ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Ν. 702/77 – Ι.Κ.Α./Ε.Τ.Α.Μ. – Αναγνώριση χρόνου Ασφάλισης – Απονομή σύνταξης γήρατος – Διάσταση μεταξύ της Πινακίδας Ανακεφαλαίωσης Ημερών Εργασίας (ΠΑΗΕ), του Αποσπάσματος Λογαριασμού Ασφαλισμένου του e – ΕΦΚΑ και των επικολλημένων ενσήμων στο ατομικό ασφαλιστικό βιβλιάριο ΙΚΑ της προσφεύγουσας – Το Δικαστήριο κρίνει, ότι δύναται να αποστεί από το άθροισμα των ημερών της ΠΑΠΗΕ, εν συγκρίσει με τον χρόνο ασφάλισης, τον οποίο βεβαιώνει το σχετικό βιβλιάριο, συνεκτιμώντας την ατελή αποτύπωση της ασφαλιστικής κατάστασης της προσφεύγουσας για το έτος 1963 και την απώλεια του παραστατικού πιστοποίησης χρόνου ασφάλισης του αντίστοιχου έτους – Ο πλασματικός χρόνος επιδότησης λόγω τακτικής ανεργίας, ως προσμετρούμενος στον συνολικό χρόνο ασφάλισης για απονομή σύνταξης, ανέρχεται για την προσφεύγουσα σε 300 και όχι 200 ημέρες, καθώς κρίσιμο ως προς τον υπολογισμό τους είναι το νομοθετικό καθεστώς, που ίσχυε κατά τον χρόνο επέλευσης του ασφαλιστικού κινδύνου του γήρατος, ήτοι η υποβολή της αίτησης συνταξιοδότησης εκ μέρους της προσφεύγουσας – Δεκτή η προσφυγή.
ΤΟ
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΤΜΗΜΑ ΣΤ΄
ΤΡΙΜΕΛΕΣ
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 13 Οκτωβρίου 2025, με Δικαστές τους: Φώτιο Βασιλειάδη, Πρόεδρο Πρωτοδικών Δ.Δ., Άννα Τσιράκογλου, Πρωτοδίκη Δ.Δ., Ιωάννη Πλατή, Πρωτοδίκη Δ.Δ. (εισηγητή), και γραμματέα τον Γεώργιο Παπαδόπουλο, δικαστικό υπάλληλο,
για να δικάσει την με αριθμό καταχώρισης …./6.12.2024 προσφυγή και ΕΑΥ….,
της …., κατοίκου Θεσσαλονίκης (οδός …), η οποία παραστάθηκε, κατ’ άρθρο 27 παρ. 2 β΄ του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας, αυτοπροσώπως,
κατά του νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου (νπδδ) με την επωνυμία «Ηλεκτρονικός Εθνικός Φορέας Κοινωνικής Ασφάλισης» (e-ΕΦΚΑ), που εδρεύει στην Αθήνα, εκπροσωπείται νόμιμα από τον Διοικητή του και παραστάθηκε με την από 9.10.2025 έγγραφη δήλωση, κατ’ άρθρο 133 παρ. 2 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας, δια του πληρεξούσιου δικηγόρου, Γεώργιου Μαργαρίτη.
Μετά τη δημόσια συνεδρίαση, το Δικαστήριο συνήλθε σε διάσκεψη και, αφού μελέτησε τη δικογραφία, σκέφθηκε σύμφωνα με τον νόμο.
Η κρίση του είναι η εξής:
1. Επειδή, με την υπό κρίση προσφυγή ζητείται η ακύρωση της …../17.9.2024 απόφασης της Διοικητικής Επιτροπής (ΔΕ) της Διεύθυνσης Γ΄ Απονομής Συντάξεων του e-ΕΦΚΑ. Με την απόφαση της ως άνω ΔΕ απορρίφθηκε η …../12.5.2023 ένσταση της προσφεύγουσας κατά της …./9.3.2023 απόφασης της Διευθύντριας της Γ΄ Διεύθυνσης Συντάξεων του Περιφερειακού Υποκαταστήματος Μισθωτών Θεσσαλονίκης του καθ’ ου, με την οποία απόφαση είχε απορριφθεί αίτημά της για χορήγηση σύνταξης γήρατος, λόγω έλλειψης των απαιτούμενων χρονικών προϋποθέσεων (4.500 ημέρες ασφάλισης).
2. Επειδή, για την άσκηση της κρινόμενης προσφυγής καταβλήθηκε από την προσφεύγουσα παράβολο πενήντα (50) ευρώ (βλ. το …. e-παράβολο ποσού 25 ευρώ, “δεσμευμένο” και εξοφληθέν στις 10.10.2025 και τα …./3.4.2025 ειδικά έντυπα παραβόλου Δημοσίου σειράς Α΄, ποσού 5 και 20 ευρώ αντίστοιχα). Δεδομένου, όμως, ότι για την υπό κρίση διαφορά οφείλεται κατά νόμο [βλ. άρθρο 277 παρ. 2 περ. β΄ εδαφ. τελ. του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας (ΚΔΔ, που κυρώθηκε με το άρθρο πρώτο του ν. 2717/1999, Α΄ 97)] παράβολο 25 ευρώ, το υπερβάλλον ποσό παραβόλου πρέπει να επιστραφεί στην προσφεύγουσα, ως αχρεωστήτως καταβληθέν, ανεξαρτήτως της έκβασης της δίκης, σύμφωνα με το άρθρο 277 παρ. 11 του ΚΔΔ. Η προσφυγή αυτή, η οποία εισάγεται για συζήτηση κατόπιν παραπομπής της από το παρόν Δικαστήριο σε μονομελή σύνθεση με την …./2025 απόφασή του λόγω καθ’ ύλην αρμοδιότητας, ασκηθείσα εν γένει παραδεκτώς, πρέπει να εξετασθεί, περαιτέρω, ως προς τη νομική και ουσιαστική της βασιμότητα.
