Με την απόφασή του, το Διοικητικό Εφετείο ακύρωσε τη σχετική πράξη της Διοίκησης και ανέπεμψε την υπόθεση για νέα νόμιμη κρίση, ανοίγοντας τον δρόμο ώστε αντίστοιχα αιτήματα εκπαιδευτικών να εξετάζονται πλέον σε νέα βάση.
Το Διοικητικό Εφετείο Πειραιά ξεκαθαρίζει ότι οι εκπαιδευτικοί δικαιούνται την άδεια ανατροφής τέκνου που προβλέπει ο Υπαλληλικός Κώδικας, χωρίς η Διοίκηση -εν προκειμένω η Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Πειραιά- να μπορεί να την επεκτείνει αυθαίρετα μέχρι το τέλος του σχολικού έτους. Η υπ’ αριθ. 44/2026 απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Πειραιά αναμένεται να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο το Δημόσιο χειρίζεται τα αιτήματα αδειών των εκπαιδευτικών – γονέων.
Η υπόθεση αφορούσε εκπαιδευτικό της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, μητέρα παιδιού ηλικίας μικρότερης των οκτώ ετών, η οποία ζήτησε άδεια ανατροφής άνευ αποδοχών από τις 15 Σεπτεμβρίου 2025 έως τις 15 Ιανουαρίου 2026. Ωστόσο, η αρμόδια Διεύθυνση Εκπαίδευσης απέρριψε δύο φορές το αίτημά της, υποστηρίζοντας ότι μπορούσε να της χορηγηθεί άδεια μόνο μέχρι τη λήξη του σχολικού έτους, δηλαδή έως τις 31 Αυγούστου 2026.
Η εκπαιδευτικός υπέβαλε νέα αίτηση σύμφωνα με τις οδηγίες της υπηρεσίας, αλλά ταυτόχρονα δήλωσε ρητά ότι διατηρεί το δικαίωμα να προσβάλει δικαστικά την απόφαση ως προς το επιπλέον χρονικό διάστημα που δεν επιθυμούσε να λάβει.
Το Διοικητικό Εφετείο δικαίωσε την προσφεύγουσα και ακύρωσε την απόφαση της Διοίκησης κατά το μέρος που επέκτεινε την άδεια από τις 15 Ιανουαρίου έως τις 31 Αυγούστου 2026.
Η απόφαση της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Πειραιά είχε στηριχθεί στον νόμο 1566/1985, ο οποίος προβλέπει ότι οι άδειες άνευ αποδοχών των εκπαιδευτικών μπορούν να φτάνουν μέχρι τη λήξη του σχολικού έτους. Το Δικαστήριο, όμως, έκρινε ότι όταν πρόκειται ειδικά για άδεια ανατροφής τέκνου εφαρμόζεται αποκλειστικά ο Υπαλληλικός Κώδικας (ν. 3528/2007), ο οποίος αποτελεί ειδικότερη και νεότερη ρύθμιση.
Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η απόφαση, «ο νομοθέτης θέλησε να ρυθμίσει αυτοτελώς το ειδικότερο αυτό ζήτημα, κατά τρόπο ενιαίο για όλους τους υπαλλήλους (επομένως και για τους εκπαιδευτικούς), αποκλειστικά και μόνο με τη διάταξη του άρθρου 53 παρ. 1 του Κώδικα Δημοσίων Υπαλλήλων».
Το Δικαστήριο ξεκαθαρίζει ότι οι εκπαιδευτικοί έχουν το ίδιο δικαίωμα με όλους τους δημοσίους υπαλλήλους όσον αφορά την άδεια ανατροφής τέκνου και ότι η Διοίκηση δεν μπορεί να επιβάλει διαφορετικούς κανόνες επικαλούμενη τις ιδιαιτερότητες της σχολικής χρονιάς.
Παράλληλα σύμφωνα με την απόφαση, οι βασικές προϋποθέσεις για τη χορήγηση της συγκεκριμένης άδειας είναι μόνο δύο: η ηλικία του παιδιού να είναι μικρότερη των οκτώ ετών και η υποβολή σχετικής αίτησης από τον γονέα. Όπως επισημαίνεται, «στις οικείες διατάξεις ουδόλως προβλέπεται ως υποχρεωτικό όριο διάρκειας της χορηγούμενης άδειας η λήξη του σχολικού έτους».
Το Δικαστήριο απέρριψε επίσης τον ισχυρισμό του Δημοσίου ότι η εκπαιδευτικός είχε τελικά αποδεχθεί τη μεγαλύτερη διάρκεια της άδειας. Αντίθετα, έκρινε ότι η νέα αίτησή της υποβλήθηκε μόνο επειδή ακολουθούσε τις υποδείξεις της υπηρεσίας, ενώ είχε διατυπώσει σαφή επιφύλαξη για το δικαίωμά της να προσφύγει στα δικαστήρια. Όπως αναφέρεται στην απόφαση, η αιτούσα «ούτε προκάλεσε ούτε συναίνεσε στην έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης με το συγκεκριμένο περιεχόμενό της».
Με την απόφασή του, το Διοικητικό Εφετείο ακύρωσε τη σχετική πράξη της Διοίκησης και ανέπεμψε την υπόθεση για νέα νόμιμη κρίση, ανοίγοντας τον δρόμο ώστε αντίστοιχα αιτήματα εκπαιδευτικών να εξετάζονται πλέον σε νέα βάση.
