τέλεση της πράξης της παρ. 1: α) από οικείο, β) από πρόσωπο που συνοικεί με τον ανήλικο ή διατηρεί φιλικές σχέσεις με τους οικείους του, γ) από εκπαιδευτικό, παιδαγωγό, γυμναστή ή άλλο πρόσωπο που παραδίδει μαθήματα στον ανήλικο, δ) από πρόσωπο που δέχεται τις υπηρεσίες του ανηλίκου, ε) από κληρικό με τον οποίο ο ανήλικος διατηρεί πνευματική σχέση, στ) από ψυχολόγο, ιατρό, νοσοκόμο ή από ειδικό επιστήμονα που παρέχει τις υπηρεσίες του στον ανήλικο, ζ) από πρόσωπο που καταχράται τη διανοητική ή σωματική αναπηρία του ανηλίκου. Από την παραπάνω διάταξη του νέου Ποινικού Κώδικα προκύπτει σαφώς ότι παθών στο συγκεκριμένο αδίκημα της κατάχρησης ανηλίκων είναι ανήλικος, τον οποίο έχουν εμπιστευθεί στο δράστη για να τον επιβλέπει ή να τον φυλάσσει έστω και προσωρινά. Η σχέση της εμπιστοσύνης προς επίβλεψη ή φύλαξη του ανηλίκου, την οποία καταχράται ο δράστης, δεν είναι αναγκαίο να είναι μακράς διάρκειας, αρκεί δε και προσωρινή ανάθεση προς επίβλεψη ή φύλαξη του ανηλίκου. Περαιτέρω, από την επισκόπηση των διατάξεων του δέκατου ένατου κεφαλαίου του ΠΚ με τίτλο “Εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας και εγκλήματα οικονομικής εκμετάλλευσης της γενετήσιας ζωής”, προκύπτει ότι προτιμήθηκε γενικώς από τον νομοθέτη κατά τη σύνταξη του νέου ΠΚ ο όρος “γενετήσια”, επειδή, όπως αναφέρεται σχετικά στην Αιτιολογική Έκθεση “…πρόκειται για έννοια, η οποία ορίζει τόσο τη διαδικασία της αναπαραγωγής (γένεσις) όσο και τις σχετικές ή παράλληλες με αυτήν πράξεις, διαθέσεις και ορμές, την ερωτική ζωή των ανθρώπων. Λόγω της “γενικότητας” της υιοθετήθηκε στη σύγχρονη επιστημονική και κοινή γλώσσα”. Μάλιστα, ο ίδιος ο νομοθέτης στην παράγραφο 2 του άρθρου 336 του νέου ΠΚ ορίζει ότι “Γενετήσια πράξη είναι η συνουσία και οι ίσης βαρύτητας με αυτήν πράξεις”, ενώ στην Αιτιολογική Έκθεση επεξηγείται ότι “Ο όρος “γενετήσια πράξη”, έχει την έννοια που προσδιορίζει η νομολογία και η επιστήμη. Πρόκειται για τη συνουσία και άλλες πράξεις με την ίδια βαρύτητα από πλευράς προσβολής του εννόμου αγαθού της γενετήσιας ελευθερίας, όπως είναι η “παρά φύσιν” συνεύρεση……” Ο κύριος γνώμονας για το εάν μια πράξη πρέπει να χαρακτηριστεί ως “γενετήσια” είναι η ένταση της προσβολής του εννόμου αγαθού της γενετήσιας ελευθερίας του θύματος. Κατά συνέπεια, πράξεις με έντονο σεξουαλικό χαρακτήρα, όπως είναι η ψαύση και οι θωπείες των γεννητικών οργάνων του ανηλίκου, οι οποίες κατατείνουν στην γενετήσια ικανοποίηση του δράστη και την προσβολή της γενετήσιας ελευθερίας του θύματος, θεωρούνται γενετήσιες πράξεις κατά τον νέο ΠΚ. Τα παραπάνω είναι σύμφωνα και με το άρθρο 36 παρ. 1 και 2 της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης, που κυρώθηκε με το ν. 4531/2018 και έχει υπερνομοθετική ισχύ. Κατά την εν λόγω διάταξη, η ποινικοποίηση των πράξεων κατά της γενετήσιας ελευθερίας πρέπει να αφορά όχι μόνο τη “διάπραξη μη συναινετικής, κολπικής ή στοματικής διείσδυσης σεξουαλικού χαρακτήρα στο σώμα άλλου ατόμου με τη χρησιμοποίηση οποιουδήποτε οργάνου του σώματος ή αντικειμένου” αλλά και “τη διάπραξη άλλων μη συναινετικών πράξεων σεξουαλικού χαρακτήρα”. Υπό το πρίσμα αυτό, ο όρος της “γενετήσιας πράξης” δεν παρεκκλίνει ουσιωδώς από τον προαναφερθέντα ορισμό της “ασελγούς πράξης” όπως ερμηνευόταν, υπό την αυστηρή της εκδοχή, από τη μέχρι τώρα νομολογία των δικαστηρίων (ΑΠ 279/2020). Περαιτέρω, από τη σύγκριση των παραπάνω δύο διατάξεων (προϊσχύσασας και νέων διατάξεων του άρθρου 342), όταν ο ανήλικος συμπλήρωσε τα δεκατέσσερα (14) έτη, ως προς το είδος και το ύψος της προβλεπόμενης σε κάθε μία από αυτές ποινής, προκύπτει ότι η διάταξη του νέου ΠΚ , που ίσχυσε από 1-7-2019 έως 12-11-2021, είναι επιεικέστερη σε σχέση με εκείνη του προϊσχύσαντος καθώς και την ισχύουσα από 12-11-2021, τιμωρούμενη με κάθειρξη 5-10 έτη αντί με κάθειρξη 5-20 έτη, ενώ δεν προβλέπει επιβαρυντικές περιστάσεις (ΑΠ 279/2020). Περαιτέρω η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη, από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ` ΚΠοινΔ, όταν αναφέρονται σ` αυτή, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά, που αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, για το οποίο καταδικάστηκε ο κατηγορούμενος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στις εφαρμοσθείσες ουσιαστικές ποινικές διατάξεις. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό της απόφασης, τα οποία αποτελούν ενιαίο σύνολο, δεν υπάρχει δε έλλειψη αιτιολογίας και στην περίπτωση που αυτή εξαντλείται σε επανάληψη του διατακτικού της απόφασης, το οποίο, όμως, εκτός από τα τυπικά στοιχεία του κατηγορητηρίου, περιέχει και πραγματικά περιστατικά, τόσο αναλυτικά και με τόση πληρότητα, ώστε να καθίσταται περιττή η διαφοροποίηση της διατύπωσης του σκεπτικού της. Η ύπαρξη του δόλου δεν είναι, κατ” αρχήν, αναγκαίο να αιτιολογείται ιδιαιτέρως, καθόσον αυτός ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής των περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος και προκύπτει από τις ειδικότερες συνθήκες τέλεσής του, διαλαμβάνεται δε αιτιολογία περί αυτού (δόλου) στην κύρια αιτιολογία για την ενοχή, διότι εξυπακούεται ότι υπάρχει με την τέλεση των πραγματικών περιστατικών, που συγκροτούν αντικειμενικώς το έγκλημα, εκτός αν αξιώνονται από το νόμο πρόσθετα στοιχεία για την υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, όπως η εν γνώσει ορισμένου περιστατικού τέλεση της πράξης (άμεσος δόλος) ή ορισμένος περαιτέρω σκοπός (εγκλήματα με υπερχειλή υποκειμενική υπόσταση). Ως προς τα αποδεικτικά μέσα, που λήφθηκαν υπόψη από το δικαστήριο για την καταδικαστική του κρίση, για την πληρότητα της αιτιολογίας αρκεί ο κατ’ είδος προσδιορισμός τους, χωρίς να απαιτείται και αναλυτική παράθεσή τους και μνεία του τί προκύπτει από το καθένα χωριστά, πρέπει όμως να προκύπτει, ότι το δικαστήριο τα έλαβε υπόψη και τα συνεκτίμησε όλα και όχι μόνο μερικά από αυτά, κατ` επιλογή, προκειμένου να διαμορφώσει την κρίση του (Ολ,ΑΠ 3/2012). Ακόμη, δεν είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων και των μαρτυρικών καταθέσεων μεταξύ τους, ούτε απαιτείται να προσδιορίζεται ποιο βάρυνε περισσότερο για το σχηματισμό της δικανικής κρίσης. Όταν εξαίρονται, δε, ορισμένα από τα αποδεικτικά μέσα, δεν σημαίνει ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα άλλα, αφού δεν εξαιρέθηκαν ρητά, ούτε ανακύπτει ανάγκη αιτιολόγησης γιατί δεν εξαίρονται τα υπόλοιπα (ΑΠ 486/2020, ΑΠ 101/2022, ΑΠ 796/2019).
Στην προκειμένη περίπτωση το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Πατρών, με την προσβαλλόμενη απόφαση, μετά από συνεκτίμηση όλων των αποδεικτικών μέσων όπως προσδιορίζονται κατ` είδος, με την ως άνω ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: ”Ο κατηγορούμενος και η Δ. Ν. τέλεσαν γάμο το έτος 1997, από τον οποίο απέκτησαν δύο τέκνα, τον Ά., που γεννήθηκε την 02-10-1998 και την Δ., που γεννήθηκε την 29- 04-2002. Αρχικά εγκαταστάθηκαν στην οικία της μητέρας της Δ. Ν. στην οδό … στην Παραλία Πατρών και στη συνέχεια μετακόμισαν στον πρώτο όροφο της απέναντι οικοδομής, επί της οδού … . Κάτω από την οικία τους στον ισόγειο όροφο κατοικούσε η αδερφή της Γ. Ν., ενώ στην απέναντι οικοδομή κατοικούσαν στο ισόγειο και στον πρώτο όροφο οι γονείς της και η άλλη αδερφή της, Δ. Ν. με την οικογένειά της. Η Δ. Ν. εμφανίζει ήπια νοητική υστέρηση και στη συνέχεια διαρκούντος του γάμου διαγνώστηκε με καταθλιπτική διαταραχή, για την οποία έλαβε φαρμακευτική αγωγή, γεγονότα που την καθιστούν χαμηλών τόνων και οριακής λειτουργικότητας. Στην οικογένεια κυρίως μετά τη γέννηση των παιδιών, άρχισε να επικρατεί κλίμα έντασης, με συνεχείς διενέξεις ανάμεσα στους γονείς, ερειστική συμπεριφορά και βιαιοπραγίες από την πλευρά του κατηγορουμένου, σε βάρος αρχικά της συζύγου και των τέκνων του. Αφορμές για τις μεταξύ τους συγκρούσεις ήταν οι φωνές των παιδιών που τον ενοχλούσαν και η μη συμμόρφωση στις εντολές του, για όποιον δεν υπάκουε καθώς κι η οικονομική κατάσταση του νοικοκυριού, με δεδομένο ότι η σύζυγος δεν εργαζόταν κι ο ίδιος εξαιτίας και της οικονομικής κρίσης δεν είχε σταθερή απασχόληση. Ειδικότερα αποδείχτηκε ότι για το επίδικο χρονικό διάστημα ήτοι από 28-6-2016 και εφεξής ο κατηγορούμενος έκρυβε το φαγητό που προσέφεραν οι γονείς του, ή πετούσε το φαγητό που παρασκεύαζε η σύζυγος του, αν δεν τον ικανοποιούσε γευστικά, στερώντας το από τα άλλα μέλη της οικογένειάς του. Θύμωνε με τις φωνές των παιδιών όταν ξυπνούσαν το πρωί και ετοιμάζονταν για το σχολείο, καθώς και όταν προσπαθούσαν να διαβάσουν με την βοήθεια της μητέρας τους, ή με άλλες ασήμαντες αφορμές, δημιουργούσε εντάσεις από το πρωί και απευθυνόταν στα μέλη της οικογένειάς του απότομα και με φωνές. Διαπληκτιζόταν συχνά με τη σύζυγο του, για ασήμαντες αφορμές και όταν η τελευταία ξάπλωνε στο δωμάτιο τους την κλωτσούσε και την έριχνε από το κρεβάτι. Οι ανωτέρω εντάσεις κατέληγαν τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα σε ξυλοδαρμούς, τόσο σε βάρος της συζύγου του, όσο και σε βάρος των παιδιών. Ειδικότερα χτυπούσε την σύζυγο του με γρονθοκοπήματα, με λακτίσματα και με τη δερμάτινη ζώνη του σε διάφορα σημεία του σώματος της, την τραβούσε από τα μαλλιά και χτυπούσε το κεφάλι της στον τοίχο. Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό που έλαβε χώρα μεταξύ τους τον Μάιο 2018, οπότε, επειδή εκνευρίστηκε που εκείνη έφτιαξε μεγάλη ποσότητα φαγητού, τοποθέτησε το κεφάλι της στο φούρνο της κουζίνας και την απειλούσε ότι θα τον ανάψει για να την κάψει, στο οποίο αναφέρονται στις καταθέσεις του ενώπιον του ακροατηρίου τούτου και τα δύο παιδιά. Στα επεισόδια αυτά επενέβαιναν τα τέκνα τους, που ήταν συνήθως παρόντα, για να βοηθήσουν τη μητέρα τους και χτυπούσε κι αυτά. Από τον εκνευρισμό του, όταν έκαναν περισσότερη φασαρία απ’ όση ανεχόταν, εκσφενδόνιζε στο κεφάλι τους βιβλία, παπούτσια, ακόμα και καρέκλες. Τα περιστατικά ξυλοδαρμών σε βάρος του Α. έλαβαν τέλος στις αρχές Οκτωβρίου 2014, οπότε, μετά από ένα όμοιο συμβάν και ενώ είχε αποβιώσει ο παππούς του, μετακόμισε στην οικία της γιαγιάς του στην απέναντι οικοδομή. Ωστόσο συνεχίστηκαν σε βάρος της κόρης του Δ., ως τον Απρίλιο του 2018, οπότε της επιτέθηκε και της χτύπησε το κεφάλι στον τοίχο, με αποτέλεσμα να αιμορραγήσει από τη μύτη, αλλά και σε βάρος της συζύγου του ως το τέλος Μαΐου 2018. Τα παραπάνω αναφέρουν με σαφήνεια στις καταθέσεις τους οι πολιτικώς ενάγουσες Δ. Ν., Δ.. Ξ. κι ο μάρτυρας του κατηγορητηρίου Α. Ξ., ο οποίος δεν αποδείχτηκε ότι είχε λόγο να αποχωρήσει από την πατρική οικία, αν δεν συνέβαιναν τα παραπάνω, ενισχύονται δε αυτά, από την κατάθεση της αδελφής της παθούσας Γ. Ν., η οποία διαμένει στην ίδια οικοδομή με την οικογένεια Ξ. και η οποία επανειλημμένα είχε γίνει μάρτυρας της ως άνω κακοποιητικής συμπεριφοράς του κατηγορούμενου σε βάρος των μελών της οικογένειάς του. Αντίθετα οι μάρτυρες του κατηγορητηρίου και οι μάρτυρες υπεράσπισης του κατηγορούμενου, εκτός από την αδελφή του Κ. Ξ.., οι οποίοι αναφέρονται στις καταθέσεις τους στην εντιμότητα και εργατικότητα του κατηγορούμενου, δεν αποτελούν άτομα του συγγενικού περιβάλλοντος της οικογένειας, με αποτέλεσμα να μην έχουν τη δυνατότητα να καταθέσουν πραγματικά περιστατικά για τα όσα ελάμβαναν χώρα εντός της οικογένειας. Αποδείχτηκε στη συνέχεια ότι από τις επιθέσεις αυτές σε βάρος τους, η σύζυγος του κατηγορούμενου και η ανήλικη κόρη του Δ.. Ξ., ένιωθαν έντονο σωματικό και ψυχικό πόνο, έφεραν μώλωπες και εκδορές στο σώμα και στα πόδια, ενώ επιπλέον η Δ. Ν. πονούσε στο κεφάλι. Ήταν δε ικανές να προκαλέσουν βαριές βλάβες στη σωματική τους υγεία και ακεραιότητα, λόγω του είδους των χτυπημάτων, των μέσων που χρησιμοποιούσε, αλλά και του μέρους του σώματος στο οποίο κατευθύνονταν τα χτυπήματα, (στο κεφάλι των πολιτικώς εναγουσών με τα χέρια του, της Δ.. Ξ. στους τοίχους και με εκτόξευση προς το κεφάλι τους βιβλίων, παπουτσιών και καρεκλών). Επιπλέον επέφεραν και ψυχική βλάβη τους, αφού υφίσταντο, καθημερινά, για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα το καθεστώς τρόμου και βίας που τους είχε επιβάλει, χτυπώντας τη μητέρα ενώπιον της ανήλικης Δ.. Ξ. αλλά και την ίδια, στερώντας τους τη δυνατότητα να λειτουργήσουν σε υγιές περιβάλλον, να εκφραστούν, ακόμα και να αντιδράσουν στη βίαιη συμπεριφορά του. Ειδικότερα, η παραπάνω συμπεριφορά του κατηγορούμενου είχε ως αποτέλεσμα την πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης σε βάρος της συζύγου του, η οποία, υπέστη νέο καταθλιπτικό επεισόδιο, καθόσον εμφάνισε καταθλιπτική διάθεση, ανηδονία, διαταραχές ύπνου και αγχώδεις εκδηλώσεις, παρακολουθείται δε μέχρι και σήμερα συστηματικά από ψυχίατρο και λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή, (βλ. την με ημερομηνία 18-1-2019 γνωστοποίηση αποτελέσματος πιστοποίησης αναπηρίας από τον Ε.Φ.Κ.