3. Επειδή, με τον ν. 1902/1990 (Α΄ 138), ο οποίος με το άρθρο 27 παρ. 1 τροποποίησε τη διάταξη του άρθρου 28 του α.ν. 1846/1951 «Περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων» (Α΄ 179), ορίστηκε ότι οι ασφαλισμένες στο ΙΚΑ δικαιούνταν, κατ’ αρχήν, σύνταξη αν είχαν συμπληρώσει το 60ο έτος της ηλικίας τους και είχαν πραγματοποιήσει τέσσερις χιλιάδες πενήντα (4.050) τουλάχιστον ημέρες εργασίας. Το όριο αυτό ημερών εργασίας προοδευτικά αυξήθηκε σε τέσσερις χιλιάδες πεντακόσιες (4.500) ημέρες με την προσθήκη 150 ημερών για κάθε ένα επόμενο ημερολογιακό έτος, αρχής γενομένης από της 1ης Ιανουαρίου 1992. Ακολούθως, με τις διατάξεις του ν. 3863/2010, με τίτλο «Νέο ασφαλιστικό σύστημα και συναφείς διατάξεις…» (Α΄ 115/15.7.2010), καθορίστηκαν νέα όρια συνταξιοδότησης, θεσπίζοντας γενικό ελάχιστο χρόνο ασφάλισης τις 4.500 ημέρες εργασίας και, ειδικότερα, για τις γυναίκες ασφαλισμένες του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ ορίστηκε ως όριο ηλικίας για συνταξιοδότησή τους αυτό των εξήντα (60) ετών, το οποίο θα αυξανόταν από 1.1.2011 κατά ένα έτος κάθε χρόνο μέχρι τη συμπλήρωση του 65ου έτους της ηλικίας. Επίσης, προβλέφθηκε ότι η εκ μέρους των γυναικών άσκηση του δικαιώματος λήψης σύνταξης με τον ανωτέρω αριθμό ημερών ασφάλισης χωρεί οποτεδήποτε, εφόσον συμπληρώνουν το 60ό έτος της ηλικίας τους μέχρι 31.12.2010. Εν συνεχεία, με το άρθρο πρώτο παρ. ΙΑ υποπαρ. ΙΑ.4 του ν. 4093/2012 (Α΄ 222), ορίστηκε ότι: «1. Από 1.1.2013 για τη συνταξιοδότηση των ασφαλισμένων των Φορέων Κοινωνικής Ασφάλισης αρμοδιότητας Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας και της Τράπεζας της Ελλάδος, εφαρμόζονται οι προϋποθέσεις του ν. 3863/2010 (Α΄ 115), όπως ισχύει, ως προς τα όρια ηλικίας και το χρόνο ασφάλισης, όπως αυτά διαμορφώνονται με τις ανωτέρω διατάξεις από 1.1.2015. 2. Από 1.1.2013, όλα τα όρια ηλικίας της παραγράφου 1, καθώς και όλα τα ισχύοντα την 31.12.2012 όρια ηλικίας συνταξιοδότησης των Φορέων Κοινωνικής Ασφάλισης αρμοδιότητας Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας και της Τράπεζας της Ελλάδος, όπου αυτά προβλέπονται, αυξάνονται κατά δύο (2) έτη. 3. … 4. Θεμελιωμένα συνταξιοδοτικά δικαιώματα μέχρι 31.12.2012, λόγω συμπλήρωσης των προϋποθέσεων του απαιτούμενου χρόνου ασφάλισης και ορίων ηλικίας, όπου αυτά προβλέπονται, δεν θίγονται και δύνανται να ασκηθούν οποτεδήποτε. 5. …». Τέλος, στο ΜΕΡΟΣ Β΄ του ν. 4336/2015 (Α΄ 94/14.8.2015), η ισχύς του οποίου αρχίζει, σύμφωνα με το άρθρο 4 (ΜΕΡΟΣ Γ΄) αυτού, από την υπογραφή της Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης από τα συμβαλλόμενα μέρη, η οποία έλαβε χώρα στις 19.8.2015, ορίσθηκαν τα εξής: «Άρθρο 2 ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ Α.: […] ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ Ε: ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΘΕΜΑΤΩΝ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΑΣ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ. […] ΥΠΟΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ Ε.3: ΣΤΑΔΙΑΚΗ ΑΥΞΗΣΗ ΟΡΙΩΝ ΗΛΙΚΙΑΣ ΠΛΗΡΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΙΩΜΕΝΗΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΣΗΣ. 1.α) Από 1.1.2022 τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης για θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος πλήρους σύνταξης λόγω γήρατος για κάθε κατηγορία ασφαλισμένων, των Οργανισμών Κοινωνικής Ασφάλισης, συμπεριλαμβανομένης της Τράπεζας της Ελλάδος, ορίζονται το 62ο έτος της ηλικίας (με 40 έτη ή 12.000 ημέρες ασφάλισης) και το 67ο έτος της ηλικίας (με 4.500 ημέρες ή 15 έτη ασφάλισης), με την επιφύλαξη των διατάξεων της παραγράφου 3 του άρθρου 11 του ν.3863/2010 (Α΄ 115) [διάταξη που θεσπίζει επιφύλαξη νομοθετικού ανακαθορισμού των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης κατά τη μεταβολή του προσδόκιμου ζωής του πληθυσμού της χώρας]. β) Από 1.1.2022 ως όριο ηλικίας συνταξιοδότησης για θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος μειωμένης σύνταξης λόγω γήρατος, όπου αυτή προβλέπεται σύμφωνα με τις ισχύουσες γενικές, ειδικές ή καταστατικές διατάξεις των Οργανισμών Κοινωνικής Ασφάλισης, συμπεριλαμβανομένης της Τράπεζας της Ελλάδος, ορίζεται το 62ο έτος της ηλικίας με 4.500 ημέρες ή 15 χρόνια ασφάλισης. 2.α) … 5. Θεμελιωμένα συνταξιοδοτικά δικαιώματα μέχρι τη δημοσίευση του νόμου αυτού …, λόγω συμπλήρωσης των προϋποθέσεων του απαιτούμενου χρόνου ασφάλισης και ορίου ηλικίας, όπου αυτό προβλέπεται, δεν θίγονται και δύνανται να ασκηθούν οποτεδήποτε.».
4. Επειδή, περαιτέρω, ο ν. 4387/2016 «Ενιαίο Σύστημα Κοινωνικής Ασφάλειας – Μεταρρύθμιση ασφαλιστικού-συνταξιοδοτικού συστήματος – Ρυθμίσεις φορολογίας εισοδήματος και τυχερών παιγνίων και άλλες διατάξεις» (Α΄ 85, με έναρξη ισχύος, υπό την επιφύλαξη ειδικής αντίθετης ρύθμισης στις επιμέρους διατάξεις του, από τη δημοσίευσή του στην ΕτΚ, ήτοι στις 12.5.2016), όριζε, κατά τον ένδικο χρόνο, στην παρ. 1 του άρθρου 34 αυτού («Χρόνος ασφάλισης»), το οποίο εντάσσεται στο Κεφάλαιο Γ΄ του νόμου υπό τον τίτλο «Ρυθμίσεις ασφαλισμένων του ιδιωτικού τομέα», ότι: «1. Χρόνος ασφάλισης στον ΕΦΚΑ για τους ασφαλισμένους του Κεφαλαίου αυτού είναι: α. Ο χρόνος πραγματικής ασφάλισης, ήτοι ο χρόνος ασφαλιστέας απασχόλησης ή ιδιότητας στον ΕΦΚΑ ή στους εντασσόμενους στον ΕΦΚΑ φορείς, τομείς, κλάδους και λογαριασμούς για τον οποίο έχουν καταβληθεί εισφορές. Για τους μισθωτούς ως χρόνος ασφάλισης αναγνωρίζεται και ο χρόνος για τον οποίο οφείλονται εισφορές, σύμφωνα με τις οικείες διατάξεις. β. … γ. Οι πλασματικοί χρόνοι ασφάλισης της παρ. 18 του άρθρου 10 του ν. 3863/2010 (Α΄ 115), των άρθρων 39, 40 και 41 του ν. 3996/2011 (Α΄ 170), … και του άρθρου 40 του ν. 2084/1992 (Α΄ 165). …».
