ΣτΕ Στ΄ 7μ. 669, 670/2026
Πρόεδρος: Μ. Παπαδοπούλου, Αντιπρόεδρος
Εισηγητής: Κ. Μαρίνου, Σύμβουλος Επικρατείας
Με τη διάταξη του άρθρου 81 παρ. 5 του ν. 2961/2001, ορίζουσα ότι σε περίπτωση ασκήσεως εμπρόθεσμης προσφυγή κατά πράξεως επιβολής φόρου βάσει των (ουσιαστικών) διατάξεων του νόμου αυτού, βεβαιώνεται αμέσως όχι το σύνολο του καταλογισθέντος φόρου, αλλά μόνον το ήμισυ αυτού, επιδιώκεται η εξισορρόπηση αφ’ ενός του δικαιώματος του φορολογουμένου σε ουσιαστική δικαστική προστασία και αφ’ ετέρου της προστασίας του δημοσίου συμφέροντος, συνισταμένου στην δυνατότητα του Δημοσίου να εισπράττει άμεσα τα προς αυτό οφειλόμενα χρέη, χωρίς η είσπραξη να εμποδίζεται από την άσκηση προφανώς παρελκυστικών προσφυγών, όπως είναι οι εκπρόθεσμες (πρβλ. ΣτΕ 269, 2279/2017). Και ναι μεν η διάταξη αυτή περιέχεται σε ουσιαστικό φορολογικό νομοθέτημα, πλην ρυθμίζει ζητήματα διαδικασίας αναγκαστικής εκτελέσεως, έχουσα την έννοια ότι ο Προϊστάμενος της ΔΟΥ, προκειμένου να βεβαιώσει άμεσα τον καταλογισθέντα εις βάρος του κληρονόμου φόρο, δικαιούται και οφείλει να εκφέρει κρίση περί του εμπροθέσμου ή μη της προσφυγής που έχει τυχόν ασκηθεί κατά της πράξεως επιβολής φόρου κληρονομίας από τον βαρυνόμενο με αυτόν- κληρονόμο. Η προσωρινή και παρεμπίπτουσα αυτή κρίση, δι’ ον χρόνο δεν υπάρχει αντίθετο προς αυτήν δεδικασμένο, αποτελεί προϋπόθεση για την εξεύρεση του ποσοστού του φόρου που ο Προϊστάμενος οφείλει να βεβαιώσει αμέσως ταμειακά, συνιστώσα όρο νομιμότητος της ταμειακής βεβαιώσεως. Το δε επιλαμβανόμενο της ανακοπής δικαστήριο, σε περίπτωση προβολής λόγου περί παρανόμου βεβαιώσεως του συνόλου της οφειλής, λόγω εμπροθέσμου ασκήσεως προσφυγής και, αντιστοίχως, αμφισβητήσεως του εμπροθέσμου εκ μέρους της καθ’ ης η ανακοπή φορολογικής αρχής, οφείλει να ερευνήσει αν επί του ζητήματος αυτού έχει ήδη αποφανθεί, με δύναμη δεδικασμένου, το δικαστήριο της προσφυγής, σε αρνητική δε περίπτωση, οφείλει να εκφέρει το ίδιο παρεμπίπτουσα κρίση, η οποία συνιστά πρόκριμα για την διάγνωση του βασίμου ή μη του λόγου αυτού ανακοπής (πρβλ. a contrario ΣτΕ 1015/2009), (μειοψ).