Α., με την οποία κρίθηκε ανάπηρη σε ποσοστό 68%). Περαιτέρω η Δ.. Ξ., παρότι είναι φυσιολογικής νοημοσύνης και παρουσιάζει φυσιολογική ψυχοκινητική ανάπτυξη – χωρίς δομικές διαταραχές στη σκέψη και στο περιεχόμενο αυτής και χωρίς ψυχωτικού τύπου συμπτωματολογία παρουσίαζε κατά τη διάρκεια της φοίτησής της στο σχολείο, τουλάχιστον από το έτος 2014 (βλ. από 06-06-14 και 20-12-17 γνωματεύσεις του ΚΕΔΔΥ Ν. Αχαΐας), σημαντικές μαθησιακές δυσκολίες, εκδηλώνοντας διστακτικότητα σε στρεσογόνες καταστάσεις, αποδίδοντας καλύτερα σε περιβάλλον αποδοχής και ενθάρρυνσης, διέθετε περιορισμένη ικανότητα συγκέντρωσης και προσοχής, ήταν συνεσταλμένη στην αλληλεπίδραση και είχε ανάγκη ενθάρρυνσης και επιβράβευσης των προσπαθειών της από το σχολικό και το οικογενειακό της περιβάλλον, για την ενίσχυση της αυτοεκτίμησης και αυτοπεποίθησής της. Από το έτος 2018 υποφέρει από μείζον καταθλιπτικό επεισόδιο και μετατραυματική διαταραχή στρες, με καταθλιπτικού και μετατραυματικού τύπου συμπτωματολογία, ήτοι διαταραχή της όρεξης (ανορεξία), διαταραχή του ύπνου (διακοπτόμενος και ανήσυχος ύπνος με όνειρα που περιείχαν τραυματικό περιεχόμενο), δυσκολία στην συγκέντρωση, απόσυρση (έμοιαζε να μην ακούει και να είναι χαμένη στις σκέψεις της), έκπτωση λειτουργικότητας (σχολικής και κοινωνικής), καταθλιπτική διάθεση, έλλειψη ενδιαφερόντων και ανηδονία, χαρακτηριστικά που την ακολουθούν μέχρι σήμερα όντας σε ύφεση λόγω της φαρμακευτικής αγωγής που ακολουθεί και της ψυχοθεραπείας στην οποία υποβάλλεται.(βλ. την από 10-2-2020 έκθεση παιδοψυχιατρικής πραγματογνωμοσύνης της παιδοψυχιάτρου Μ. Γ., που διατάχθηκε με την υπ’ αριθ. 15/15-03-2019 απόφαση του Δικαστηρίου αυτού). Για την κατάσταση της ψυχικής υγείας της Δ.. Ξ. κατέθεσε με σαφήνεια η τέταρτη μάρτυρας του κατηγορητηρίου Μ. Σ., παιδοψυχολόγος, η οποία παρακολουθούσε για μεγάλο χρονικό διάστημα τη Δ.. Ξ., η οποία αναφέρει στην κατάθεση της ότι κατά τις συνεδρίες που πραγματοποίησαν κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2019, η ανωτέρω έγδερνε με τα νύχια της το δέρμα της το οποίο ήταν γεμάτο αίματα, ενδεικτικό του μετατραυματικού άγχους που βίωνε εξαιτίας των ανωτέρω ψυχοσυμπιεστικών γεγονότων που βίωσε στην οικογένεια κυρίως εξαιτίας της ανωτέρω αυταρχικής και βίαιης συμπεριφορά του κατηγορουμένου. Περαιτέρω από τα ίδια ως άνω αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκε ότι ο κατηγορούμενος μετέβαλε τη συμπεριφορά του έναντι της ανήλικης Δ., όταν αυτή έφτασε περίπου στην ηλικία των 15 ετών, μεταβολή η οποία έγινε αντιληπτή κι από το υπόλοιπο οικογενειακό περιβάλλον. Ειδικότερα, επεδίωκε να είναι περισσότερες ώρες μαζί της, παρά την οικονομική δυσκολία του της προσέφερε χρήματα, για να αγοράζει προσωπικά αντικείμενα, παρότι στον ανήλικο Ά. δεν έδινε για κανέναν λόγο χρήματα, πέραν των απολύτως αναγκαίων, έβγαινε μαζί της για διασκέδαση, σε επισκέψεις φιλικών σπιτιών, για φαγητό κ.λπ., τη συνόδευε στα ψώνια της, ακόμα και όταν επρόκειτο να αγοράσει εσώρουχα και επεδίωκε να την παίρνει πολύ συχνά μαζί του, κατά τις επισκέψεις του στην οικία των γονέων του στο … Ηλείας. Επιπλέον, και στην καθημερινή ζωή τους μέσα στο σπίτι η σχέση του κατηγορουμένου και της κόρης του δεν ήταν οι δέουσες ανάμεσα σε πατέρα και κόρη. Ειδικότερα αποδείχτηκε ότι τα βράδια, όταν η ανήλικη επισκεπτόταν το υπνοδωμάτιο του πατέρα της, για να παρακολουθήσει από την μοναδική σε λειτουργία συσκευή που βρισκόταν εκεί, τηλεόραση και ξάπλωνε δίπλα του, από τον Απρίλιο του έτους 2017, ο κατηγορούμενος άρχισε, ενώπιον της, να κατεβάζει το παντελόνι και το εσώρουχο του και να της αποκαλύπτει τα γεννητικά του όργανα, να αγγίζει αυτά, προκαλώντας διέγερση τους, με στόχο την πρόκληση ηδονής και την ικανοποίηση της γενετήσιας ορμής του και να αυτοϊκανοποιείται, προσβάλλοντας βάναυσα με τον τρόπο αυτό την αξιοπρέπεια της ανήλικης κόρης του στο πεδίο της γενετήσιας ζωής. Τη συμπεριφορά αυτή επαναλάμβανε ο κατηγορούμενος, καθημερινά σχεδόν, έκτοτε και μέχρι 25-05-2018, στην οικία τους στην Παραλία Πατρών, αλλά και στο υπνοδωμάτιο που κοιμόταν μαζί με την ανήλικη, στην οικία των γονέων του στο … Ηλείας, όπου πήγαιναν μαζί οι δυο τους, σχεδόν όλα τα Σάββατα και τις Κυριακές κατά την καλοκαιρινή περίοδο του έτους 2017. Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι λίγο αργότερα τον ίδιο μήνα, Απρίλιο 2017, χωρίς να μπορεί να διαπιστωθεί με μεγαλύτερη ακρίβεια ο χρόνος, ο κατηγορούμενος έβγαλε τα ρούχα της ανήλικης Δ. και ενώ ήταν ακόμα γυμνός και είχε προκαλέσει διέγερση των γεννητικών οργάνων του, την πλησίασε ενώ αυτή ήταν ξαπλωμένη στο πλάι και την αγκάλιασε, ακουμπώντας με το μόριό του το σώμα της και τα οπίσθια της, προκειμένου να φέρει σε επαφή το μόριό του με τον πρωκτό της ανήλικης,ή τα γεννητικά όργανα αυτής, ήτοι πράξεις που ανάγονται στη γενετήσια σφαίρα, προσβάλλουν το κοινό αίσθημα της αιδούς και των ηθών και την αγνότητα της παιδικής ηλικίας και κατατείνουν στην διέγερση ή ικανοποίηση της γενετήσιας επιθυμίας του, πλην όμως δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει την πράξη του, από λόγους ανεξάρτητους της βουλήσεώς του και συγκεκριμένα γιατί η ως άνω ανήλικη θυγατέρα του, πριν ο κατηγορούμενος προλάβει να την αγγίξει, σηκώθηκε από το κρεβάτι και απομακρύνθηκε εγκαίρως, την ίδια συμπεριφορά επανέλαβε κάποιες φορές, χωρίς να μπορεί να προσδιοριστεί ο ακριβής αριθμός μέχρι τον Ιούνιο του έτους 2018, οπότε η Δ.. Ξ. κατήγγειλε τα γεγονότα αυτά στην Αστυνομία. Οι προσπάθειες αυτές του κατηγορουμένου αποδεικνύονται από το σύνολο των αποδεικτικών μέσων, συνεκτιμωμένων μεταξύ τους και ιδίως την κατάθεση της Δ.. Ξ. σε συνδυασμό με την κατάθεση της Μ. Σ.. Τα παραπάνω δεν αναιρούνται από το γεγονός ότι η ανήλικη κατέθεσε διαφορετικά πραγματικά περιστατικά σε σχέση με την σεξουαλική κακοποίηση που φέρεται να υπέστη από τον πατέρα, τόσο κατά την προανακριτική διαδικασία, όσο ενώπιον του Ανακριτή και ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου όπου έκανε λόγο για πρώτη φορά ότι επήλθε πλήρη συνουσία, όπως κι ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου, όπου ομοίως κατέθεσε ότι επήλθε πλήρη συνουσία, καθόσον οι αντιφάσεις αυτές κρίνονται δικαιολογημένες, αφού σύμφωνα με όσα κατέθεσε η Μ. Σ., το θύμα που έχει βιώσει κακοποίηση χρησιμοποιεί μηχανισμούς άμυνας και στρατηγικές αποσύνδεσης από το τραύμα προκειμένου να μην τρελαθεί και δεν διατηρεί απόλυτα σαφή εικόνα για τα πραγματικά περιστατικά. Αναφορικά δε με τον ισχυρισμό του κατηγορούμενου ότι σε κάθε περίπτωση, η αποδιδόμενη σ αυτόν πράξη της απόπειρας ασέλγειας, πρέπει να μεταβληθεί κατ’ ορθότερο νομικό χαρακτηρισμό στο αδίκημα της προσβολής γενετήσιας αξιοπρέπειας από δράστη που του έχουν εμπιστευθεί το θύμα να το φυλάσσει και να το επιβλέπει, σύμφωνα με τα άρθρα 337 παρ. 1 και 2 ΠΚ, ο οποίος συνιστά αρνητικό της κατηγορίας ισχυρισμό, δεν ευσταθεί καθόσον στην προκειμένη περίπτωση υπάρχει πραγμάτωση της αντικειμενικής υπόστασης του αδικήματος της απόπειρας κατάχρησης ανηλίκου σε ασέλγεια αφού η επαφή του γεννητικού μορίου στον πρωκτό της ανήλικης συνιστά, σύμφωνα με τα αναφερόμενα στη νομική σκέψη της παρούσας γενετήσια πράξη. Τέλος κι ο ισχυρισμός του κατηγορούμενου ότι το οικογενειακό περιβάλλον στράφηκε εναντίον του προκειμένου να εκδιωχθεί ο ίδιος από τη συζυγική οικία, δεν ευσταθεί καθόσον, όπως αποδείχτηκε, η όλη διαδικασία σε βάρος του δεν ενεργοποιήθηκε από την οικογένεια αλλά από το γεγονός ότι η ανήλικη τότε κόρη του, εκμυστηριεύτηκε τα παραπάνω στην καθηγήτρια της στο σχολείο η οποία την παρέπεμψε στο Χαμόγελο του παιδιού. Επίσης αβάσιμος τυγχάνει ο ισχυρισμός του κατηγορούμενου ότι η κόρη του στράφηκε εναντίον του, επινοώντας τα παραπάνω, λόγω του ότι της απαγόρευε να βγαίνει νυχτερινές ώρες με τον σύντροφο της, αφού ο ίδιος παραδέχεται ότι η κόρη του επεδείκνυε αδυναμία στο πρόσωπο του. Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να κηρυχθεί ομόφωνα ένοχος ο κατηγορούμενος, για το αδίκημα της βαριάς σωματικής βλάβης κατ’ εξακολούθηση άρθρο 310-312 παρ. 1γ’ και 2 ΠΚ, όπως ίσχυε από 1-7-2019έως 30-4-2024, σε βάρος της ανήλικης κόρης του Δ.. Ξ. και της συζύγου του Δ. Ν.. Επίσης πρέπει να κηρυχθεί ένοχος κατά πλειοψηφία (μειοψηφούντος του ενόρκου Ι. Τ. που είχε τη γνώμη ότι πρέπει να κηρυχθεί αθώος, καθόσον δεν αποδείχτηκε με βεβαιότητα η διάπραξη των παρακάτω αδικημάτων), για την πράξη της κατ’ εξακολούθηση ενδοοικογενειακής προσβολής γενετήσιας αξιοπρέπειας της ανήλικης κόρης του Δ., που έλαβε χώρα από τον Απρίλιο 2017 έως και την 25η Μαΐου 2018, στην Παραλία Πατρών και στο … Ηλείας, και’ άρθρο 9§§2-1 Ν.3500/2006, καθώς και της πράξης της κατ’ εξακολούθηση απόπειρας κατάχρησης της ανήλικης κόρης του, που είχε συμπληρώσει τα 14 αλλά όχι τα 18 έτη, σε γενετήσιες πράξεις, κατά το χρονικό διάστημα από Απρίλιο