5. Επειδή, με το άρθρο 40 του ν. 2084/1992 «Αναμόρφωση της Κοινωνικής Ασφάλισης και άλλες διατάξεις» (Α´ 165) θεσπίσθηκαν ενιαίοι, για όλους τους φορείς κοινωνικής ασφάλισης, κανόνες σχετικά με την αναγνώριση και την εξαγορά χρόνου ασφάλισης (βλ. ΣτΕ 4292/2013, 1909/2011 7μ.), οι οποίοι εφαρμόζονται αναλόγως, σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 47 παρ. 12 του ίδιου νόμου, και για τους παλαιούς ασφαλισμένους, δηλαδή, για τους υπαχθέντες μέχρι τις 31.12.1992 στην ασφάλιση οποιουδήποτε φορέα κύριας ασφάλισης. Συγκεκριμένα, στην παρ. 1 του ως άνω άρθρου 40, όπως αυτή είχε αντικατασταθεί από την παρ. 1 του άρθρου 5 του ν. 2335/1995 (Α΄ 185), οριζόταν ότι: «Ως χρόνος ασφάλισης στους φορείς κοινωνικής ασφάλισης λογίζεται, πλην του χρόνου πραγματικής ή προαιρετικής ασφάλισης: α) … γ) ο χρόνος επιδότησης λόγω ασθένειας και τακτικής ανεργίας και δ) … 2. … Ο χρόνος επιδότησης λόγω … τακτικής ανεργίας συνυπολογίζεται για τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος λόγω γήρατος και μέχρι διακόσιες (200) ημέρες την τελευταία δεκαετία πριν την υποβολή της αίτησης συνταξιοδότησης …». Στη συνέχεια, με την παράγραφο 18 του άρθρου 10 του ν. 3863/2010, η οποία άρχισε να ισχύει από 1.1.2011, το ως άνω άρθρο 40 του ν. 2084/1992 αντικαταστάθηκε ως εξής: «1. Ως χρόνος ασφάλισης στους φορείς κοινωνικής ασφάλισης και το Δημόσιο λογίζεται, πλην του χρόνου πραγματικής ή προαιρετικής ασφάλισης: α) …, β) …, γ) … ο χρόνος επιδότησης τακτικής ανεργίας και μέχρι 300 ημέρες, δ) … 2. … Όσοι συμπληρώνουν τον απαιτούμενο χρόνο ασφάλισης για συνταξιοδότηση λόγω γήρατος μέχρι 31.12.2010, με προσμέτρηση χρόνων που προβλέπονται στο άρθρο 40 του ν. 2084/1992, εφόσον η σχετική αίτηση αναγνώρισης υποβληθεί μέχρι 31.12.2013, ακολουθούν τις κατά περίπτωση προϋποθέσεις συνταξιοδότησης, που ισχύουν κατά το έτος 2010. … 3. Οι αναγνωριζόμενοι χρόνοι συνυπολογίζονται για τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος, εφόσον ο ασφαλισμένος έχει πραγματοποιήσει τουλάχιστον 3.600 ημέρες ή δώδεκα (12) έτη ασφάλισης. Ο συνολικός χρόνος ο οποίος, με βάση τα ανωτέρω, συνυπολογίζεται ή αναγνωρίζεται για τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος, δεν μπορεί να υπερβεί τα επτά (7) έτη…». Ακολούθως, με το άρθρο 40 του ν. 3996/2011 «Αναμόρφωση του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας, ρυθμίσεις θεμάτων Κοινωνικής Ασφάλισης και άλλες διατάξεις» (Α´ 170/5.8.2011) επαναδιατυπώθηκε, σύμφωνα με τα αναφερόμενα στην οικεία αιτιολογική έκθεση, η παρ. 18 του άρθρου 10 του ανωτέρω ν. 3863/2010, με την οποία αφενός είχαν επανακαθορισθεί οι χρόνοι ασφάλισης που λαμβάνονταν υπόψη είτε για τη συμπλήρωση του, κατά περίπτωση, απαιτούμενου για τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος χρόνου ασφάλισης είτε για την προσαύξηση του ποσού της σύνταξης και είχε καθορισθεί ο τρόπος αναγνώρισης και εξαγοράς τους. Έτσι, το άρθρο 40 του ν. 2084/1992, όπως ισχύει μετά την εκ νέου αντικατάστασή του από το προαναφερόμενο άρθρο 40 του ν. 3996/2011, ορίζει πλέον τα εξής: «1. Ως χρόνος ασφάλισης στους φορείς κοινωνικής ασφάλισης λογίζεται, πλην του χρόνου πραγματικής ή προαιρετικής ασφάλισης: α) …, β) …, γ) καθώς και ο χρόνος επιδότησης λόγω τακτικής ανεργίας και μέχρι 300 ημέρες, δ) … 2. … 5. Όσοι συμπληρώνουν τον απαιτούμενο χρόνο ασφάλισης για συνταξιοδότηση λόγω γήρατος με προϋποθέσεις που ισχύουν μέχρι και 31.12.2010, ακόμα και με προσμέτρηση χρόνων που προβλέπονται στο άρθρο 40 του ν. 2084/1992, όπως ίσχυε πριν την αντικατάστασή του με την παρ. 18 του άρθρου 10 του ν. 3863/2010, …, και εφόσον η σχετική αίτηση αναγνώρισης υποβληθεί μέχρι και 31.12.2013, ακολουθούν τις κατά περίπτωση απαιτούμενες προϋποθέσεις συνταξιοδότησης, που ίσχυαν μέχρι και 31.12.2010. … 7. Η ισχύς του άρθρου αυτού αρχίζει από 1.1.2011 