Τμήμα 7ο (Μονομελές)
Δικαστής: Νικόλαος Δασκαλάκης, Πρωτοδίκης Δ.Δ.
Μη σήμανση της ψηφιακής κάρτας εργαζομένου για την πραγματική έναρξη ή την πραγματική λήξη της απασχόλησης – Άρθρ. 74 ν. 4808/2021, άρθρ. 2Α περ. Γ΄ παρ. 5 της Υ.Α. 40331/Δ1.13521/2019 – Η εγκύκλιος 37271/21.6.2024 με τίτλο “Οδηγίες για την εφαρμογή της Ψηφιακής Κάρτας Εργασίας” δε θέτει κανόνες δικαίου και συνεπώς στερείται δεσμευτικότητας
Επειδή, ήδη με την υπό κρίση προσφυγή, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι οι συγκεκριμένοι εργαζόμενοί της από δική τους αποκλειστικά αμέλεια παρέλειψαν κατά τις κρίσιμες ημερομηνίες να προβούν σε σήμανση της ψηφιακής τους κάρτας, παρά τις σαφείς οδηγίες που είχαν λάβει από την ίδια. Περαιτέρω δε, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η προσβαλλόμενη πράξη είναι ακυρωτέα, διότι, σύμφωνα με την υπ’ αρ. 37271/21.6.2024 εγκύκλιο του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης με τίτλο “Οδηγίες για την εφαρμογή της Ψηφιακής Κάρτας Εργασίας”, γίνονται αποδεκτά μέχρι τρία μονά (δηλαδή μόνο κατά την έναρξη ή κατά την λήξη εργασίας) χτυπήματα της ψηφιακής κάρτας, τον μήνα ανά εργαζόμενο, στην οποία περίπτωση, η σχετική διαπίστωση από την Επιθεώρηση Εργασίας θα συνεπάγεται σύσταση και όχι επιβολή προστίμου. Στην ανωτέρω ερμηνευτική εγκύκλιο, η οποία προσκομίζεται και από το καθ’ ου, αναγράφονται στις σελίδες 9 και 10 αυτής τα εξής: «… Επιπλέον, όπως προαναφέρθηκε, η σήμανση της ψηφιακής κάρτας αποτελεί υποχρέωση του εργαζόμενου αλλά η ευθύνη για την ορθή εφαρμογή της και την ορθή χρήση της από τον εργαζόμενο, την τήρηση του ψηφιακά δηλωθέντος ωραρίου και της ενημέρωσης του ΕΡΓΑΝΗ βαρύνει τον εργοδότη. Υπό αυτό το πρίσμα εξετάζονται ενδεικτικά οι ακόλουθες περιπτώσεις. α) Παράλειψη σήμανσης της ψηφιακής κάρτας από τον εργαζόμενο. Όπως προαναφέρθηκε, η σήμανση της ψηφιακής κάρτας αποτελεί υποχρέωση του εργαζόμενου, η οποία θα πρέπει να τηρείται. … Ωστόσο είναι πιθανόν, από αμέλεια να μην χτυπηθεί η κάρτα κάποιου εργαζομένου κατά την έναρξη ή τη λήξη της εργασίας του. Δεδομένου ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι πιθανό, και στα πλαίσια της καλής πίστης, είναι σκόπιμο να γίνονται αποδεκτά μέχρι 3 μονά χτυπήματα τον μήνα ανά εργαζόμενο, στην οποία περίπτωση, η σχετική διαπίστωση από την Επιθεώρηση Εργασίας, θα συνεπάγεται σύσταση και όχι επιβολή προστίμου. …». Ο λόγος αυτός της προσφυγής κρίνεται ως νόμω και ουσία αβάσιμος, καθώς η σχετική εγκύκλιος δεν θέτει κανόνες δικαίου και συνεπώς στερείται δεσμευτικότητας, περαιτέρω δε, εν προκειμένω το επίδικο πρόστιμο επιβλήθηκε, καθώς για τους εργαζομένους […] και […] διαπιστώθηκε ότι δεν υπάρχει σήμανση ψηφιακής κάρτας για την πραγματική λήξη της απασχόλησής τους σε άνω των τριών περιπτώσεων τον μήνα. Σε κάθε περίπτωση άλλωστε, η μη τήρηση της προβλεπόμενης εκ του νόμου υποχρέωσης ορθής υποβολής των στοιχείων της ψηφιακής κάρτας εργασίας, ενόψει, ιδίως, του προστατευτικού χαρακτήρα για τους εργαζομένους, έχει ως συνέπεια να στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου, η τυπική παράβαση των άρθρου 74 του ν. 4808/2021 και 2Α της 40331/Δ1.13521/13.9.2019 υπουργικής απόφασης, η οποία επισύρει τη διοικητική κύρωση του προστίμου που προβλέπεται στην 80016/31.8.2022 υπουργική απόφαση, ανεξαρτήτως της υπαιτιότητας του υπόχρεου εργοδότη. Με τα δεδομένα αυτά, το Δικαστήριο κρίνει ότι η προσφεύγουσα υπέπεσε στην αποδιδόμενη σε αυτήν παράβαση και ως εκ τούτου, νομίμως επιβλήθηκε σε αυτήν, με την προσβαλλόμενη ΠΕΠ, το ένδικο πρόστιμο.
