Τμήμα Α΄ Μονομελές
Αγωγή αποζημίωσης με αίτημα την αποκατάσταση της περιουσιακής ζημίας και
της ηθικής βλάβης που, κατά τους ισχυρισμούς τους, υπέστησαν οι ενάγοντες από τις
παράνομες, περικοπές που επήλθαν στις επικουρικές συντάξεις που λάμβαναν κατά
το χρονικό διάστημα από 4.10.2014 έως την κατάθεση της αγωγής (4.10.2019), κατ’
εφαρμογή, αρχικώς, των κριθέντων ως αντισυνταγματικών διατάξεων του άρθρου 6
του ν. 4051/2012 και του άρθρου πρώτου παρ. ΙΑ υποπαρ. ΙΑ.5. περ. 1 του ν.
4093/2012 και, ακολούθως, στο πλαίσιο του επανυπολογισμού των συντάξεων αυτών
δυνάμει των διατάξεων του άρθρου 96 του ν. 4387/2016, οι οποίες, κατά τους
ισχυρισμούς τους, αντίκεινται, σε συνταγματικές και υπερνομοθετικής ισχύος
διατάξεις. Όπως κρίθηκε με τις 2287-2288/2015 αποφάσεις της Ολομέλειας του
Συμβουλίου της Επικρατείας, οι συνέπειες των αποφάσεων αυτών, με τις οποίες
κρίθηκαν αντίθετες προς το Σύνταγμα και προς το άρθρο 1 του Πρώτου Πρόσθετου
Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ οι διατάξεις του άρθρου 6 του ν. 4051/2012 και του άρθρου
πρώτου παρ. ΙΑ υποπαρ. ΙΑ.5 περ. 1 και υποπαρ. ΙΑ.6 περ. 3, ισχύουν μόνο για όσους
είχαν ήδη ασκήσει σχετικές αγωγές πριν τον χρόνο δημοσίευσης των αποφάσεων
αυτών (10.6.2015). Συνεπώς, οι αξιώσεις των εναγόντων για το χρονικό διάστημα από
1.1.2013 έως 10.6.2015 πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμες, δεδομένου ότι η υπό
κρίση αγωγή ασκήθηκε στις 4.10.2019. Περαιτέρω, το Δικαστήριο, λαμβάνοντας
υπόψη ότι: α) όπως κρίθηκε με την 1890/2019 απόφαση της Ολομέλειας του
Συμβουλίου της Επικρατείας, ήταν κατ’ αρχήν συνταγματικώς θεμιτή η εκ νέου, κατ’
ουσίαν, θέσπιση των ανωτέρω περικοπών στο πλαίσιο του επανυπολογισμού των
επικουρικών συντάξεων με τις διατάξεις του άρθρου 96 του ν. 4387/2016 και,
επομένως, από τη δημοσίευση του ν. 4387/2016 (12.5.2016) και εφεξής οι περικοπές
αυτές ερείδονται στις διατάξεις του νόμου αυτού και είναι νόμιμες, β) όπως κρίθηκε
με τις 1889/2019 και 1890/2019 αποφάσεις της Ολομέλειας του Συμβουλίου της
Επικρατείας, οι συνέπειες των αποφάσεων αυτών, με τις οποίες κρίθηκαν αντίθετες
προς το Σύνταγμα οι διατάξεις των παρ.1 και 4 του άρθρου 96 του ν. 4387/2016,
καθώς και οι κατ’ εξουσιοδότηση αυτών εκδοθείσες ΚΥΑ 23123/785/7.6.2016 και
25909/470/7.6.2016, επέρχονται από τη δημοσίευσή τους (4.10.2019), και γ) με το
άρθρο 44 του ν. 4670/2020, το οποίο αντικατέστησε το άρθρο 96 του ν. 4387/2016,
προβλέφθηκε η αναδρομική αναπροσαρμογή, από 1.10.2019 των ήδη
καταβαλλόμενων επικουρικών συντάξεων στο ύψος του ποσού στο οποίο είχαν
διαμορφωθεί σύμφωνα με τις ισχύουσες στις 31.12.2014 διατάξεις, κρίνει ότι οι
αξιώσεις των εναγόντων για το χρονικό διάστημα από 12.5.2016 έως 4.10.2019
πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμες, αφού από τη δημοσίευση του ν. 4387/2016
(12.5.2016) και εφεξής οι μειώσεις στις επικουρικές τους συντάξεις έχουν ως νόμιμο
έρεισμα τις διατάξεις του άρθρου 96 παρ. 4 του νόμου αυτού και, επομένως, είναι
νόμιμες. Αντιθέτως, για το χρονικό διάστημα από 11.6.2015 έως 11.5.2016,
δεδομένου ότι η διάταξη του άρθρου 96 παρ. 4 του ν. 4387/2016 ισχύει για το μέλλον
και δεν καταλαμβάνει ρυθμιστικά και το προγενέστερο της θέσπισης του ν.
4387/2016 διάστημα, ισχύουν τα κριθέντα με τις 2287-2288/2015 αποφάσεις της
Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας (πρβλ. ΣτΕ 1439/2020). Βάσει τούτου, το
Δικαστήριο κρίνει ότι μη νομίμως περικόπηκαν οι επικουρικές συντάξεις των
εναγόντων για το διάστημα αυτό και, συνεπώς, στοιχειοθετείται, κατ’ αρχήν, ευθύνη
του εναγόμενου φορέα, κατά τα άρθρα 105 και 106 του ΕισΝΑΚ, προς αποκατάσταση
της αντιστοιχούσης στις περικοπές αυτές ζημίας των εναγόντων. Ωστόσο, οι αξιώσεις
των εναγόντων έχουν υποπέσει στην πενταετή παραγραφή των άρθρων 51 και 53 του
Κανονισμού Οικονομικής Οργάνωσης και Λογιστικής Λειτουργίας του ΕΤΕΑ, η οποία
αρχίζει από το τέλος του οικονομικού έτους, κατά το οποίο γεννήθηκε η αξίωση και
είναι δυνατή η δικαστική της επιδίωξη, η παραγραφή δε αυτή λαμβάνεται υπ’ όψη
αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο – Απορρίπτει την αγωγή.
Διμηνιαίο Δελτίο Νομολογίας των Τακτικών Διοικητικών Δικαστηρίων ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2026