και εφαρμόζεται για όσους θεμελιώνουν δικαίωμα συνταξιοδότησης με προϋποθέσεις που διαμορφώνονται και ισχύουν από αυτή την ημερομηνία και εφεξής με βάση τις διατάξεις του άρθρου 10 του ν. 3863/2010. Για όσους θεμελιώνουν δικαίωμα συνταξιοδότησης με προϋποθέσεις που ίσχυαν μέχρι και 31.12.2010, καθώς και για όσους θεμελιώνουν δικαίωμα συνταξιοδότησης από 1.1.2011 και εφεξής με βάση προϋποθέσεις συνταξιοδότησης που δεν τροποποιούνται με το άρθρο 10 του ν. 3863/2010, εξακολουθούν να εφαρμόζονται οι διατάξεις του άρθρου 40 του ν. 2084/1992, όπως αυτό ίσχυε έως την αντικατάστασή του από την παρ. 18 του άρθρου 10 του ν. 3863/2010». Σύμφωνα με τα αναφερόμενα στην εισηγητική έκθεση επί του ως άνω άρθρου 40 του ν. 3996/2011, δι’ αυτού επαναδιατυπώθηκε η παράγραφος 18 του άρθρου 10 του ν. 3863/2010, µε την οποία αφενός είχαν επανακαθοριστεί οι χρόνοι ασφάλισης που λαμβάνονταν υπόψη είτε για τη συμπλήρωση του, κατά περίπτωση, απαιτούμενου για θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος χρόνου ασφάλισης είτε για την προσαύξηση του ποσού της σύνταξης, και αφετέρου είχε καθοριστεί ο τρόπος αναγνώρισης και εξαγοράς τους. Ως ημερομηνία, δε, έναρξης ισχύος του εν λόγω άρθρου ορίστηκε η ημερομηνία έναρξης ισχύος της παρ. 18 του άρθρου 10 του ν. 3863/2010, δηλαδή η 1η.1.2011. Σκοπός της νέας αυτής παρέμβασης υπήρξε η αποσαφήνιση θεμάτων που αφορούσαν, μεταξύ άλλων, στο εύρος του πεδίου εφαρμογής των ρυθμίσεων της προαναφερόμενης διάταξης του ν. 3863/2010. Έτσι, ορίζεται, πλέον, ρητά ότι οι νέοι, διευρυμένοι αναγνωριζόμενοι χρόνοι ασφάλισης της παραγράφου 18 του άρθρου 10 του ν. 3863/2010 αφορούν αποκλειστικά στους ασφαλισμένους, οι οποίοι θεμελιώνουν δικαίωμα σύνταξης με προϋποθέσεις που διαμορφώνονται και ισχύουν από 1.1.2011 και εφεξής, με βάση τις διατάξεις του άρθρου 10 του ν. 3863/2010. Αντίθετα, για τους ασφαλισμένους, οι οποίοι θεμελιώνουν δικαίωμα σύνταξης με προϋποθέσεις που ίσχυαν μέχρι και 31.12.2010 ή θεμελιώνουν δικαίωμα σύνταξης από 1.1.2011 (ημερομηνία έναρξης ισχύος της παραγράφου 18 του άρθρου 10 του ν. 3863/2010) και εφεξής, με βάση προϋποθέσεις διατάξεων νόμων που δεν τροποποιούνται από το άρθρο 10 του ν. 3863/2010, εξακολουθούν να ισχύουν οι παλαιοί χρόνοι του άρθρου 40 του ν. 2084/1992 (πρβλ. ΔΕφΑθ 380/2023 σκ. 2).
6. Επειδή, κατά τη διατύπωση των προπαρατεθεισών διατάξεων του άρθρου 40 του ν. 2084/1992, ο χρόνος επιδότησης λόγω τακτικής ανεργίας συνυπολογίζεται στον χρόνο ασφάλισης για τη συμπλήρωση των ελαχίστων προϋποθέσεων, οι οποίες απαιτούνται για τη θεμελίωση δικαιώματος σύνταξης λόγω γήρατος. Ο δικαιολογητικός λόγος του ως άνω συνυπολογισμού, σύμφωνα με την προπαρατεθείσα διάταξη του άρθρου 40 του ν. 2084/1992 και με τους όρους που αυτή θέτει, είναι ότι ο εργαζόμενος απέχει από την εργασία του χωρίς υπαιτιότητά του (πρβλ. ΣτΕ 1975/2006 7μ., 4292/2013). Μέχρι δε την τροποποίηση των διατάξεων του προαναφερόμενου άρθρου με τις διατάξεις του άρθρου 10 παρ. 18 του ν. 3863/2010 προβλεπόταν η προσμέτρηση μέχρι και διακοσίων (200) ημερών επιδότησης τακτικής ανεργίας, κατά την τελευταία, προ της υποβολής της αίτησης συνταξιοδότησης, δεκαετία. Ακολούθως, με τις διατάξεις της παρ. 17 του άρθρου 10 του ν. 3863/2010 ανακαθορίσθηκαν, από 1.1.2011 και εφεξής, τα ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης, ενώ με την παρ. 18 του ιδίου άρθρου προβλέφθηκε ότι, εφόσον θεμελιώνεται δικαίωμα συνταξιοδότησης μέχρι 31.12.2010, εφαρμόζονται οι διατάξεις του άρθρου 40 του ν. 2084/1992, όπως αυτό ίσχυε ως την ημερομηνία αυτή. Το εν λόγω άρθρο αντικαταστάθηκε από την παράγραφο 18 του άρθρου 10 του ν. 3863/2010, με την οποία ορίστηκε ότι προκειμένου για επιδότηση λόγω ασθενείας/τακτικής ανεργίας, αναγνωρίζονται μέχρι 300 ημέρες, αδιακρίτως του χρόνου που αυτές ανάγονται (πρβλ. ΔΕφΠει 683/2022 σκ. 5).