έως και Ιούνιο 2018, στην οικία τους στην Παραλία Πατρών ( άρθρο 342 παρ. 1γ ΠΚ όπως ίσχυε από 1-7-2019έως 30-4-2024)”. Ακολούθως το Δικαστήριο κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο και του επέβαλε για τις ανωτέρω πράξεις συνολική ποινή φυλάκισης επτά (7) ετών και έξι (6) μηνών, με το κάτωθι διατακτικό:”Α) ΚΗΡΥΣΣΕΙ ομοφώνως τον κατηγορούμενο ΕΝΟΧΟ, του ότι: Στην Παραλία Πατρών, κατά το χρονικό διάστημα από 28-6-2016 έως τα τέλη του μηνός Απριλίου 2018, με πρόθεση, με περισσότερες πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση του ίδιου εγκλήματος, προκάλεσε σωματική κάκωση και βλάβη της υγείας σε ανήλικο που βρισκόταν υπό την επιμέλειά του, βάσει νόμου και συνοικούσε με αυτόν, συνεπεία δε της πράξης του αυτής επήλθε στο ανήλικο βαριά σωματική του βλάβη, ήτοι βαριά και μακροχρόνια αρρώστια που το εμπόδισε για πολύ χρόνο να χρησιμοποιεί τη διάνοιά του, αποτέλεσμα ωστόσο το οποίο ο ίδιος δεν επεδίωκε κατ’ άρθρο 312§1 γ’ περ. α’, σε συνδ. με άρθρο 310§ 1 εδ. α’ Π.Κ. που κυρώθηκε με το Ν.4619/2019. Ειδικότερα, στον προαναφερόμενο τόπο και χρόνο, με πρόθεση, κατ’ επανάληψη, τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα, προκάλεσε σωματική κάκωση και βλάβη της υγείας της ανήλικης κόρης του Δ.. Ξ., που γεννήθηκε την 29-04-2002, της οποίας είχε εκ του νόμου την επιμέλεια και με την οποία συνοικούσε στην επί της οδού … 25 στην Παραλία Πατρών οικία τους, αφού εκσφενδόνιζε στο κεφάλι της βιβλία, παπούτσια, ακόμα και καρέκλες, την χτυπούσε με τα χέρια του στο πρόσωπο (σκαμπίλια), με κλωτσιές και με τη δερμάτινη ζώνη του στα πόδια της, ενώ τον Απρίλιο του 2018 της επιτέθηκε και της χτύπησε το κεφάλι στον τοίχο, με αποτέλεσμα αυτή να αιμορραγήσει από τη μύτη. Συνεπεία των ανωτέρω βίαιων και εξακουλουθητικών χτυπημάτων η ανήλικη Δ.. Ξ. ένιωθε έντονο σωματικό και ψυχικό πόνο έφερε μώλωπες και εκδορές στο σώμα και στα πόδια, ενώ το έτος 2018 υπέστη μείζον καταθλιπτικό επεισόδιο και μετατραυματική διαταραχή στρες, με καταθλιπτικού και μετατραυματικού τύπου συμπτωματολογία, ήτοι διαταραχή της όρεξης (ανορεξία), διαταραχή του ύπνου (διακοπτόμενος και ανήσυχος ύπνος με όνειρα που περιείχαν τραυματικό περιεχόμενο), δυσκολία στην συγκέντρωση, απόσυρση (έμοιαζε να μην ακούει και να είναι χαμένη στις σκέψεις της), έκπτωση λειτουργικότητας (σχολικής και κοινωνικής), καταθλιπτική διάθεση, έλλειψη ενδιαφερόντων και ανηδονία. Τέθηκε σε συστηματική παρακολούθηση από ειδικό ψυχικής υγείας, στο πλαίσιο υποστηρικτικής ψυχοθεραπείας. Σήμερα οι ανωτέρω παθολογικές οντότητες είναι σε ύφεση, ωστόσο δεν έχουν εξαλειφθεί. Εμφανίζει δυσκολία στη συναισθηματική ρύθμιση και μεγάλες αλλαγές της συναισθηματικής κατάστασης. Παρουσιάζει καταθλιπτική διάθεση, έντονο άγχος, αδυναμία συγκέντρωσης και διαταραχές του ύπνου, ήπια μείωση της όρεξης, βελτιούμενη σε σχέση με παλιότερα, μέτρια λειτουργικότητα, καθώς είναι μέτρια μαθήτρια στο σχολείο, αλλά με έκπτωση της κοινωνικής της λειτουργικότητας, καθώς δεν έχει φίλους και δεν αντλεί ευχαρίστηση από φιλικές σχέσεις. Μπορεί να συνδεθεί ασφαλώς μόνο με τον αδελφό της και τις εξαδέλφες της, οι οποίες λειτουργούν υποστηρικτικά, έχει μερικώς επενδύσει σε σχέδια για το μέλλον, χωρίς να αντλεί αρκετή ευχαρίστηση από τα σχέδια αυτά. ΚΗΡΥΣΣΕΙ ομοφώνως τον κατηγορούμενο ΕΝΟΧΟ, του ότι: Στην Παραλία Πατρών, κατά το χρονικό διάστημα από 28-6-2016 έως τον Απρίλιο του έτους 2018, με πρόθεση, με περισσότερες πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση του ίδιου εγκλήματος, προκάλεσε σωματική κάκωση και βλάβη της υγείας σε βάρος της συζύγου του, κατά τη διάρκεια της έγγαμης συμβίωσής τους, συνεπεία δε της πράξης του αυτής επήλθε σ’ αυτήν βαριά σωματική βλάβη, ήτοι βαριά και μακροχρόνια αρρώστια που την εμπόδισε για πολύ χρόνο να χρησιμοποιεί τη διάνοιά της, αποτέλεσμα ωστόσο το οποίο ο ίδιος δεν επεδίωκε, κατ’ άρθρο 312§1 γ’ περ. α’, σε συνδ. με άρθρο 310§ 1 εδ. α’ ΠΚ, που κυρώθηκε με το Ν.4619/2019. Ειδικότερα, στον προαναφερόμενο τόπο και χρόνο, με πρόθεση, κατ’ επανάληψη, τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα, προκάλεσε σωματική κάκωση και βλάβη της υγείας της συζύγου του Δ. Ν., με την οποία συνοικούσε στην επί της οδού … 25 στην Παραλία Πατρών οικία τους, αφού όταν η τελευταία ξάπλωνε στο δωμάτιο τους την κλωτσούσε και