Δεκαεννιά χρόνια μετά την πρώτη προσφυγή στη Δικαιοσύνη, η υπόθεση δυο εργαζόμενων του Δήμου της Αθήνας… κατέληξε τελικά στο Εφετείο Αθηνών, μετά από ενδιάμεση στάση στον Άρειο Πάγο, με μια δικαίωση που μετά από τόσα χρόνια δεν θυμίζει καν… δικαίωση.
Κι αυτό γιατί, παρά τα βήματα προόδου που έχουν γίνει, αναδεικνύεται ακόμα μια απίστευτη υπόθεση δύο εργαζομένων που περιμένουν σχεδόν δύο δεκαετίες για να βρουν το δίκιο τους. Η πρόσφατη απόφαση 2277/2026 του Εφετείου Αθηνών είναι η τελευταία… φάση ενός δικαστικού μαραθώνιου που ξεκίνησε από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 και δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα.
Η ιστορία αφορά δύο γυμνάστριες, οι οποίες δούλευαν για χρόνια στα δημοτικά γυμναστήρια και τις αθλητικές εκδηλώσεις του Δήμου Αθηναίων (στον τότε Οργανισμό Νεολαίας και Άθλησης και μετέπειτα ΟΠΑΝΔΑ). Αν και οι γυναίκες κάλυπταν μόνιμες και σταθερές ανάγκες των υπηρεσιών, ο Δήμος τις κρατούσε σε ένα καθεστώς “ομηρίας” με συνεχείς, διαδοχικές συμβάσεις ορισμένου χρόνου και συμβάσεις έργου.
Οι οικονομικές διαφορές και τα δεδουλευμένα που τους όφειλε ο οργανισμός άρχισαν να συσσωρεύονται από το 2003. Βλέποντας ότι δεν βγάζουν άκρη, οι δύο εργαζόμενες αποφάσισαν να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη, καταθέτοντας αγωγή την 1η Δεκεμβρίου του 2007.
Γολγοθάς
Από εκείνο το σημείο ξεκίνησε ένας ατελείωτος δικαστικός Γολγοθάς. Το Πρωτοδικείο δικαίωσε τις προσφεύγουσες εν μέρει το 2013. Ο Δήμος, όμως, άσκησε έφεση και το 2019 το Εφετείο Αθηνών ανέτρεψε την προηγούμενη απόφαση δικαιώνοντας τον Δήμο. Οι δύο γυμνάστριες προσέφυγαν στον Άρειο Πάγο. Το Ανώτατο Δικαστήριο τις δικαίωσε το 2025 κρίνοντας ότι η στάση του Δήμου παραβίαζε την ευρωπαϊκή νομοθεσία, η οποία απαγορεύει να αντιμετωπίζονται δυσμενώς οι εργαζόμενοι ορισμένου χρόνου σε σχέση με τους αορίστου. Έτσι, η υπόθεση στάλθηκε πίσω στο Εφετείο για να ξαναδικαστεί.
Με τη νέα του απόφαση το 2026, το Εφετείο Αθηνών επιδίκασε στην πρώτη εργαζόμενη το ποσό των 7.169,35 ευρώ και στη δεύτερη το ποσό των 8.587,95 ευρώ. Μάλιστα, το δικαστήριο απέρριψε τις προσπάθειες να μειωθούν οι τόκοι με βάση μεταγενέστερους νόμους και διέταξε να πληρωθούν οι γυναίκες με το κανονικό επιτόκιο υπερημερίας (6% ετησίως) για όλα αυτά τα χρόνια της αναμονής.
Πλέον θα πρέπει να εγκριθούν από τον Δήμο τα επιδικαζόμενα ποσά, με την τελική ημερομηνία πληρωμής να παραμένει… άγνωστη.