7. Επειδή, περαιτέρω, στο άρθρο 10 με τίτλο «Καταβολή εισφορών για μακροχρόνια ανέργους» του ν. 2874/2000 «Προώθηση της απασχόλησης και άλλες διατάξεις» (Α΄ 286) ορίζεται ότι: «1. Άνεργοι επί δώδεκα (12) τουλάχιστον συνεχείς μήνες, ηλικίας … πενήντα πέντε (55) ετών συμπληρωμένων για τις γυναίκες, στους οποίους υπολείπονται μέχρι πέντε (5) έτη για τη θεμελίωση δικαιώματος πλήρους σύνταξης από τον κλάδο σύνταξης του ΙΚΑ, σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις, δικαιούνται να ζητήσουν την προαιρετική συνέχιση της ασφάλισής τους μέχρι τη συμπλήρωση του ελάχιστου αριθμού ημερών ασφάλισης για τη θεμελίωση του συνταξιοδοτικού τους δικαιώματος, με πλήρη κάλυψη της σχετικής δαπάνης από τους πόρους του κλάδου με την επωνυμία “Λογαριασμός για την Απασχόληση και την Επαγγελματική Κατάρτιση” (ΛΑΕΚ), που έχει συσταθεί με τον ν. 2434/1996 (Α΄ 188) στον Οργανισμό Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού (ΟΑΕΔ). 2.…5. Με απόφαση του Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων καθορίζονται ο ελάχιστος αριθμός ημερών ασφάλισης που πρέπει να συγκεντρώνει ο μακροχρόνια άνεργος, η διαδικασία, τα απαιτούμενα δικαιολογητικά, ο τρόπος απόδοσης των εισφορών στο ΙΚΑ και στα ταμεία επικουρικής ασφάλισης που ασφαλίζουν μισθωτούς, οι οποίοι για κύρια σύνταξη είναι ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ, οι αποδοχές με βάση τις οποίες γίνεται ο υπολογισμός για την καταβολή των εισφορών και κάθε άλλη λεπτομέρεια για την εφαρμογή των ρυθμίσεων του παρόντος…». Σε εκτέλεση της εξουσιοδότησης της παρ. 5 εδαφ. α΄ του παραπάνω άρθρου εκδόθηκε η 30274/2001 Απόφαση του Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων (Β΄ 323), με το άρθρο 1 της οποίας ορίστηκαν οι νόμιμες προϋποθέσεις για την υπαγωγή στην προαιρετική ασφάλιση του άρθρου 10 του ν. 2874/2000, ενώ στο άρθρο 3 προβλέπεται ότι: «1. Η διάρκεια της προαιρετικής ασφάλισης των μακροχρόνια ανέργων σύμφωνα με τις διατάξεις της παρούσας δεν μπορεί να υπερβεί τα πέντε (5) χρόνια από την ημερομηνία ένταξής τους σ’ αυτή. … 2. Η προαιρετική συνέχιση της ασφάλισης αρχίζει από την ημερομηνία υποβολής της αίτησης … . Η προαιρετική ασφάλιση διενεργείται για 25 ημέρες κατά μήνα με εξαίρεση το μήνα υποβολής της αίτησης και αυτόν της καθ’ οιονδήποτε τρόπο διακοπής ή αναστολής της ασφάλισης αυτής. 3. Λήξη της προαιρετικής ασφάλισης επέρχεται: – με τη συμπλήρωση από τον υπαχθέντα σε αυτήν του κατά περίπτωση ελάχιστου αριθμού ημερών ασφάλισης για την θεμελίωση δικαιώματος πλήρους σύνταξης στο ΙΚΑ και στον αντίστοιχο φορέα επικουρικής ασφάλισης (4.050 ή 4.500 ημέρες ασφάλισης) …» και στο άρθρο 4 ότι: «Για την ένταξη στην προαιρετική ασφάλιση της παρούσας απαιτείται η προσκόμιση των εξής πιστοποιητικών: 1. Προκειμένου για το ΙΚΑ: α) Αίτηση του ανέργου στο υποκατάστημα ΙΚΑ του τόπου κατοικίας του για υπαγωγή στην προαιρετική ασφάλιση, β) Ασφαλιστικά βιβλιάρια του ΙΚΑ και λοιπών φορέων κύριας ασφάλισης και σε περίπτωση έλλειψής τους απόφαση του φορέα ή των φορέων για το χρόνο ασφάλισης του αιτούντος. …γ) …».
8. Επειδή, τέλος, από τον συνδυασμό των άρθρων 144 παρ. 1, 145 παρ. 1 και 2, 146, 147 και 148 του ΚΔΔ, συνάγεται ότι τα διοικητικά δικαστήρια εκτιμούν ελευθέρως τα προσκομισθέντα ενώπιον τους νόμιμα αποδεικτικά μέσα, δυνάμενα να αποδίδουν σε ορισμένα εξ αυτών μείζονα βαρύτητα, με την επιφύλαξη της αποδεικτικής δύναμης των αποδεικτικών μέσων, που δεσμευτικά ορίζει γι’ αυτά ο νόμος, όπως για τα δημόσια και τα ιδιωτικά έγγραφα (πρβλ. ΣτΕ 1765/2023, 2249/2018, 484/2016, 4279/2013).
9. Επειδή, στην προκείμενη περίπτωση, από τα στοιχεία της δικογραφίας προκύπτουν τα εξής: Η προσφεύγουσα, γεννηθείσα στις 15.5.1949, εργάσθηκε εντός του ευρύτερου χρονικού διαστήματος από το έτος 1962 έως το έτος 2015 [βλ. το περιεχόμενο στον διοικητικό φάκελο ατομικό βιβλιάριο ασφαλίσεώς της στο ΙΚΑ, το …./14.2.2018 έγγραφο με θέμα «Ενημέρωση επί αιτήματος ΥΔΑΑΒ (Υπεύθυνη Δήλωση Απώλειας Βιβλιαρίου)» και το αντίγραφο του Λογαριασμού Ασφάλισής της]. Κατόπιν, η προσφεύγουσα, ως μακροχρόνια άνεργη, υπέβαλε στο υποκατάστημα ΙΚΑ Πύλης Αξιού την …/18.01.2018 αίτηση για υπαγωγή της στην προαιρετική ασφάλιση, κατ’ άρθρο 10 του ν. 2874/2000, η οποία έγινε δεκτή με την από 8.7.2020 απόφαση της Προϊσταμένης του Α΄ Τμήματος Εσόδων του ανωτέρω υποκαταστήματος. Στην απόφαση αυτή, διαλαμβάνεται, μεταξύ άλλων, ότι η προσφεύγουσα είχε πραγματοποιήσει, κατά τον χρόνο εκείνο, 3.136 ημέρες ασφάλισης στον κλάδο συντάξεως του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ και ότι υπολειπόταν χρόνος 1.364 ημερών για να συμπληρώσει αυτή 4.500 ημέρες εργασίας και να θεμελιώσει πλήρες συνταξιοδοτικό δικαίωμα λόγω γήρατος. Ακολούθως, με την …./9.3.2022 αίτησή της, η προσφεύγουσα ζήτησε την απονομή σε αυτήν σύνταξης γήρατος. Στο πεδίο της αίτησης, με τίτλο «Ασφαλιστική κατάσταση», δηλώθηκε ότι η ασφαλιστική ιστορία, την οποία η προσφεύγουσα πληροφορήθηκε από το καθ’ ου, δεν είναι πλήρης. Συναφώς δε, η προσφεύγουσα συμπλήρωσε τη σχετική φόρμα της αίτησης συνταξιοδότησης