την έριχνε από το κρεβάτι, της κατέφερε γρονθοκοπήματα και λακτίσματα, την χτυπούσε με τη δερμάτινη ζώνη του σε διάφορα σημεία του σώματος της, την τραβούσε από τα μαλλιά και χτυπούσε το κεφάλι της στον τοίχο, ενώ τον Μάιο 2018 τοποθέτησε με τη βία το κεφάλι της στο φούρνο της κουζίνας και την απειλούσε ότι θα τον ανάψει για να την κάψει. Συνεπεία των επαναλαμβανόμενων χτυπημάτων η σύζυγος του ένιωθε έντονο σωματικό και ψυχικό πόνο, έφερε μώλωπες και εκδορές στο σώμα και στα πόδια και πονούσε στο κεφάλι. Συνεπεία των κατ’ επανάληψη ως άνω σωματικών βλαβών, η Δ. Ν., η οποία είχε ήδη εμφανίσει από το έτος 2004, καταθλιπτική διαταραχή, που αντιμετωπίστηκε τότε με εξάμηνες συνεδρίες και φαρμακευτική αγωγή και υποτροπίασε από το 2012, συνέχισε, αφού δεν εξέλιπε η γενεσιουργός της συμπεριφορά του κατηγορουμένου, να πάσχει από κατάθλιψη, εμφανίζοντας καταθλιπτική διάθεση, ανηδονία, διαταραχές ύπνου και αγχώδεις εκδηλώσεις, νόσο για την αντιμετώπιση της οποίας παρακολουθείται συστηματικά από ψυχίατρο και λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή, ενώ με την υπ’ αριθ. επιτρ. 09905/2018/13770 απόφαση του ΕΦΚΑ κρίθηκε ανάπηρη σε ποσοστό 68% ως 31-10-20. 2) ΚΗΡΥΣΕΕΙ κατά πλειοψηφία (6-1) τον κατηγορούμενο ΕΝΟΧΟ (ο ένορκος Ι. Τ., είχε τη γνώμη ότι έπρεπε ο κατηγορούμενος να κηρυχθεί αθώος), του ότι: Στους κατωτέρω αναφερόμενους τόπους και χρόνους, με πρόθεση, με περισσότερες πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση του ίδιου εγκλήματος, προσέβαλε την αξιοπρέπεια ανήλικου μέλους της οικογένειάς του, όπως η οικογένεια ορίζεται στις διατάξεις του άρθρου 1§2 στ. γ’ του Ν.3500/2006 με ιδιαίτερα ταπεινωτικό έργο, που ανάγεται στη γενετήσια ζωή του. Ειδικότερα, στην Παραλία Πατρών και στο … Ηλείας, σε μη επακριβώς διακριβωθείσες ημεροχρονολογίες, αλλά εντός του χρονικού διαστήματος από Απρίλιο 2017 έως και 25 Μαΐου 2018, προσέβαλε την αξιοπρέπεια της ανήλικης κόρης του Δ.. Ξ., η οποία γεννήθηκε την 29- 04-02, με έργο που ανάγεται στη γενετήσια ζωή της. Πιο συγκεκριμένα, εντός της ανωτέρω οικίας του στην Παραλία Πατρών, σχεδόν κάθε βράδυ, όταν η ανήλικη επισκεπτόταν το δωμάτιο του για να παρακολουθήσει τηλεόραση και σχεδόν όλα τα Σάββατα και τις Κυριακές, κατά την καλοκαιρινή περίοδο του έτους 2017, στην οικία των γονέων του στο … Ηλείας, την οποία επισκεπτόταν με την ανήλικη Δ., ο κατηγορούμενος κατέβαζε το παντελόνι και το εσώρουχο του και της προκαλώντας διέγερσή τους, με στόχο την πρόκληση ηδονής και την ικανοποίηση της γενετήσιας ορμής του και αυτοϊκανοποιείτο, χωρίς ωστόσο να επιχειρεί τέλεση γενετήσιας πράξης σε βάρος της, προσβάλλοντας βάναυσα με τον τρόπο αυτό την αξιοπρέπεια της ανήλικης κόρης του στο πεδίο της γενετήσιας ζωής. 3) ΚΗΡΥΣΣΕΙ κατά πλειοψηφία (6-1) τον κατηγορούμενο ΕΝΟΧΟ (ο ένορκος Ι. Τ., είχε τη γνώμη ότι έπρεπε ο κατηγορούμενος να κηρυχθεί αθώος), του ότι: Κατά το χρονικό διάστημα από τον Απρίλιο 2017 έως Ιούνιο 2018, σε μη επακριβώς προσδιορισθείσες ημερομηνίες, με πρόθεση, με περισσότερες πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση του ίδιου εγκλήματος, ως πατέρας, έχων την υποχρέωση εκ του νόμου να επιβλέπει και να φροντίζει το τέκνο του, που είχε συμπληρώσει τα 14 έτη, έχοντας αποφασίσει να ενεργήσει με αυτό γενετήσιες πράξεις, επιχείρησε πράξη που συνιστά αρχή εκτέλεσης, πλην όμως δεν ολοκλήρωσε την πράξη του, από εμπόδια εξωτερικά και ανεξάρτητα της θελήσεώς του, κατ’ άρθρο 342§1 περ. γ’ Π.Κ. που κυρώθηκε με το Ν.4619/2019, κατ’ ορθότερο νομικό χαρακτηρισμό από το άρθρο 342§§1 στ. β’, 2 στ. α’ του προϊσχύσαντος Π.Κ. Ειδικότερα, στο ανωτέρω χρονικό διάστημα και ενώ η ανήλικη κόρη του Δ., που γεννήθηκε την 29-04-02, επισκεπτόταν το δωμάτιο του για να παρακολουθήσει τηλεόραση, ο ίδιος, έχοντας σκοπό να ενεργήσει με αυτήν γενετήσιες πράξεις και συγκεκριμένα παρά φύση και κατά φύση συνουσία, ήτοι πράξεις που ανάγονται στη γενετήσια σφαίρα, προσβάλλουν το κοινό αίσθημα της αιδούς και των ηθών και την αγνότητα της παιδικής ηλικίας, με σκοπό τη διέγερση και ικανοποίηση της γενετήσιας επιθυμίας του, εκμεταλλευόμενος τη μικρή ηλικία της και την αδυναμία της να προβάλει σθεναρή αντίσταση, επεχείρησε πράξεις – περισσότερες από μία φορές, χωρίς ωστόσο να καταστεί εφικτός ο προσδιορισμός του ακριβούς αριθμού τους, που συνιστούν αρχή