Διοικητικό Εφετείο Αθηνών, Αριθμός Απόφασης: Α2009/2025(Τμήμα 12ο Τριμελές)
Πρόεδρος: Χαρίκλεια Κέκη, Πρόεδρος Εφετών Δ.Δ.
Εισηγητής: Αντώνιος Τσαμαρδίνος, Εφέτης Δ.Δ.
Έφεση e-ΕΦΚΑ κατά οριστικής απόφασης Τριμελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία, κατ’ αποδοχή προσφυγής της εφεσίβλητης, ακυρώθηκε απόφαση Τοπικής Διοικητικής Επιτροπής (Τ.Δ.Ε.) Περιφερειακού Υποκαταστήματος Μισθωτών του Ε.Φ.Κ.Α.. Με την τελευταία είχε απορριφθεί ένσταση της εφεσίβλητης κατά απόφασης Διευθυντή Περιφερειακού Υποκαταστήματος του Ι.Κ.Α. – Ε.Τ.Α.Μ, επί απόρριψης αίτησης-καταγγελίας αυτής περί ασφαλιστικής της τακτοποίησης, για χρονικό διάστημα 28 ετών, κατά το οποίο απασχολήθηκε ως μεταφράστρια στη μεταφραστική υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών. Διατάξεις άρθρων 2 και 26 του α.ν. 1846/1951 (Α΄ 179), ν.419/1976 (Α΄ 221), ν.2162/1993 (Α΄ 120), ν.2594/1998 (Α΄ 62), ν.3566/2007 (Α΄ 117΄), ν.3712/2008 (Α΄ 225). Προϋπόθεση υπαγωγής στην ασφάλιση του Ι.Κ.Α, η παροχή εξαρτημένης εργασίας, κατά κύριο επάγγελμα, έναντι αμοιβής. Προϋποθέσεις χαρακτηρισμού εργασίας ως εξαρτημένης, ανεξάρτητα από τον χαρακτηρισμό που προσδίδουν στη σχέση οι ενδιαφερόμενοι: Τέλεση εργασίας υπό την καθοδήγηση και επιτήρηση του εργοδότη, σε περίπτωση δυσχερούς διάκρισης μεταξύ εξαρτημένης ή μη εργασίας, εφαρμόζεται το προβλεπόμενο από την ανωτέρω διάταξη μαχητό τεκμήριο υπέρ της εξαρτημένης εργασίας και της υπαγωγής του προσφέροντος την εργασία αυτή στην ασφάλιση του Ι.Κ.Α. (μετέπειτα Ι.Κ.Α. – Ε.Τ.Α.Μ.). Ανατροπή του εν λόγω τεκμηρίου εφόσον αποδεικνύεται κάθε φορά, κατά τρόπο βέβαιο και σαφή, ότι η εργασία προσφέρεται υπό καθεστώς ελεύθερων ενεργειών αυτού που την παρέχει, κατά τη σχετική πλήρως αιτιολογημένη κρίση της διοίκησης και τελικώς του διοικητικού δικαστηρίου. Στην ασφάλιση του Ι.Κ.Α. υπάγονται και τα πρόσωπα που ασχολούνται ή παρέχουν εργασία ή υπηρεσία, με οποιαδήποτε άλλη σχέση και έναντι αμοιβής, είτε σε φυσικά πρόσωπα είτε στο Δημόσιο είτε σε νομικά πρόσωπα δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου, εφόσον τα πρόσωπα αυτά δεν υπάγονται, με ρητή διάταξη νόμου, για την απασχόληση, εργασία ή υπηρεσία τους αυτή στην ασφάλιση άλλου οργανισμού κύριας ασφάλισης. Νόμιμη η αιτιολογία της κρίσης του δικαστηρίου της ουσίας εφόσον, από τις παραδοχές του δικαστηρίου ως προς τις συνθήκες απασχόλησης, προκύπτει είτε απασχόληση με σχέση εξαρτημένης εργασίας κατά κύριο επάγγελμα, κατ’ άρθρο 2, παρ. 1 α.ν. 1846/1951, είτε απασχόληση με οποιαδήποτε άλλη σχέση πλην εξαρτημένης εργασίας, η οποία δεν υπάγεται κατά νόμο στην ασφάλιση άλλου ασφαλιστικού φορέα, κατά την παρ. 3, εδ.α΄ του ίδιου άρθρου (τροπ. με το άρθρο 1 παρ. 3 του ν. 1759/1988). Στενά ερμηνευτέες οι διατάξεις της παρ. 8α του άρθρου 26 του α.ν. 1846/1951, οι οποίες θέτουν χρονικούς περιορισμούς στην άσκηση του δικαιώματος του ασφαλισμένου για αναγνώριση, ως χρόνου ασφάλισης, ημερών εργασίας που πραγματοποιήθηκαν στο παρελθόν, για τις οποίες είναι εξαιρετικά δυσχερές να εξακριβωθεί, με τους ελέγχους που διενεργούν τα αρμόδια όργανα του ΙΚΑ, αν έχουν πραγματοποιηθεί. Μη εφαρμογή των ως άνω διατάξεων, αν κατά το χρόνο της απασχόλησης ασφαλισμένου τα ως άνω αρμόδια όργανα θεωρούσαν, εξαιτίας μη ορθής ερμηνείας και εφαρμογής των σχετικών διατάξεων, ότι ο ασφαλισμένος δεν είχε δικαίωμα να υπαχθεί στην ασφάλιση αυτού για τη συγκεκριμένη απασχόλησή του, ανεξαρτήτως τυχόν παραγραφής της αξίωσης του Ιδρύματος να εισπράξει τις αντίστοιχες εισφορές. Κρίση του Δικαστηρίου ότι, εφόσον δεν αποδείχθηκε κατά τρόπο βέβαιο και σαφή πως η εργασία της εφεσίβλητης προσφερόταν υπό καθεστώς ελεύθερων ενεργειών, τυγχάνει εφαρμογής το τεκμήριο του άρθρου 2 του α.ν. 1846/1951 υπέρ της εξαρτημένης εργασίας ως μεταφράστριας στη Μεταφραστική Υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών, όπως ορθά δέχτηκε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο. Περαιτέρω κρίση ότι ο χρονικός περιορισμός της παρ. 8α του άρθρου 26 του α.ν. 1846/1951, δεν εφαρμόζεται αν κατά το χρόνο της απασχόλησης ασφαλισμένου τα αρμόδια όργανα του Ι.Κ.Α. θεωρούσαν, εξαιτίας μη ορθής ερμηνείας και εφαρμογής των σχετικών διατάξεων, ότι ο ασφαλισμένος δεν είχε δικαίωμα να υπαχθεί στην ασφάλιση του Ιδρύματος για τη συγκεκριμένη απασχόλησή του, έστω κι αν στην περίπτωση αυτή είχε παραγραφεί η αξίωση του Ιδρύματος να εισπράξει τις αντίστοιχες εισφορές, απορριπτομένου ως αβασίμου του αντίθετου λόγου έφεσης. Απορρίπτει έφεση.