με τα στοιχεία των εργοδοτών και τα χρονικά διαστήματα ασφάλισης, που δεν περιλάμβανε το καθ’ ου στην ασφαλιστική της ιστορία. Πιο συγκεκριμένα, δήλωσε 357 ημέρες ασφάλισης από 1.4.1963 έως 26.06.1964 στον εργοδότη …. και 494 ημέρες ασφάλισης από 13.10.1964 έως 31.12.1966 στον εργοδότη …. (βλ. σχ. το βιβλιάριο ασφαλίσεως της προσφεύγουσας, στο οποίο αναφέρεται ότι αυτή εργάσθηκε με την ειδικότητα της ράπτριας – σιδερώτριας στα ως άνω εργαστήρια υποκαμίσων). Για αμφότερα δε τα σύνολα των ως άνω ημερών ασφάλισης, η προσφεύγουσα απάντησε, στη σχετική προδιατυπωμένη ερώτηση της αίτησης, ότι δεν έχει απολέσει τα παραστατικά πιστοποίησης του χρόνου ασφάλισης. Προσθέτως, η προσφεύγουσα αιτήθηκε την αναγνώριση πλασματικού χρόνου ασφάλισης από 13.1.2016 έως 12.1.2017, χρονικό διάστημα κατά το οποίο επιδοτήθηκε, λόγω τακτικής ανεργίας, για 300 ημέρες από τον ΟΑΕΔ (βλ. σχ. την …../29.01.2016 απόφαση ένταξης στην επιδότηση τακτικής ανεργίας). Η ως άνω αίτηση συνταξιοδότησης της προσφεύγουσας απορρίφθηκε με την …./9.3.2023 απόφαση της Διευθύντριας της Γ΄ Διεύθυνσης Συντάξεων του Περιφερειακού Υποκαταστήματος Μισθωτών Θεσσαλονίκης του καθ’ ου. Ειδικότερα, η προσφεύγουσα δεν κρίθηκε δικαιούχος σύνταξης γήρατος, διότι, αν και είχε συμπληρώσει το 67ο έτος της ηλικίας της, είχε πραγματοποιήσει λιγότερες (ήτοι 3.409 ημέρες εργασίας από τον 01.1962 έως τις 9.3.2022, βλ. την από 1.6.2022 ανακεφαλαίωση 3.451 ημερών από το έτος 1962-04.2022) από τις απαιτούμενες εκ του νόμου 4.500 ημέρες ασφάλισης, ακόμη και αν συνυπολογίζονταν 200 ημέρες τακτικής ανεργίας. Επίσης, αναφέρεται στην ως άνω απορριπτική απόφαση ότι η προσφεύγουσα δεν έχει δικαίωμα για αναγνώριση πλασματικών χρόνων, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 40 του ν. 3966/2011. Λαμβάνοντας υπόψη τα ανωτέρω, δεν της απονεμήθηκε ούτε μειωμένη σύνταξη γιατί, όπως κρίθηκε, δεν πληροί τις εκ του νόμου προϋποθέσεις. Κατά της ως άνω απορριπτικής απόφασης η προσφεύγουσα άσκησε την …./12.5.2023 ένστασή της, η οποία απορρίφθηκε με την προσβαλλόμενη …./17.9.2024 απόφαση της προρρηθείσας ΔΕ, διότι δεν διαπιστώθηκε πλημμέλεια ή παρανομία της …./9.3.2023 απόφασης της ανωτέρω Διευθύντριας. Σύμφωνα με το σκεπτικό της τελευταίας απόφασης, η ΔΕ εμμένει στην άποψη ότι δεν δύναται να αναγνωριστεί πλασματικός χρόνος ασφάλισης, κατ’ άρθρο 40 του ν. 3996/2011, υπέρ της προσφεύγουσας, διότι «οι χρόνοι αυτοί αφορούν αποκλειστικά ασφ/νους που θεμελιώνουν/κατοχυρώνουν δικαίωμα συνταξιοδότησης με τις αυξημένες χρονικές ή/και ηλικιακές προϋποθέσεις που διαμορφώνονται και ισχύουν από 01/01/2011 και μετά με βάση της διατάξεις του αρ. 10 ν. 3863/10 (ΓΕ Σ40/303/2012)», ενώ η προσφεύγουσα που συμπλήρωσε το 60ο έτος της ηλικίας της στις 15.05.2009 αφενός εξακολουθεί να υπάγεται στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 40 του ν. 2084/1992 όπως ίσχυε πριν την αντικατάστασή του από την παρ. 18 του άρθρου 10 του ν. 3863/2010 αφετέρου δεν θίγεται το ηλικιακό της όριο από τα αυξημένα όρια ηλικίας, που διαμορφώθηκαν από τον ν. 3863/2010 και ισχύουν από 01.01.2011.
10. Επειδή, με την κρινόμενη προσφυγή, όπως αυτή αναπτύσσεται με το παραδεκτώς κατατεθέν στις 3.4.2025 υπόμνημα, η προσφεύγουσα ζητά να ακυρωθεί η προσβαλλόμενη απόφαση της ως άνω ΔΕ. Προς τούτο, προβάλλεται ότι μη νομίμως κρίθηκε, από τα όργανα του e-ΕΦΚΑ, ότι οι ημέρες ασφάλισής της υπολείπονται των, εκ του νόμου, απαιτούμενων (3.409 αντί 4.500), καθώς έχει εμφιλοχωρήσει εσφαλμένη ανακεφαλαίωση, λόγω της μη προσμέτρησης τόσο των ενσήμων που έχουν επικολληθεί στο βιβλιάριο ασφαλίσεώς της όσο και των ημερών προαιρετικής ασφάλισης που πραγματοποίησε από το έτος 2018 και εφεξής. Συναφώς, υποστηρίζεται ότι, στην …./18.1.2018 απόφαση υπαγωγής της προσφεύγουσας στην προαιρετική ασφάλιση, αναφέρεται ότι κατά την ως άνω ημερομηνία έκδοσής της είχε 3.136 ημέρες ασφάλισης, ισχυρισμός με τον οποίο, εμμέσως πλην σαφώς, προβάλλεται ότι παρανόμως δεν συνυπολογίστηκε για τη συμπλήρωση του νόμιμου χρόνου ασφάλισης ο πλασματικός χρόνος τακτικής επιδότησης λόγω ανεργίας 300 ημερών. Προς απόδειξη των ισχυρισμών της, η προσφεύγουσα επικαλείται και προσκομίζει, μεταξύ άλλων, τα εξής: 1. φωτοτυπικό αντίγραφο του, ευρισκόμενου εντός του διοικητικού φακέλου, βιβλιαρίου των ενσήμων της στο ΙΚΑ από 4/1963 έως 12/1966, 2. την …./18.1.2018 απόφαση υπαγωγής της, ως μακροχρόνιας άνεργης, στην προαιρετική ασφάλιση για θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος λόγω γήρατος, με συνημμένο έντυπο “Λογαριασμού Ασφαλισμένου” χρονικής περιόδου από 1/2018 έως “ΤΕΛΟΣ”, στο οποίο αναγράφονται αναλυτικά 1.364 ημέρες προαιρετικής ασφάλισης”, 3. “Λογαριασμό ασφάλισης” της προσφεύγουσας για χρονική περίοδο 1/2002 έως 12/2024 με άθροισμα 3.392 ημερών ασφάλισης και 4. απόφαση ένταξης στην επιδότηση τακτικής ανεργίας ΟΑΕΔ (ήδη ΔΥΠΑ) από 13.1.2016 έως 12.1.2017 για 300 ημέρες. Αντίθετα, το καθ’ ου η προσφυγή, με την …./27.3.2025 έκθεση των απόψεών του, αντιτείνει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι πλήρως αιτιολογημένη.