εκτέλεσης και συγκεκριμένα, αφού είχε βγάλει τα ρούχα της ανήλικης Δ. και ενώ ήταν γυμνός και είχε προκαλέσει διέγερση των γεννητικών οργάνων του, την πλησίαζε, ενώ αυτή ήταν ξαπλωμένη στο πλάι και την αγκάλιαζε, ακουμπώντας με το μόριό του το σώμα της και τα οπίσθια της, προκειμένου να φέρει σε επαφή το μόριό του με το μόριο ή τον πρωκτό της ανήλικης. Πλην όμως, από εμπόδια εξωτερικά και ανεξάρτητα της θελήσεώς του, δεν κατόρθωσε να φέρει σε επαφή το μόριό του με τα γεννητικά όργανα ή τον πρωκτό της ανήλικης, ούτε να έρθει μαζί της σε κατά φύση ή παρά φύση συνουσία, διότι η τελευταία τον απέφυγε και σηκώθηκε από το κρεβάτι”. Με τις παραδοχές αυτές, οι οποίες διαλαμβάνονται στο σκεπτικό, σε συνδυασμό με όσα αναφέρονται στο διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης, που παραδεκτά αλληλοσυμπληρώνονται, το Δικαστήριο της ουσίας όσον αφορά την αξιόποινη πράξη της απόπειρας κατάχρησης ανηλίκου, που έχει συμπληρώσει τα δεκατέσσερα (14) έτη, σε γενετήσιες πράξεις, κατ’ εξακολούθηση, διέλαβε στην εν λόγω απόφαση του την επιβαλλόμενη, κατά τα άνω, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκτίθενται σ`αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχτηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του ανωτέρω εγκλήματος, με παράθεση όλων των στοιχείων, που απαρτίζουν τη νομοτυπική μορφή του, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν καθώς και οι νομικοί συλλογισμοί, με βάση τους οποίους έγινε η υπαγωγή των αποδειχθέντων περιστατικών στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 26 εδαφ. α, 27 παρ. 1 και 342 παρ. 1 του νέου ΠΚ, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και δεν παραβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου. Ειδικότερα, παρά τις περί του αντιθέτου αιτιάσεις του αναιρεσείοντος, σύμφωνα με τα προαναφερθέντα πραγματικά περιστατικά, τα οποία το Δικαστήριο της ουσίας, κατά την ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, δέχτηκε ως αποδειχθέντα, με τις παραδοχές της προσβαλλόμενης α) ότι οι πράξεις, που τέλεσε ο αναιρεσείων σε βάρος της ανήλικης θυγατέρας του Δ. , η οποία γεννήθηκε στις 29-4-2002, ήτοι αποκάλυψη των γεννητικών οργάνων του και αυνανισμός παρουσία της ανήλικης, εναγκαλισμός της με παράλληλη επαφή του γεννητικού του μορίου με τον πρωκτό και άλλα μέρη του γυμνού της σώματος, λόγου του είδους τους και της βαρύτητάς τους, υπάγονται στην ανωτέρω εκτεθείσα έννοια της “γενετήσιας πράξης” και β) ότι ο αναιρεσείων κατηγορούμενος είχε την επιμέλεια αυτής λόγω της στενής συγγενικής (γονεϊκής) σχέσης που τους συνέδεε, αιτιολογείται πλήρως και εμπεριστατωμένα η συνδρομή των προϋποθέσεων, που απαιτούνται για τη στοιχειοθέτηση της αντικειμενικής υπόστασης του ως άνω εγκλήματος για το οποίο κηρύχθηκε ένοχος ο αναιρεσείων . Οι αιτιάσεις του αναιρεσείοντος ότι η αυτοϊκανοποίηση για την οποία κατηγορείται αποτελεί πράξη ”αυτοαναφορική” και δεν μπορεί να ενταχθεί στις γενετήσιες πράξεις ή εκδηλώσεις, είναι αβάσιμος, αφού η αυτοϊκανοποίηση του αναιρεσείοντος δεν διαπράχθηκε όταν αυτός ήταν μόνος του, αλλά παρουσία της ανήλικης θυγατέρας του, με ευνόητες δραματικές συνέπειες για αυτήν , λόγω της νεαρής ηλικίας της και της συγγενικής σχέσης που την συνέδεε με τον αναιρεσείοντα. Επομένως, ο σχετικός, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ` ΚΠΔ, δεύτερος λόγος της αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας ως προς την καταδικαστική για τον αναιρεσείοντα κρίση της αναφορικά με την αμέσως παραπάνω αξιόποινη πράξη, είναι αβάσιμος. Μετά από αυτά εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση στο σύνολο της και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 578 ΚΠοινΔ), κατά τα οριζόμενα ειδικότερα στο διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ –
Απορρίπτει την από 4-10-2024 αίτηση του Β. Ξ.. του Α.., κρατούμενου στο Κατάστημα Κράτησης Γρεβενών, για αναίρεση της υπ` αριθμό 79,100-101/2024 αποφάσεως του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Πατρών . –
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται σε οκτακόσια (800) ευρώ .
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 4 Μαρτίου 2025.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του την 1η Απριλίου 2025.
Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
