Το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών δικαίωσε πλήρως έναν 17χρονο μοτοσικλετιστή που τραυματίστηκε βαρύτατα σε τροχαίο, απορρίπτοντας στο σύνολό τους τις προσπάθειες των ασφαλιστικών εταιρειών να του επιρρίψουν ευθύνες επειδή δεν φορούσε κράνος, ούτε διέθετε άδεια οδήγησης.
Το χρονικό του ατυχήματος εκτυλίχθηκε σε επαρχιακό δρόμο, όταν οδηγός αυτοκινήτου ακινητοποίησε παράνομα το όχημά του στο ρεύμα κυκλοφορίας του, καταλαμβάνοντας το μεγαλύτερο πλάτος του οδοστρώματος, χωρίς να υπάρχει λόγος ανωτέρας βίας. Αφήνοντας πίσω του ένα ελάχιστο και επικίνδυνο περιθώριο, ο οδηγός επιχείρησε εντελώς ξαφνικά να στρίψει αριστερά σε χωματόδρομο. Παραβιάζοντας τη διπλή διαχωριστική γραμμή και χωρίς να ελέγξει αν ακολουθούν άλλα οχήματα, έκοψε τον δρόμο στον ανήλικο που κινούνταν με τη μοτοσικλέτα του και βρέθηκε μπροστά σε ένα αναπόφευκτο εμπόδιο.
Το δικαστήριο απέρριψε τους ισχυρισμούς της ασφαλιστικής, η οποία επιχείρησε να μειώσει την αποζημίωση επικαλούμενη τη συμπεριφορά του θύματος. Στην απόφαση σημειώνεται ότι η έλλειψη διπλώματος και η ταχύτητα δεν έπαιξαν κανέναν ρόλο στην πρόκληση του τροχαίου. Όπως επισημαίνεται στο σκεπτικό, η ταχύτητα με την οποία κινούνταν ο 17χρονος δεν προκάλεσε το ατύχημα, αφού η στιγμιαία επιτάχυνση οφειλόταν στην προσπάθειά του να αποφύγει το αυτοκίνητο.
Ως αποκλειστική γενεσιουργός αιτία της σύγκρουσης κρίθηκε ο «παράνομος αριστερός ελιγμός» του αυτοκινήτου, ο οποίος «δεν άφηνε κανένα περιθώριο αποφυγής του όχι μόνο για τον μέσο συνετό οδηγό, αλλά ακόμη και για τον πλέον έμπειρο οδηγό». Παράλληλα, καταρρίφθηκε ο ισχυρισμός για τη μη χρήση κράνους καθώς οι επίσημες ιατρικές πραγματογνωμοσύνες απέδειξαν πως η βαριά νευραξονική βλάβη που υπέστη ο νεαρός «θα επερχόταν ανεξαρτήτως χρήσης κράνους».
Αποζημίωση σε 17χρονο μοτοσικλετιστή
Οι συνέπειες της σύγκρουσης αποδείχθηκαν ολέθριες. Ο 17χρονος υπέστη μόνιμη αναπηρία που αγγίζει το 90%, αντιμετωπίζοντας πλήρη παράλυση από τον λαιμό και κάτω, ολική αδυναμία αυτοεξυπηρέτησης και επικοινωνίας, ενώ αναπνέει πλέον αποκλειστικά με τη βοήθεια μόνιμης τραχειοστομίας.
Το δικαστήριο επιδίκασε αποζημίωση 250.000 ευρώ για τη μόνιμη αναπηρία, κρίνοντας το ποσό απολύτως «αναγκαίο ώστε ο παθών να δημιουργήσει και να διατηρήσει προσωπική, οικονομική και κοινωνική αυτοτέλεια» ισάξια με εκείνη που θα είχε αν δεν είχε συμβεί το μοιραίο. Επιπλέον, επιδικάστηκαν άλλα 250.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, συνυπολογίζοντας «το μέγεθος, το είδος και τις συνέπειες του τραυματισμού» σε συνδυασμό με την τρυφερή ηλικία του θύματος.
Πέρα από τα βασικά κεφάλαια των αποζημιώσεων, η απόφαση φροντίζει έμπρακτα την καθημερινότητα και την αξιοπρέπεια του παθόντος. Αναγνωρίζοντας τις τεράστιες πρακτικές δυσκολίες, επιδίκασε τα έξοδα για τις αναγκαίες δομικές παρεμβάσεις στο πατρικό του σπίτι —όπως η κατασκευή ράμπας, η διαμόρφωση ειδικού λουτρού και η διεύρυνση των θυρών— ώστε ο χώρος να γίνει προσβάσιμος με αναπηρικό αμαξίδιο. Παράλληλα, καλύπτεται πλήρως η δαπάνη για την καθημερινή του φροντίδα: ακόμη και αν ο νεαρός δεν προσλαμβάνει επαγγελματία νοσοκόμα αλλά τον φροντίζουν αποκλειστικά οι γονείς του με τεράστια κούραση και θυσίες, δικαιούται τα χρήματα αυτά σαν να πλήρωνε νοσοκόμα. Από το ποσό αυτό της φροντίδας αφαιρέθηκε μόνο το μηνιαίο επίδομα αναπηρίας που παίρνει από τον ΕΦΚΑ.
Το δικαστικό «φινάλε» της υπόθεσης έβαλε… φρένο και στις αξιώσεις της ασφαλιστικής να μεταφέρει μέρος της ευθύνης στους γονείς για ελλιπή εποπτεία του 17χρονου. Το δικαστήριο απέρριψε τον ισχυρισμό αυτό επειδή αποδείχθηκε ότι οι γονείς είχαν κρύψει τα κλειδιά της μοτοσικλέτας σε ασφαλές μέρος και ο ανήλικος τα βρήκε και τα πήρε κρυφά. Συνεπώς, το δικαστήριο έκρινε η οικογένεια δεν είχε την παραμικρή ευθύνη για την τραγωδία.