11. Επειδή, υπό τα συγκεκριμένα πραγματικά δεδομένα της κρινόμενης διαφοράς, λαμβάνεται υπόψη, όπως δεν αμφισβητείται, ότι η προσφεύγουσα έχει πραγματοποιήσει 2.028 ημέρες ασφάλισης από το έτος 2008 έως το έτος 2015, όταν και έπαυσε οριστικά να εργάζεται (31.10.2015, βλ. σχ. και σελ. 2η της αίτησης συνταξιοδότησης). Ομοίως, δεν αμφισβητείται η πραγματοποίηση από την προσφεύγουσα 75 ημερών ασφάλισης εντός του έτους 1962, όπως τούτο βεβαιώνεται στο …./14.2.2018 έγγραφο, που εκδόθηκε κατόπιν υποβολής ΥΔΑΑΒ, με παραπομπή στην οικεία Πινακίδα Ανακεφαλαίωσης Ημερών Εργασίας (ΠΑΗΕ) και το Απόσπασμα Λογαριασμού Ασφαλισμένου. Εξάλλου, οι ως άνω 75 ημέρες ασφάλισης δεν περιλαμβάνονται στο ατομικό ασφαλιστικό βιβλιάριο ΙΚΑ της προσφεύγουσας, στο οποίο καταγράφεται η ασφάλισή της ως μισθωτής από τον 4ο του έτους 1963 έως τον 12ο του έτους 1966. Επιπλέον, στο ίδιο ως άνω …./14.2.2018 έγγραφο αναφέρεται ότι, κατά το έτος 1963, η προσφεύγουσα πραγματοποίησε 62 μόνον ημέρες ασφάλισης. Τούτο, όμως, το δεδομένο ανατρέπεται από τα αριθμητικώς αθροισθέντα (πρβλ. ΣτΕ 4081/1996), με επιμέλεια του παρόντος Δικαστηρίου, και επικολλημένα στο ως άνω βιβλιάριο 1.084 ένσημα για το προαναφερθέν χρονικό διάστημα [και όχι (357+494=) 851, όπως ανακριβώς διατείνεται η προσφεύγουσα στην αίτηση συνταξιοδότησης]. Ως εκ τούτου, συνεκτιμώντας ότι η ως άνω ΠΑΠΗΕ αποτυπώνει ατελώς την ασφαλιστική κατάσταση της προσφεύγουσας για το έτος 1963, ενόσω είχε δηλωθεί, το έτος 2018, ως απολεσθέν το σχετικό παραστατικό πιστοποίησης χρόνου ασφάλισης του αντίστοιχου έτους, το Δικαστήριο κρίνει ότι δύναται να αποστεί από το άθροισμα των ημερών της ΠΑΠΗΕ (πρβλ. ΣτΕ 230/1987), ήτοι από παρωχημένο, και άρα ήσσονος αξίας, αποδεικτικό μέσο, εν συγκρίσει με τον χρόνο ασφάλισης, τον οποίο βεβαιώνει το σχετικό βιβλιάριο (βλ. 9η σκέψη ανωτέρω, για το ότι η προσφεύγουσα δήλωσε στην αίτηση συνταξιοδότησης ότι σώζεται το πιστοποιητικό ασφάλισής της από τον 4ο/1963 έως τον 12ο/1966). Συναφώς, το ασφαλιστικό αυτό βιβλιάριο, που υποβλήθηκε κατά τη διοικητική διαδικασία απονομής σύνταξης γήρατος (βλ. και τη σχετική αμφισβήτηση της πληρότητας του ιστορικού ασφάλισης στην ένδικη αίτηση συνταξιοδότησης) και συμπεριλαμβάνεται μεταξύ των στοιχείων του διοικητικού φακέλου της υπόθεσης, τεκμαίρεται ότι έχει, κατ’ αρχήν, ληφθεί υπόψη, πλην, όμως, κατ’ εσφαλμένη ουσιαστική εκτίμησή του, ως στοιχείου δηλωτικού της ασφαλιστικής κατάστασης της προσφεύγουσας. Πέραν των ανωτέρω, συνεκτιμάται ότι ουδόλως αμφισβητείται από το καθ’ ου η τεκμαιρόμενη, κατά γενική αρχή του δικαίου, ως νόμιμη υπαγωγή της προσφεύγουσας σε προαιρετική ασφάλιση (βλ. σχετικό υπ’ αρ. 2 στην 10η σκέψη της παρούσας καθώς και 7η σκέψη ανωτέρω), δυνάμει της οποίας πραγματοποίησε επιπλέον 1.364 ημέρες ασφάλισης. Άλλωστε, αλυσιτελώς διακρίνει η προσβαλλόμενη, επικυρώνοντας την …/9.3.2023 απόφαση της προμνησθείσης Διευθύντριας του καθ’ ου, μεταξύ πλασματικών χρόνων πριν και μετά την τροποποίηση του άρθρου 10 του ν. 3863/2010 με το άρθρο 40 του ν. 3996/2011, καθώς ο πλασματικός χρόνος επιδότησης λόγω τακτικής ανεργίας προβλεπόταν, ως προσμετρούμενος στον συνολικό χρόνο ασφάλισης για απονομή σύνταξης, ακόμα και υπό την αρχική μορφή της διάταξης του άρθρου 40 του ν. 2084/1992, ήτοι πριν την αντικατάστασή του από την παρ. 1 του άρθρου 5 του ν. 2335/1995, την παρ. 18 του άρθρου 10 του ν. 3863/2010 και το άρθρο 40 του ν. 3996/2011 (βλ. ανωτέρω 5η σκέψη). Περαιτέρω, ο χρόνος επιδότησης λόγω τακτικής ανεργίας, που προσμετράται, ανέρχεται σε 300 ημέρες και όχι σε 200 εντός της τελευταίας δεκαετίας (βλ. ανωτέρω 6η σκέψη), διότι, του εφαρμοστέου εν προκειμένω νόμου μη ορίζοντος διαφορετικά (πρβλ. και παραγράφους 2 και 5 του άρθρου 40 του ν. 2084/1992 μετά την αντικατάστασή τους με τους ν. 3863/2010 και 3996/2011, αντίστοιχα, οι οποίες δεν εφαρμόζονται, καθώς η προσφεύγουσα δεν υπέβαλε αίτηση αναγνώρισης ενώπιον του καθ’ ου έως 31.12.2013), κρίσιμο νομοθετικό καθεστώς για τον εν θέματι συνυπολογισμό πλασματικού χρόνου είναι, σύμφωνα με γενική αρχή του δικαίου της κοινωνικής ασφάλισης, αυτό που ίσχυε (βλ. άρθρο 40 του ν. 2084/1992, όπως αντικαταστάθηκε από τα άρθρα 10 παρ. 18 του ν. 3863/2010 και 40 του ν. 3996/2011) κατά τον χρόνο επέλευσης του ασφαλιστικού κινδύνου του γήρατος, ήτοι στις 9.3.2022 που υποβλήθηκε η αίτηση συνταξιοδότησης εκ μέρους της προσφεύγουσας και ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις θεμελίωσης του συνταξιοδοτικού δικαιώματός της (πρβλ. ΔΕφΠει 1136/2022 σκ. 8, ΔΕφΑθ 3703/2020 σκ. 6). Τούτου λεχθέντος, εσφαλμένως υπολαμβάνει το καθ’ ου ότι μόνη η συμπλήρωση ορισμένου ηλικιακού ορίου, πριν την 