Τμήμα Β΄ Τριμελές
Προσφυγή κατά απόφασης του Αντιπεριφερειάρχη Περιφέρειας Στερεάς
Ελλάδας, με την οποία επιβλήθηκε σε βάρος της προσφεύγουσας πρόστιμο
συνολικού ποσού 150.000€ για παραβάσεις της περιβαλλοντικής νομοθεσίας –
Διατάξεις του άρθρου 30 παρ. 1 του ν. 1650/1986 (Α΄ 160), όπως αντικαταστάθηκε με
το άρθρο 21 του ν. 4014/2011 (Α΄209). Από τις διατάξεις του ν. 4014/2011 συνάγεται
ότι οι προβλεπόμενες διοικητικές κυρώσεις επιβάλλονται όχι μόνο για παραβάσεις
του εν λόγω νόμου, αλλά και σε κάθε περίπτωση που φυσικά ή νομικά πρόσωπα
προκαλούν οποιαδήποτε ρύπανση ή άλλη υποβάθμιση του περιβάλλοντος. Εξάλλου,
για την επιβολή των προβλεπόμενων κυρώσεων, αρκεί η παραβίαση των διατάξεων
του νόμου αυτού και των κατ’ εξουσιοδότηση αυτού εκδιδόμενων κανονιστικών
αποφάσεων ή η παραβίαση της απόφασης έγκρισης περιβαλλοντικών όρων που
έχουν τεθεί για την αντιμετώπιση της ρύπανσης ή της υποβάθμισης του
περιβάλλοντος, χωρίς να απαιτείται να έχει ήδη επέλθει βλάβη σε αυτό. Περαιτέρω,
από τις ίδιες διατάξεις συνάγεται ότι, σε περίπτωση ρύπανσης ή υποβάθμισης του
περιβάλλοντος, η Διοίκηση δεν έχει διακριτική ευχέρεια για την επιβολή διοικητικών
κυρώσεων και μέτρων στους παραβάτες, αλλά δέσμια υποχρέωση. Το είδος της
επιβαλλόμενης κύρωσης ανήκει, κατ’ αρχήν, στη διακριτική ευχέρεια της διοίκησης,
συνδέεται δε με τη σοβαρότητα της παράβασης, τη συχνότητα, την υποτροπή, το
ύψος υπέρβασης των θεσμοθετημένων ορίων εκπομπών και την παραβίαση των
περιβαλλοντικών όρων και προτύπων περιβαλλοντικών δεσμεύσεων. Εν προκειμένω,
η επίμαχη διοικητική κύρωση επιβλήθηκε για την αποδιδόμενη σε βάρος της
προσφεύγουσας υποβάθμιση του περιβάλλοντος, στο πλαίσιο του έργου του οποίου
υπήρξε ανάδοχος, λόγω, αφενός, μη κατασκευής συστήματος τάφρων απορροής
υδάτων και, αφετέρου, πλημμελούς εναπόθεσης γαιωδών προϊόντων εκσκαφής, ήτοι
όγκου πολύ μεγαλύτερου από τον οριζόμενο στην παρ.5.4 της Μελέτης
Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων έτους 2008. Εν τούτοις, η ίδια η Μελέτη, τους όρους
της οποίας κατά τους καθ’ ων παραβίασε η προσφεύγουσα, κάνει λόγο για εκτίμηση
εναπόθεσης υλικών στον αποθεσιοθάλαμο, «περισσότερων από 150.000 m3», και όχι
«μέχρι» του ποσού αυτού, όπως εσφαλμένως υπολαμβάνουν τα ελεγκτικά όργανα,
ήτοι δεν θέτει ανώτατο όριο/«οροφή» του όγκου τους. Κρίση ότι ούτε από την έκθεση
αυτοψίας προέκυψε η αποδιδόμενη παράβαση της μη κατασκευής συστήματος
τάφρων απορροής υδάτων. Ενόψει τούτων, το Δικαστήριο κρίνει ότι η προσφεύγουσα
δεν υπέπεσε στις αποδιδόμενες σε βάρος της παραβάσεις – Δέχεται την προσφυγή και
ακυρώνει την προσβαλλόμενη απόφαση.
Απο Το Διμηνιαίο Δελτίο Νομολογίας των Τακτικών Διοικητικών Δικαστηρίων ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2026