31.12.2010, συνιστά κρίσιμο στοιχείο για την υπαγωγή, εξ απόψεως αναγνώρισης πλασματικού χρόνου για συνταξιοδοτικούς σκοπούς, στο άρθρο 40 του ν. 2084/1992, όπως ίσχυε είτε πριν είτε μετά την 31.12.2010. Τούτο, διότι, όπως ήδη εκτέθηκε, για τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος δεν αρκεί η συμπλήρωση μόνου του ηλικιακού ορίου, ούτε τέτοιος κανόνας συνάγεται από το ότι οι διατάξεις της παραγράφου 18 του άρθρου 10 του ν. 3863/2010, πριν και μετά την αντικατάστασή τους με το άρθρο 40 του ν. 3996/2011, αναγορεύουν σε αποφασιστικής σημασίας παράμετρο -για τον καθορισμό των εφαρμοστέων και διαφοροποιημένων, σταδιακά, ηλικιακών ορίων συνταξιοδότησης- τον απαιτούμενο χρόνο ασφάλισης (βλ. διατύπωση του άρθρου 40 του ν. 2084/1992 στην 5η σκέψη ανωτέρω «Όσοι συμπληρώνουν τον απαιτούμενο χρόνο ασφάλισης για συνταξιοδότηση λόγω γήρατος…») και μάλιστα τη θεμελίωση αυτού μέχρι συγκεκριμένη καταληκτική ημερομηνία (31.12.2010). Συνεπώς, με μη νόμιμη αιτιολογία (βλ. παραπάνω 9η σκέψη in fine) απορρίφθηκε η ένσταση της προσφεύγουσας, πολύ δε περισσότερο ενόσω αυτή δεν θεμελίωσε δικαίωμα συνταξιοδότησης ούτε με προϋποθέσεις (ηλικιακή -67ο έτος εν προκειμένω- και χρόνο ασφάλισης) που ίσχυαν μέχρι και 31.12.2010, ούτε από 1.1.2011 και εφεξής με διατάξεις που δεν τροποποιήθηκαν με το άρθρο 10 του ν. 3863/2010 (βλ. παράγραφο 7 του άρθρου 40 του ν. 2084/1992, όπως ισχύει μετά την αντικατάστασή της με τον ν. 3996/2011, τούτο π.χ. ισχύει για τους γονείς ή συζύγους αναπήρων, που συνταξιοδοτούνται με το άρθρο 140 ν. 3655/2008, Α΄ 58, βλ. σχ. και Εγγρ. ΓΓΚΑ Φ.80000/οικ.9240/597/11.8.2011). Με τα δεδομένα αυτά, εφόσον ο συνολικός αριθμός ημερών ασφάλισης της προσφεύγουσας ανέρχεται σε 2.028 + 75 + 1.364 + 1.084 + 300 = 4.851, το Δικαστήριο κρίνει ότι η ΔΕ, η οποία επικύρωσε την …./9.3.2023 απόφαση της Διευθύντριας της Γ΄ Διεύθυνσης Συντάξεων του Περιφερειακού Υποκαταστήματος Μισθωτών Θεσσαλονίκης του καθ’ ου και δέχθηκε ότι η προσφεύγουσα είχε πραγματοποιήσει 3.409 ημέρες, μη ορθώς ερμήνευσε και εφάρμοσε τον νόμο και εκτίμησε τα πραγματικά περιστατικά, η δε …./17.9.2024 απόφασή της είναι ακυρωτέα, κατ’ αποδοχή της κρινόμενης προσφυγής ως βάσιμης.
12. Επειδή, κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει η κρινόμενη προσφυγή να γίνει δεκτή, να ακυρωθεί η προσβαλλόμενη απόφαση της ΔΕ και να αναγνωριστεί ότι η προσφεύγουσα είχε πραγματοποιήσει άνω των 4.500 ημερών εργασίας, κατά τον χρόνο υποβολής της …/9.3.2022 αίτησής της για απονομή πλήρους σύνταξης γήρατος, η οποία σύνταξη, μη αμφισβητουμένου του νόμιμου ορίου ηλικίας και μη προβλεπόμενης άλλης προϋπόθεσης συνταξιοδότησης για την οποία το αρμόδιο όργανο του καθ’ ου Φορέα δεν εξέφερε κρίση, πρέπει να της απονεμηθεί από την 9.3.2022. Περαιτέρω, πρέπει το καταβληθέν παράβολο ποσού 25 ευρώ να αποδοθεί στην προσφεύγουσα (βλ. άρθρο 277 παρ. 9 εδαφ. α΄ του ΚΔΔ) καθώς και να επιστραφεί σε αυτήν το αχρεωστήτως καταβληθέν παράβολο ποσού 25 ευρώ (βλ. άρθρο 277 παρ. 11 του ΚΔΔ). Τέλος, πρέπει να καταλογιστούν τα δικαστικά έξοδα της προσφεύγουσας, ποσού 85 ευρώ, σε βάρος του καθ’ ου η προσφυγή Φορέα [βλ. άρθρο 275 παρ. 1 (εδαφ. α΄), 4 (περ. γ΄) και 6 (εδαφ. τελ.) του ΚΔΔ και άρθρο 58 παρ. 4 περ. α΄ του Κώδικα Δικηγόρων (ν. 4194/2013, Α΄ 208), σε συνδυασμό με το Παράρτημα Ι του ίδιου ως άνω νόμου και το περιλαμβανόμενο στη δικογραφία …./5.12.2024 γραμμάτιο προκαταβολής εισφορών και ενσήμων του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης].
ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ
Δέχεται την προσφυγή.
Ακυρώνει την …/17.9.2024 απόφαση της Διοικητικής Επιτροπής της Διεύθυνσης Γ΄ Απονομής Συντάξεων του e-ΕΦΚΑ.
Αποφαίνεται ότι η προσφεύγουσα είχε πραγματοποιήσει άνω των 4.500 ημερών εργασίας, κατά τον χρόνο υποβολής της …./9.3.2022 αίτησής της για απονομή σύνταξης γήρατος, και ότι δικαιούται να λάβει την παροχή αυτή, η οποία (σύνταξη) πρέπει να της απονεμηθεί από την 9.3.2022.
Διατάσσει την απόδοση του καταβληθέντος παραβόλου ποσού είκοσι πέντε (25) ευρώ στην προσφεύγουσα.
Διατάσσει την επιστροφή στην προσφεύγουσα ποσού είκοσι πέντε (25) ευρώ εκ του καταβληθέντος παραβόλου ως αχρεώστητου.
Καταλογίζει σε βάρος του καθ’ ου τα δικαστικά έξοδα της προσφεύγουσας ποσού ογδόντα πέντε (85) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίστηκε στη Θεσσαλονίκη στις 9.3.2026, όπου και δημοσιεύτηκε σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του Δικαστηρίου τούτου στις 30.3.2026.
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ
ΦΩΤΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΛΑΤΗΣ
Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
